Museum Security Network

KUNSTDIEFSTAL EEN MARGINAAL PROBLEEM?

Lege lijst Isabella Stewart Gardner Museum, Boston

Lege lijst Isabella Stewart Gardner Museum, Boston

 

Uit Beveiliging Nieuws, 16 oktober 2015:

Tweederde gestolen kunst is bijna niet op te sporen

beveiligingnieuws.nl/nieuws/diefstal/tweederde-gestolen-kunst-is-bijna-niet-op-te-sporen 

“Ruim tweederde van de in Nederland gestolen kunst en antiek kan nauwelijks worden opgespoord. Doordat slachtoffers vaak niet beschikken over exacte gegevens of foto’s van de gestolen objecten.”  Dat zegt Martin Finkelnberg, hoofd van het landelijke politieteam kunst- en antiekcriminaliteit, die de database beheert, in deVolkskrant. Jaarlijks neemt het team zo’n 700 gestolen objecten op in zijn digitale kaartenbak. Ruim tweeduizend gestolen goederen worden niet geregistreerd in de database gestolen kunst van de Landelijke Politie omdat slachtoffers foto’s, serienummers, specifieke beschadigingen en andere kenmerken van hun kostbaarheden ontberen.Soms wordt kunst of antiek gevonden bij een vermeende crimineel, maar kan de eigenaar niet meer worden achterhaald. De rechter bepaalt dan of het wordt bewaard, geveild of vernietigd. Het publiek moet alerter, zegt Finkelnberg. Ook rechercheurs zouden kunstregistratie moeten opnemen in hun routine, net als dat nu wel bij gestolen auto’s gebeurt.

Dan is de conclusie gerechtvaardigd dat alleen 1/3 van geregistreerde gestolen kunst wordt opgespoord, want statistieken over niet geregistreerde gestolen kunst zijn er niet. Dit betekent dat van de totale hoeveelheid gestolen kunst veel meer zoekt blijft dan 2/3.
Wanneer je een overjarige 2hands auto koopt voor € 500, loop je tegen allerlei registraties aan: je moet hem verzekeren, het kenteken op naam zetten en wegenbelasting betalen. Met de duizenden camera’s langs de weg wordt je hele (handel en) wandel geregistreerd.
Het is echter altijd nog mogelijk kunst van duizenden tot miljoenen euro’s ongeregistreerd, desnoods contant en met zwart geld, te verhandelen.
De enige afdoende manier kunstdiefstal met een grote kans op succes te bestrijden, is de opname van alle kunst, vanaf een bepaalde waarde, in een positieve database.
Een utopie.
Ik bezocht meerdere keren het tweejaarlijkse congres van Interpol in Lyon over kunstcriminaliteit. De steeds terugkerende klacht daar was dat nationale politiecorpsen te weinig info aanleveren, en bovendien vaak met grote vertraging.
Kunstcriminaliteit is een grensoverschrijdende criminalteit.
Een nationale database is zinnig, maar absoluut niet voldoende.
De vraag die al jaren bij mij speelt, is of die kunstcriminaliteit nu werkelijk zo’n groot probleem is. Je hoort en leest dat het om zeker 6 miljard dollar per jaar gaat (hoe komt men aan zo’n getal?) en op de derde plaats staat na drugs en wapens. Dat behoeft nuance: in drugs en wapens gaat jaarlijks 100 miljard dollar om. Nogal een verschil.
Nog een nuance: uitgaande van de totale hoeveelheid kunst in musea en bij particulieren, durf ik de stelling aan dat we het hier hebben over een marginaal probleem. Overigens wel een probleem dat in het nieuws en in speelfilms tot de verbeelding spreekt.

Ton Cremers

Leave a Reply

%d bloggers like this: