Eind december 2009 schreef ik een afsluitend bericht over het jaar 2009 onder de titel: “Gitzwarte bladzijde uit 2009; inertie van falende Erfgoedinspectie en dubieuze handel en wandel oprichter XX, Y Museum te Z”.
Die tekst is te lezen op: http://www.museumbeveiliging.com/?p=1812. De namen van betrokkenen, met uitzondering van die van de erfgoedinspecteur, heb ik uit het oorspronkelijke bericht verwijderd omdat er inmiddels een openhartig gesprek heeft plaatsgevonden met de directie en het bestuur van het museum. Een van de resultaten van dat gesprek was dat mijn berichtgeving over deze kwestie op mijn initiatief van mijn site verwijderd is. Voor mij is het wat dat betreft geschiedenis.
Eigenlijk was mijn eindejaarsbericht van december 2009 ook bedoeld als afronding. Dat liep anders. Erfgoedinspecteur XX heeft consequent drie jaar lang op geen enkel bericht over mijn ondubbelzinnige melding van erfgoed en illegaliteit – haar specialisme – gereageerd. Communicatie met mij behoort blijkbaar niet tot haar mogelijkheden. Wat haar veel beter af gaat is communiceren over mij. Dat werd duidelijk door een krankzinnig telefoontje dat ik april 2010 ontving van OCW beveiliger Van Kouterik en door een zo mogelijk nog krankzinniger aangifte tegen mij wegens smaad en laster door XX. Die onsmakelijke actie van XX maakte de gitzwarte bladzijde van 2009 zo mogelijk nog zwarter in 2010. Mijn respect voor de Erfgoedinspectie en deze inspecteur heeft door die aangifte een dieptepunt bereikt. Niet om het enkele feit van die aangifte, maar om de dommigheid van die aangifte en het gestuntel door Van Kouterik die mij namens XX belde. Het zal toch niet zo zijn dat de op haar staart getrapte Erfgoedinspecteur XX zonder enig overleg binnen de Erfgoedinspectie en zonder ruggespraak met een van de vele juridische deskundigen uit dat ambtenarenbastion die aangifte tegen mij deed? Mocht dat wel het geval zijn dan heeft de directie van de Erfgoedinspectie een hartig woordje te spreken met haar, zo lijkt mij.
Hoe die absurde aangifte tot stand kwam zal ik nooit weten. Ik kan slechts fantaseren over het koffiehoekgeleuter en de oeverloze discussies daar bij de Erfgoedinspectie. Natuurlijk werd de aangifte door het O.M. geseponeerd omdat geen van mijn publicaties lasterlijk – alleen leugens kunnen laster zijn – of smadelijk was. De waarheid kan smaad zijn. Mijn publicaties bevatten de waarheid maar zijn zeker niet smadelijk. Ze dienden namelijk aantoonbaar een algemeen belang en alleen al om die reden vielen ze niet onder de juridische term smaad en waren niet strafbaar. Onaangenaam voor XX? Ongetwijfeld. De spiegel die ik haar voor hield loog er namelijk niet om. De inhoud van de aangifte en het gemanipuleer rondom die aangifte (dat stomme telefoontje van Van kouterik; echt iemand die je om een boodschap kan sturen..) heb ik als zeer leugenachtig en kwaadaardig ervaren.
Het ware beter indien de erfgoedinspecteur en de Erfgoedinspectie conform hun taak zich adequaat zouden richten op het algemeen belang, want daar worden ze van belastingpenningen duur voor betaald, in plaats van tijd te verspillen aan uitzichtloze aangiftes tegen een ‘burger’ die de klok luidt over ernstige tekortkomingen.
De aangifte tegen mij is zorgwekkend. Ik kan die actie door XX als niets anders ervaren dan een poging mijn recht op vrije meningsuiting te belemmeren. Het absolute recht van vrije meningsuiting wordt bij ambtenaar XX blijkbaar ineens heel relatief wanneer burger Ton Cremers een mening uit die haar niet zint, ook al is er geen speld tussen te krijgen.
Een heel slechte beurt van XX waar wat mij betreft het laatste woord nog niet over gezegd is.
Ton Cremers

December 21st, 2010

Posted In: Erfgoedinspectie, XX

Tags: , ,