Museum Security Network

Herinneringen van een museumbeveiliger – censuur door erfgoedouderlinge Hanna Pennock

Op 30 november 2012 schreef ik een column onder de titel De Kunsthal, Emily Ansenk en ‘state of the art’ beveiliging waarin ik mij kritisch (leest u zelf maar) uit liet over Emily Ansenk en haar optreden in de pers na de internationaal geruchtmakende inbraak in De Kunsthal. Als vervolg schreef ik een column over de rol van AON Artscope bij door criminaliteit geslachtofferde musea: Beroofde musea – De Kunsthal, het Museon, Het Westfries Museum en AON Artscope, een wereld van overeenkomsten.

Op de door Hanna Pennock opgezette LinkedIn groep Veilig Erfgoed plaatste ik hyperlinks naar beide columns. Deze groep leek mij een geschikt forum om mijn visies te presenteren, want: “Via deze LinkedIn-groep biedt Veilig Erfgoed de erfgoedsector een discussieplatform aan. Vragen, discussies, suggesties en ideeën die betrekking hebben op de veiligheid en beveiliging van cultureel erfgoed kunnen hier gepost worden. Meer informatie vindt u op www.veilig-erfgoed.nl.”

Mijn columns gingen over ‘veiligheid en beveiliging van cultureel erfgoed’ en als ze iets deden, daar mag toch geen twijfel over bestaan, dan was het wel ‘vragen, discussies, suggesties en ideeën’ aandragen over de problematiek van beveiliging en veiligheid.

Het mocht echter niet zo wezen.

Beide links werden verwijderd, weggecensureerd, door Hanna Pennock, moderator van de Linkedin groep Veilig Erfgoed omdat ik ‘van leer trok’ tegen personen. Het verschil tussen het plaatsen van een tekst in die groep en het verwijzen naar een tekst elders op het internet via een hyperlink, begrijpt deze moderator niet. Wat maternaliserend! Blijkbaar onderschat ze het vermogen van Veilig-Erfgoedleden zelfstandig kritisch te denken. Erger nog: deze censor begrijpt er niets van dat wanneer je ‘als overheid’ acteert op een sociaal medium als LinkedIn automatisch de mores van sociale media gelden en je niet het primaat kan geven aan de zich vervelende en laffe koffiehoek van een ministerie.

In alle 18 jaar waarin ik het Museum Security Network en de daarbij horende mailing list beheerde, weigerde ik alleen berichten die afweken van het onderwerp van MSN. Zelfs berichten waarin deelnemers stevig, soms heel stevig, tegen mij als moderator van leer trokken, heb ik altijd door gelaten.

Er was meer: toen in korte tijd voor de vierde keer in een Nederlands museum werd ingebroken, plaatste ik een link naar een krantenbericht over die inbraak op Veilig Erfgoed met de, ik geef toe weinig parlementaire, toevoeging ‘nondeju!’ om mijn frustratie weer te geven.

Dat ging onze erfgoedouderlinge ook te ver, dus verwijderde ze die link omdat ik de naam van god gebruikte? Van wie? Van god. Niet mijn god, maar toch ben ik op zoek gegaan naar de status van nondeju in de Nederlandse christelijke wereld en het algemeen taalgebruik. Ik vond onder andere een ‘vrolijke musical over nonnen‘ en “Nondeju”, een frissse zoektocht naar spiritualiteit en religie in Brabant. In de etymologiebank wordt nondeju omschreven als een tussenvoegsel en bastaardvloek: ‘Een bastaardvloek is een door klankverandering van een echte vloek afgeleide krachtterm, die daardoor beoogt minder aanstoot te geven’. Natuurlijk heb ik Hanna Pennock gemaild over de status van nondeju in het taalgebruik, maar, heel voorspelbaar: geen reactie. Mevrouw Pennock acht zich de maat der dingen als het gaat om taalgebruik en hanteert overenthousiast en naar willekeur de censuurschaar. Er zal bij de Penockjes-Van de Wal heel wat onder de klamme lappen gediscussieerd zijn over de boze Jezus.

Hanna Pennock heeft jarenlang als inspecteur bij de Erfgoedinspectie gewerkt en wie werkt daar ook? Juist: Marja van Heese, die zo dom was aangifte tegen mij te doen omdat enkele columns van mij haar niet zinden.

Het kan geen toeval zijn.

Onze erfgoedbewakers in overheidsdienst hebben blijkbaar geen al te hoge dunk van heel belangrijk immaterieel erfgoed: Nederlandse vrijheid van meningsuiting; censuurverbod. Hanna Pennock was overheidsambtenaar toen ze mij censureerde; de vraag dringt zich op of ze hiermee een grondrecht met voeten trad en handelde in strijd met de wet.

Waar de amateuristische wancommunicatie en arrogantie van de Erfgoedinspectie toe kan leiden – onder andere verspilling van belastinggeld –  is te lezen op: http://www.columns-ton-cremers.nl/bezuinigingsvoorstel-opheffen-erfgoedinspectie/.

Ton Cremers

toncremers@gmail.com

Leave a Reply

%d bloggers like this: