Museum Security Network

,,Dit is wat ik al jaren zeg: je kunt tonnen uitgeven aan beveiliging, maar op een mooie dag lopen ze zo met een pistool naar binnen en plukken van de wand wat ze willen hebben”

,,Dit is wat ik al jaren zeg: je kunt tonnen uitgeven aan beveiliging, maar op een mooie dag lopen ze zo met een pistool naar binnen en plukken van de wand wat ze willen hebben” (Ruud Spruit, ex-directeur van het Westfries Museum in het Noordhollands Dagblad naar aanleiding van de gewapende overval op het Scheringa Museum: http://snipurl.com/hgllr)

 Bovenstaande opmerking door Spruit, je moet maar durven nadat overduidelijk is gebleken dat je als museumdirecteur gefaald hebt in je beveiligingsbeleid, schreeuwt om enkele kritische kanttekeningen. 

Dat Spruit in al die jaren als museumdirecteur nooit tonnen uitgaf aan de beveiliging van zijn museum en daar zelfs geen enkel voorstel toe indiende bij de gemeente Hoorn maakt zijn opmerking in de pers behoorlijk pijnlijk. 

Spruit beweert al jaren te zeggen dat een gewapende overval een reële dreiging vormt voor musea. Niet bepaald een helderziende opmerking want de westerse musea zijn sinds 1975 gemiddeld eens per jaar geconfronteerd met een gewapende overval. De afgelopen jaren is het aantal gewapende overvallen toegenomen maar musea zijn nog lang niet een hoofddoel van gewapende overvallers. 

Wanneer je al jaren vindt dat een bepaalde dreiging heel reëel is, dan is de vraag natuurlijk wat je tegen die dreiging doet. Spruits jarenlange geroep heeft bij hem blijkbaar niet geleid tot enige suggesties hoe deze dreiging te verminderen. In tegenstelling, hij benadrukt nog eens hoe makkelijk een overval is en nodigt bijna de criminelen uit zich op musea te richten nu er niets meer te halen valt in supermarkten en bij banken. Dit is de slechtste houding, die van sitting duck, die je tegenover risico’s in kan nemen. Natuurlijk is er iets te doen om de kans op gewapende overvallen te minimaliseren. Bij musea hoort nu eenmaal een zekere acceptatie van risico’s. Geheel uitsluiten van risico’s, ook die van een gewapende overval, leidt tot een soort musea waar we geen van allen op zitten te wachten. 

Om de kans op gewapende overvallen te verminderen dienen een aantal maatregelen genomen te worden en zullen de musea bereid moeten zijn concessies te doen aan de inrichting en logistiek. Dat kan, ook zonder dat het karakter van de musea hierdoor storend geschaad wordt. De maatregelen die nodig zijn om de kans op gewapende overvallen aanzienlijk te verminderen zijn niet alleen het privilege van de grote musea. Ook voor kleinere musea liggen hier kansen. 

Het slechtste dat gedaan kan worden is met wanhopig opgeheven armen in de publiciteit treden en uitkramen dat we met z’n allen machteloos staan tegen deze dreiging. We zijn niet machteloos. 

Zo langzamerhand word ik bijna nieuwsgierig naar het door Spruit al meerdere keren aangekondigde boek over kunstcriminaliteit. Ik vrees het ergste.. 

Ton Cremers

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.