Museum Security Network

Column uit mei 2005 over fietsers in onderdoorrit van het Rijksmuseum…ben benieuwd hoe deze absurde logistiek in de praktijk uit gaat werken

De Onderdoorrit,
of: Hollandse kneuterigheid en onvermogen in ons land iets van internationale allure te realiseren

 In de jaren zestig werd Amsterdam bij herhaling onveilig gemaakt door agressieve anti-metro demonstranten en onervaren mobiele eenheden die niet wisten hoe om te gaan met deze demonstranten. Die metro zou en moest er niet komen volgens de demonstranten. Nu maken ze allemaal, jaren ouder geworden, gebruik van dit snelle een gerieflijk systeem.

De overheid in Amsterdam heeft in de loop der jaren geleerd om te gaan met demonstraties. De demonstranten werden ouder en kiezen nu voor andere methoden. De herinrichting van het Museumplein verliep niet zonder verzet. Handen af van de kortste snelweg van Nederland, leek het devies.
Protestgroepen en bezwaarschriften waren aan de orde van de dag. Tenslotte, een Amsterdammer laat zich niet door autoriteiten voorschrijven hoe de stad er uit ziet en hoe van de publieke ruimte gebruik gemaakt wordt. Nu, enkele jaren na de opening van het nieuwe Museumplein liggen ze met z’n allen te zonnen op de helling boven parkeergarage en Albert Heijn. Honden spartelen in dezelfde vijver waar ouders hun kinderen laten pootje baden en het plein kan als vanouds weer, en zelfs beter dan voorheen, gebruikt worden voor de zwanenzang van de vakbonden en protesten tegen het bezoek van Bush aan Nederland.
Amsterdammers: een heel conservatief volkje. Welke verandering er ook wordt voorgesteld, men is principieel tegen. Het Rijksmuseum aanpassen aan de eisen van de tijd en voorzien van een publieksvriendelijke, monumentale ingang? Prima, maar kom niet aan ons fietspad door de onderdoorrit.
Blijkbaar zijn die opstandige Amsterdammers niet alleen conservatief, maar ook nog te lui om een blokje om te fietsen. Dat die onderdoorrit al jaren levensgevaarlijk is voor nietsvermoedende, want niet aan fietsen in het straatbeeld gewende, bezoekers speelt geen rol.
Zelf was ik meerdere keren getuige van de Amsterdamse folklore waarin argeloze toeristen – laten we niet vergeten: een heel belangrijke bron van inkomsten voor de stad – werden weggebeld en weggescholden door onverdraagzame, haastige fietsers. En dan nog niet te spreken van de bromfietskoerieranarchie.
Het museum heeft groot gelijk met de nieuwe plannen voor een ruime ingang. Het museum heeft groot gelijk met het herstel van Cuypersglorie en daglicht in de onderdoorrit. De concessie aan de onvermijdelijke Amsterdamse grote mond en daarom ruimte scheppen voor het onverdraagzame fietsvolkje zal blijken een fout te zijn.
De drommen toeristen – men hoopt op 1,4 miljoen per jaar, gemiddeld 4.000 per dag – zullen nu allemaal het museum op een en dezelfde plaats binnen gaan en weer verlaten: de onderdoorrit. Er zullen niet meer zoals voorheen drie afzonderlijke ingangen zijn: Oost, West en Zuid (de Philipsvleugel). Nee, al die bezoekers gaan via de onderdoorrit het museum in en uit; 8.000 wandelaars per dag.
Wandelende toeristen en fietsende Amsterdammers bleken in het verleden al onverenigbaar te zijn. Dat wordt straks nog erger. De grotere bezoekerstroom zal geheel geconcentreerd zijn op die nieuwe ingang in de onderdoorrit en de bellende en schreeuwende fietsers zullen een voortdurende dreiging zijn voor deze bezoekers.

Is het nu werkelijk nodig deze honderden miljoenen kostende verbouwing van het museum te realiseren en willens en wetens een logistieke blunder te maken omdat men bang is een keer NEE te zeggen de tirannie van de conservatieve fietser?

Mijn advies aan toekomstige bezoekers die schade oplopen doordat een fiets of brommer hen van de sokken rijdt: dien een schadeclaim in bij de laffe (deel)gemeente!

Ton Cremers
Mei 2005

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.