Museum Security Network

Herinneringen van een museumbeveiliger – Armando; Siebe Weide en Chris Reinewald

Op 18 oktober 2007, een stralende najaarsdag, bezocht ik het Armando Museum in Amerfoort om de risico’s te analyseren. Na een rondgang door het museum kondigde ik aan dat ik in mijn rapportage een sprinklerinstallatie zou adviseren. Mijn mondelinge mededeling staat helder in mijn geheugen: “Ik ga zeker adviseren dat het museum voorzien wordt van een sprinklerinstallatie, ook al verwacht ik niet dat dat advies opgevolgd zal worden. Wanneer hier brand ontstaat dan zal het hele museum reddeloos verloren zijn”.

Helaas heb ik niet de vrijheid dit advies hier nader toe te lichten.

Er werd een afspraak gemaakt voor een vervolg van mijn onderzoek in het museum, maar maandag 22 oktober 2007, vier dagen na mijn eerste bezoek, belde de moeder van een ‘medewerkster’ die naast mij in de auto zat met het bericht dat het Armando Museum in brand stond. Na ongeloof, sloeg bij mij de verbijstering toe. Die verbijstering werd in de loop van de dag groter toen bleek dat mijn voorspelling over het effect van een brand uit kwam. Mijn ‘opdrachtgever’ brandde geheel af.

De volgende ochtend werd ik gebeld door een nieuwsdienst over deze brand en ik vertelde de journalist dat ik net begonnen was met een risicoanalyse en bij mijn eerste inspectie al vreesde dat een eventuele brand fataal zou zijn en ik mij voorgenomen had in mijn rapportage sprinklers te adviseren. Die mededeling ging een eigen leven leiden en werd vervormd tot een bericht dat ik een risicoanalyse had verricht, sprinklers had geadviseerd en dat met mijn adies niets gedaan was.

Ik kon/kan mij voorstellen dat deze verkeerde weergave bij Gerard de Klein en Yvonne Ploumen van het Armando Museum niet in goede aarde viel. Ik kan mij overigens niet hun hysterische reactie voorstellen, lang nadat ze bekomen moesten zijn van de schrik. Mij werd, in een overtrokken mail van Ploumen aan mij, verweten dat ik de relatie tussen het Armando Museum en de Gemeente Amersfoort op het spel zette. Ploumen en De Klein hadden aan die relatie geen enkele boodschap toen de gemeente Amersfoort nieuwbouwplannen uitstelde, niet afstelde, na het uitbreken van de economische crisis in 2008. Een zeer begrijpelijk besluit van de gemeente Amersfoort, maar Ploumen en De Klein vonden het nodig de gemeente publiekelijk de maat te nemen op een wijze waar mijn milde kanttekening kinderspel bij was. Volgens hysterica Ploum(en) pleegde de gemeente woordbreuk. Een wel heel vreemde manier om de relatie met de gemeente goed te houden.

Op 23 oktober 2007, ik was in Kasteel Heeze om een voorlichtingsbijeenkomst te houden, werd ik vroeg in de morgen gebeld door Siebe Weide, de nog verse directeur van de Museumvereniging: “Ton, ik zal ongetwijfeld door de pers gebeld worden over de brand in het Armando Museum; kan jij mij wat informatie geven over de werking van sprinklers? Ik wil geen fouten maken”. Die informatie wilde ik natuurlijk geven. Ik liet de aanwezigen in Kasteel Heeze wachten en vertelde Siebe Weide uitgebreid over voor- en nadelen van sprinklers, de werking van sprinklers en ik probeerde vooroordelen over sprinklers te ontkrachten.

Na mijn werkdag ramde ik thuis op het toetsenbord van mijn computer zes pagina’s tekst over sprinklers en mailde die 24 oktober (wie wat bewaart die heeft wat) naar Siebe Weide met de suggestie te bezien of deze tekst geschikt was voor  Museumvisie opdat alle musea voorgelicht konden worden over sprinklers. Op die mail kreeg ik geen reactie en mijn tekst werd niet geplaatst in Museumvisie.

Een maand na de brand in het Armando Museum schreef Siebe Weide een redactionele column in Museumberichten ‘Na de brand’. De brandweer, aldus Siebe Weide, zou de voormalige Elleboogkerk waarin het Armando Museum was gevestigd brandveilig hebben verklaard, maar “Toch was veiligheidsdeskundige Ton Cremers meteen in staat te concluderen dat de brand niet ver gekomen was als er een sprinklerinstallatie in de kap van het museum aanwezig zou zijn geweest”.

Siebe Weide’s woorden ‘meteen’ en ‘toch’ suggereren dat er een tegenstrijdigheid zou bestaan tussen de goedkeuring door de brandweer en mijn opmerking over sprinklers. ‘Meteen’ lijkt te suggereren dat ik (te) snel met mijn conclusie was. Tussen de verklaring van de brandweer en mijn visie is geen tegenstrijdigheid. De brandweer/overheid kijkt bij de brandveiligheid van gebouwen naar de veiligheid van mens en dier en niet naar de veiligheid van museumcollecties. Het is mijn vak ook naar dat laatste te kijken. Collecties kunnen niet op eigen benen bij calamiteiten een museum verlaten; alleen al om die reden – mensen zullen in en uit moeten om collectie te redden – leg ik de lat bij brandveiligheid hoger dan de brandweer.

Naar aanleiding van zijn column en zijn suggestieve opmerkingen, nam ik telefonisch contact op met Siebe Weide met de vraag of ik in Museumberichten kon reageren op zijn column: “Dat is niet de formule”, aldus Siebe Weide. Niet de formule? Dus het is wel de formule suggesties over mij te publiceren, dat mag natuurlijk altijd, maar weerwoord / reactie wordt niet toegelaten?

In welke categorie plaatst dat Siebe Weide? In de categorie: multi-getalenteerde bangerikken die zich kosjer voelen in de rol van aanklager, rechter en beul maar de ‘beklaagde’ zijn kans op weerwoord misgunnen. Siebe Weide liet mij geen andere keuze dan te reageren via mijn website museumbeveiliging.com.

Niet netjes van Weide. Er is echter meer. Op 24 oktober (zie boven) stuurde ik een tekst over sprinklers om te publiceren in Museumvisie. December 2007 verscheen in Museumvisie een artikel over sprinklers en blusgas – niet van mijn hand – en februari 2008, verscheen in het populair wetenschapelijk tijdschrift EOS-magazine eveneens een artikel over sprinklers en andere blusmethoden. Beide artikelen zijn doorspekt met idiotie, dooreen husselen van verschillende blusmethodes en een brandpreventie techniek wordt verward met een blustechniek. Hoe kan het ook anders: beide artikelen zijn afgescheiden door iemand die de ballen verstand heeft van deze technieken en die bovendien wel heel erg amateuristisch en willekeurig gewinkeld heeft in mijn tekst van 24 oktober. Mogelijk om de beschuldiging van plagiaat te ontwijken is mijn tekst in een hoge hoed gegooid en een aantal keren flink door elkaar geschud, waarna een wanproduct uit die hoed getoverd werd. En wie schreef die teksten en schnabbelde in Belgie bij met mijn tekst? Chris Reinewald….laat die Chris Reinewald de hoofdredacteur zijn van Museumvisie….

23 februari 2008 schreef ik op mijn site: “Beide artikelen werden geschreven door Chris Reinewald, hoofdredacteur van Museumvisie. Natuurlijk heb ik, toen iemand mij attent maakte op het EOS artikel en mij vertelde dat er blijkbaar heel onzorgvuldig van mijn tekst uit oktober gebruik gemaakt was, meteen gebeld met Chris Reinewald. Die gaf via de telefoon toe van mijn tekst gebruik gemaakt te hebben. Ik vind dat prima, ook al had ik het zorgvuldiger gevonden als ik daarover geïnformeerd was en ik de kans had gekregen de blunders uit de teksten van Reinewald te halen. Dat zou voor hem, maar zeker ook voor de museumwereld beter zijn geweest. Nu zal de misinformatie in beide publicaties nog lang een eigen leven blijven leiden.”

Siebe Weide weigerde mijn reactie op zijn column in Museumberichten. Chris Reinewald weigerde mijn reactie op zijn, grotendeels gepikte, artikelen in Museumvisie en EOS-magazine. Reinewald wilde dat ik uit mijn reactie mijn opmerkingen over het EOS-magazine artikel verwijderde. Ik kon me daar niet mee verenigen. Waarschijnlijk was beunhazende Chris bang dat te veel mensen achter zijn handel-en-wandel zouden komen.

Zo zijn onze – sommige- manieren in de Nederlandse museumwereld.

Het digitale geheugen is geduldig…

Reinewald en Weide zijn vanzelfsprekend welkom te reageren; dat is namelijk mijn formule.

Lees mijn hele relaas uit 2008 op: http://www.museumbeveiliging.com/2008/02/23/artikelen-over-sprinklers-in-museumvisie-en-eos-gelardeerd-met-fouten/

Ton Cremers

toncremers@gmail.com

 

 

Leave a Reply

%d bloggers like this: