De afgelopen 25 jaar werd de museumwereld een aantal keren geconfronteerd met zeer ernstige schade veroorzaakt door lethargisch beleid van museumdirecteuren. Consequenties van falen door eindverantwoordelijken hoort niet tot de bedrijfscultuur van musea. Je vraagt je af waarom. Het vermoeden dringt zich op dat consequenties uitblijven omdat het falen gevolg is van een keten falende verantwoordelijkheid van subsidiegever, bestuur, raad van toezicht tot de eindverantwoordelijke directeur.

In de profit sector komt het regelmatig voor dat ondeskundige managers hun biezen moeten pakken. Ik geef toe: dat biezen pakken gaat nogal eens gepaard met een financiële douceur waar menig werknemer in dienstverband van smult. Wie wil er niet als een Rijkman Groenink genoodzaakt worden de werkjas aan de wilgen te hangen? Rijkman – what’s in a name – zou later spreken over rampjaar: 2007, het jaar waarin hij door de vijandige overname van de ABN AMRO bank een beloning van een slordige 30 miljoen euro in de schoot geworpen kreeg. Bij zijn vertrek kreeg hij twee jaarsalarissen mee en zijn optie- en aandelenbeloningen bleken in één klap zo’n 26 miljoen euro waard. Je zou bijna medelijden krijgen met de man, vooral omdat het volk nog jaren kritiek bleef spuien over dit riante afscheidscadeau. Groenink, een verklaard tegenstander van absurd hoge bonussen in de bankenwereld – een beter voorbeeld van een vos die de passie predikt is niet denkbaar – ziet het geld dat hij kreeg als genoegdoening voor het onverteerbare feit dat ABN Amro in 2007 tegen zijn zin werd overgenomen en opgeknipt. Een jaar later bleek niet alleen de ABN AMRO bank er een bende van te hebben gemaakt, maar dat vrijwel de hele bankenwereld wegens egoïstisch, zelfverrijkend management door de mand viel. Er rolden vele volgevreten koppen op alle niveaus in de bankenwereld.

lees verder op: Bizarre bedrijfscultuur – falende museumdirecteuren worden in de watten gelegd | ton cremers

January 20th, 2016

Posted In: Uncategorized

Ja hoor, daar is ie weer: de geheimzinnige privé-verzamelaar die gestolen kunst verzamelt. Bestaat deze privé-verzamelaar dan niet? Wie zal het zeggen. Echter, nog nooit, nog nooit, werd gestolen kunst teruggevonden bij een privé-verzamelaar die de kunst op bestelling liet stelen.
Het is over het algemeen tamelijk moeilijk aan te tonen dat iets niet bestaat. Voorbeelden van die privé-verzamelaar hebben we echter niet.
Toch duikt hij iedere keer weer na een diefstal van beroemde werken op in verklaringen door kunsthistorici, politiefunctionarissen of lokale notabelen.
Zo lang die geheimzinnige verzamelaar niet gevonden is, ga ik er van uit dat hij niet bestaat. Het is namelijk niet logisch om diefstal van kunst te bestellen. Je komt dan als verzamelaar terecht in een circuit van criminaliteit en afpersing.
Waarom wordt kunst, en dan met name kunst van beroemde meesters, gekocht? Ik durf de stelling aan dat esthetisch genot niet boven aan de lijst van motieven staat. Er zal bij beroemde, kostbare meesters eerder sprake ziujn van belegging en status.
Beleggen in gestolen kunst ligt niet voor de hand omdat die belegging door onverkoopbaarheid niet tot rendement kan leiden. Status verkrijg je via beroemde kunstwerken door die kustwerken, eventueel als ‘anonieme verzamelaar’ aan musea uit te lenen, of doordat binnen het wereldje geweten wordt dat je de eigenaar bent van die gewilde prachtwerken.
Gestolen werken kan je alleen in het geniep bezitten, dus van enige verhoging van status is geen sprake.
Bovendien: stel dat de criminelen die zo vriendelijk waren voor jou, tegen betaling, op dievenpad te gaan zich na enige tijd bij jou thuis melden en de kunst van je stelen. Ga je dan de politie bellen? Niet dus.
Dat die kwaadaardige privé-verzamelaar niet zou bestaan, kan ik niet aantonen, maar er is geen enkele logica die het vermoeden van zijn bestaan onderbouwt.

Grote kunstroof in Verona: zeventien schilderijen gestolen

 (xxxxx)

De auto van de bewaker werd gebruikt om de gestolen werken te vervoeren

(xxxxxxx)

Rest de vraag wat de dieven met zulke beroemde werken van plan zijn. Verkopen op de reguliere kunstmarkt is geen optie. Daar zijn de stukken te beroemd voor. De diefstal, speculeert burgemeester Flavio Tosi in dagblad La Repubblica, kan hebben plaatsgevonden in opdracht van een privé-verzamelaar. (xxxxx)

Source: Grote kunstroof in Verona: zeventien schilderijen gestolen | Beeldende Kunst | de Volkskrant

November 23rd, 2015

Posted In: Columns Ton Cremers, Uncategorized

Tags: , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 23rd, 2015

Posted In: Uncategorized, vervalsing

 

November 20th, 2015

Posted In: Uncategorized

 

Allard Pierson Museum geeft archeologische stukken terug aan Italië

Het Allard Pierson Museum in Amsterdam stuurt Siciliaans aardewerk terug naar Italië.

Dat meldt de Volkskrant donderdag.

Het gaat om in totaal 37 objecten die in 1982 door het museum van de Universiteit van Amsterdam werden aangeschaft. Ruim dertig jaar later is het Allard Pierson Museum erachter gekomen dat de objecten onderdeel uitmaken van Siciliaans erfgoed.

“In de jaren tachtig was er nog nauwelijks regelgeving voor het uitwisselen van archeologische vondsten. En we wisten ook domweg niet dat ze van het Siciliaanse wrak afkomstig waren”, doelt directeur Steph Scholten op de objecten die afkomstig zijn van het zogenaamde Capistello-wrak.

‘Zeldzaam gebaar’

De ambassadeur van Italië in Nederland, Francesco Azzarello, is zeer blij met het besluit van het museum. Hij spreekt van een ‘zeldzaam gebaar’. “Hoe vaak moeten we niet jarenlang onderhandelen om stukken terug te krijgen waar Italië recht op heeft? Het Allard Pierson Museum geeft een voorbeeld aan de rest van de wereld door zelf met dit voorbeeld te komen.”

De nog te retourneren stukken zijn tot en met 17 april te zien in het museum van de Universiteit van Amsterdam.

Source: Allard Pierson Museum geeft archeologische stukken terug aan Italië | NU – Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

November 20th, 2015

Posted In: commentaar, illegale handel, Uncategorized

Tags: , , ,

Dat is schrikken! Nee, niet van die hagedis, maar van het feit dat beunhazende directeur Jelle Reumer zijn zaakjes zo slecht op orde heeft. Als hij niet weet wat hij in huis heeft, dan weet hij ook niet wat hij in huis zou moeten hebben; met andere woorden: dan weet hij ook niet wat in de loop der tijd – illegaal – verdwenen is. Zorgwekkend zo’n man als directeur.

Ton Cremers

Bijzondere vondst in depot Natuurhistorisch Museum

www.rijnmond.nl/nieuws/20-11-2015/bijzondere-vondst-depot-natuurhistorisch-museum

Het Natuurhistorisch Museum Rotterdam heeft een bijzondere vondst gedaan. In het depot van het museum is een brughagedis op sterk water gevonden. Er zijn wereldwijd maar tweehonderd brughagedissen die in musea op deze manier geconserveerd worden.

De pot met de hagedis is nooit eerder opgemerkt door medewerkers van het museum.Tijdens het opnieuw inrichten van de tentoonstelling Biodiversiteit kwamen medewerkers in het depot een pot tegen met daarin een leguaan op sterk water.

Op een vergeeld en vervaagde etiket bleek de Latijnse naam voor brughagedis te staan. De hagedis komt normaal gesproken alleen voor in Nieuw-Zeeland.

Source: Bijzondere vondst in depot Natuurhistorisch Museum | RTV Rijnmond

November 20th, 2015

Posted In: Uncategorized

Tags: , ,

De onhandige erfgoedinspecteur die aangifte tegen mij deed wegens laster en smaad had bijna tien jaar eerder een heel wat vaardiger voorgangster: Ellen Batzel. Op het internet is van alles te vinden over haar aangifte tegen mij en het verloop van de vier jaar slepende juridische procedure.Ellen Batzel CEO at The Accatur Companies Greater Los Angeles en omgeving, Verenigde Staten Advocatuur; foto LinkedIn profiel.Was de aangifte van Batzel tegen mij terecht? Kennelijk niet, want ze verloor na een lange procedure op alle fronten en zorgde daarmee voor jurisprudentie die beheerders van internet mailinglists beschermt tegen dit soort gedoe.Had ik begrip voor haar? Ik begreep aanvankelijk haar emotie. Die emotie ontspoorde echter toen er een absurde claim kwam van $ 30.000.000,00, toen ze het nodig vond mijn werkgever, het Rijksmuseum, lastig te vallen met mails, faxen en brieven en ze begon met wat in de USA een ‘frivolous lawsuit‘ wordt genoemd: procederen om het procederen in een poging de tegenpartij kapot te procederen door de procedure zo lang vol te houden dat de tegenstander de bodem van zijn financiele middelen bereikt, zijn verzet staakt en uiteindelijk verliest.Mijn aanvankelijke begrip voor Batzel’s emotie werd door deze hele gang van zaken volledig teniet gedaan.Wat geschiedde…..

lees het hele verhaal: Herinneringen van een museumbeveiliger – smaad en laster en Ellen Batzel | ton cremers

October 23rd, 2015

Posted In: Uncategorized

Het Haags Historisch museum is de weg helemaal kwijt

by Ton Cremers

“Op zondag 8 november verzorgt ‘meestervervalser’ Geert Jan Jansen de tweede Gevangenpoortlezing in het Haags Historisch Museum”.

De eretitel ‘meestervervalser’ is niet van mij. Al jaren stoor ik mij aan complimenten voor criminelen, vooral wanneer die complimenten afkomstig zijn van slachtoffers.

Onbegrijpelijk. Meneer Jansen heeft vele jaren achtereen tientallen verzamelaars en musea financieel ernstig benadeeld. Vol trots bazuint hij rond dat hij zelfs Karel Appel om de tuin heeft weten te leiden met een vervalsing. Borstkloppend wordt gesuggereerd dat musea schilderijen in huis hebben die Jansen geschilderd heeft in de trant van beroemde meesters.

Niet alleen particulieren en musea zijn door Jansen benadeeld; de hele kunsthandel heeft te leiden van oplichters als Jansen, Van Meegeren, Beltracchi en vele anderen.

Keer op keer lees je over deze oplichters dat ze ‘meesters’ zijn in hun vak. Het zal zo zijn. Liever zag ik de nadruk gelegd op de schade die ze aanrichten in plaats van op de vaardigheid waarmee ze dat doen.

Dat een museum podium geeft aan deze crimineel is een gotspe.

lees verder: Het Haags Historisch museum is de weg helemaal kwijt

October 22nd, 2015

Posted In: Uncategorized

kunstdiefstal een marginaal probleem?

by Ton Cremers

Uit Beveiliging Nieuws, 16 oktober 2015:

Tweederde gestolen kunst is bijna niet op te sporen

beveiligingnieuws.nl/nieuws/diefstal/tweederde-gestolen-kunst-is-bijna-niet-op-te-sporen 

“Ruim tweederde van de in Nederland gestolen kunst en antiek kan nauwelijks worden opgespoord. Doordat slachtoffers vaak niet beschikken over exacte gegevens of foto’s van de gestolen objecten.”  Dat zegt Martin Finkelnberg, hoofd van het landelijke politieteam kunst- en antiekcriminaliteit, die de database beheert, in deVolkskrant. Jaarlijks neemt het team zo’n 700 gestolen objecten op in zijn digitale kaartenbak. Ruim tweeduizend gestolen goederen worden niet geregistreerd in de database gestolen kunst van de Landelijke Politie omdat slachtoffers foto’s, serienummers, specifieke beschadigingen en andere kenmerken van hun kostbaarheden ontberen.Soms wordt kunst of antiek gevonden bij een vermeende crimineel, maar kan de eigenaar niet meer worden achterhaald. De rechter bepaalt dan of het wordt bewaard, geveild of vernietigd. Het publiek moet alerter, zegt Finkelnberg. Ook rechercheurs zouden kunstregistratie moeten opnemen in hun routine, net als dat nu wel bij gestolen auto’s gebeurt.

Dan is de conclusie gerechtvaardigd dat alleen 1/3 van geregistreerde gestolen kunst wordt opgespoord, want statistieken over niet geregistreerde kunst zijn er niet. Dit betekent dat van de totaal gestolen kunst veel meer zoekt blijft dan 2/3.
Wanneer je een overjarige 2hands auto koopt voor € 500, loop je tegen allerlei registraties aan: je moet hem verzekeren, het kenteken op naam zetten en wegenbelasting betalen. Met de duizenden camera’s langs de weg wordt je hele (handel en) wandel geregistreerd.
Het is echter altijd nog mogelijk kunst van duizenden tot miljoenen euro’s ongeregistreerd, desnoods contact en met zwart geld, te verhandelen.
De enige afdoende manier kunstdiefstal met een grote kans op succes te bestrijden, is de opname van alle kunst, vanaf een bepaalde waarde, in een positieve database.
Een utopie.
Ik bezocht meerdere keren het tweejaarlijkse congres van Interpol in Lyon over kunstcriminaliteit. De steeds terugkerende klacht daar was dat nationale politiecorpsen te weinig info aanleveren, en bovendien vaak met grote vertraging.
Kunstcriminaliteit is een grensoverschrijdende criminalteit.
Een nationale database is zinnig, maar absoluut niet voldoende.
De vraag die al jaren bij mij speelt, is of die kunstcriminaliteit nu werkelijk zo’n groot probleem is. Je hoort en leest dat het om zeker 6 miljard dollar per jaar gaat (hoe komt men aan zo’n getal?) en op de derde plaats staat na drugs en wapens. Dat behoeft nuance: in drugs en wapens gaat jaarlijks 100 miljard dollar om. Nogal een verschil.
Nog een nuance: uitgaande van de totale hoeveelheid kunst in musea en bij particulieren, durf ik de stelling aan dat we het hier hebben over een marginaal probleem. Overigens wel een probleem dat in het nieuws en in speelfilms tot de verbeelding spreekt.

Ton Cremers

Source: kunstdiefstal een marginaal probleem? | ton cremers

October 16th, 2015

Posted In: Uncategorized

Op 30 november 2012 schreef ik een column onder de titel De Kunsthal, Emily Ansenk en ‘state of the art’ beveiliging waarin ik mij kritisch (leest u zelf maar) uit liet over Emily Ansenk en haar optreden in de pers na de internationaal geruchtmakende inbraak in De Kunsthal. Als vervolg schreef ik een column over de rol van AON Artscope bij door criminaliteit geslachtofferde musea: Beroofde musea – De Kunsthal, het Museon, Het Westfries Museum en AON Artscope, een wereld van overeenkomsten.

Op de door Hanna Pennock opgezette LinkedIn groep Veilig Erfgoed plaatste ik hyperlinks naar beide columns. Deze groep leek mij een geschikt forum om mijn visies te presenteren, want: “Via deze LinkedIn-groep biedt Veilig Erfgoed de erfgoedsector een discussieplatform aan. Vragen, discussies, suggesties en ideeën die betrekking hebben op de veiligheid en beveiliging van cultureel erfgoed kunnen hier gepost worden. Meer informatie vindt u op www.veilig-erfgoed.nl.”

Lees verder: Herinneringen van een museumbeveiliger – censuur door Hanna Pennock; erfgoed(inspectie)folklore

October 8th, 2015

Posted In: Uncategorized

It’s The Art Newspaper’s first quarter century this month

It’s The Art Newspaper’s first quarter century this month

Anna Somers Cocks, Inna Bazhenova and Jane Morris. Photo by Ben A. Pruchnie

Twenty-five years ago the first issue of The Art Newspaper rolled off the press. The idea of a real newspaper for the art world was conceived by the Turin publisher, Umberto Allemandi, with the Giornale dell’Arte, which he has produced since 1983.  I saw a copy and knew that the English-speaking world needed it too, so when he asked me to start the international edition for him, I jumped at the chance.  

We were just three of us in in one room on Fleet St, and if we had not believed in what we were doing, we would not have put up with the overwork. It was not a sensible way to start a business, but we survived, thrived and editions under licence were born in France, Russia and China.

Then, in 2014, The Art Newspaper and its international licensees were sold to the Russian industrialist and collector, Inna Bazhenova. She has maintained the objectives of the paper, which are to report all relevant news without fear or favour and always to be useful, but also delightful where possible.

This month, we are posting one story a day for every year from 1990 to 2015, chosen for its particular resonance, then and now.  We have also asked leading figures in the art world to say what they think art is for in these tormented and frightening times.

That same question will be investigated at the British Museum this 28 October, at the Museum of Modern Art, New York, in February 2016 and at the Hermitage, St Petersburg, also in 2016.

At the British Museum the investigation will be introduced by its director Neil MacGregor. The witnesses for art will be: Karen Armstrong, author and commentator on comparative religion; John Barrow, cosmologist, physicist, mathematician and playwright; Ben Okri, poet and novelist, and Zaki Nusseibeh, eminence grise behind the cultural policies of Abu Dhabi and advisor to the president of the UAE. Each will talk for 10 minutes and be questioned for another 10 minutes, with a summing up at the end. The “interrogator” will be the well-known barrister Baroness Helena Kennedy QC, who specialises in human rights issues.

The evening will be open to the public (tickets through the British Museum’s events office) as well as an invited audience.  The Art Newspaper is grateful to Volkswagen for supporting this celebration.

Source: It’s The Art Newspaper’s first quarter century this month

October 7th, 2015

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

October 2nd, 2015

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

September 17th, 2015

Posted In: algemeen, Uncategorized

Tags: ,

 

July 15th, 2015

Posted In: Uncategorized

Wou priester losgeld voor gestolen schilderij?

GENT

NIEUWE PISTE IN ZAAK ROND RECHTVAARDIGE RECHTERS

Een detail van het gestolen paneel. – Foto KOS

De mysterieuze diefstal van de Rechtvaardige Rechters kent een nieuwe episode. Volgens een 91-jarig vrouw werd het paneel van het meesterwerk Het lam Gods door meerdere daders gestolen. Haar nonkel, kanunnik Kamiel Van Ongeval, was het kopstuk achter de verdwijning. De priester wou losgeld van het bisdom zodat hij gedupeerden kon terugbetalen na verkeerde beleggingen tijdens de bankencrisis.

Wie dacht dat het onderzoek naar de Rechtvaardige Rechters, dat verdween in 1934, sinds enkele nieuwe gebeurtenissen in een definitieve plooi kwam te liggen, is eraan voor de moeite. Recent viel de politie binnen bij een Gentse familie en onthulde oud-bankdirecteur Jan Bosselaers nog dat de Kredietbank in de jaren ’80 benaderd is door een advocaat die het paneel wilde verkopen voor 20 miljoen Belgische frank (500.000 euro).

Iedereen ging er altijd van uit dat de diefstal van het schilderij van de gebroeders van Eyck uit de Sint-Baafskathedraal het werk was van één dader, namelijk Arsène Goedertier. Gisteren gooide Christiana De Geest echter een ander licht op de zaak: het paneel werd volgens haar door meerdere daders gestolen en het kopstuk achter de verdwijning was kanunnik Kamiel Van Ongeval. De 91-jarige vrouw is de achternicht van Van Ongeval uit Deftinge bij Geraardsbergen, wiens jongere broer in de tijd pastoor-deken was in Wetteren. Net op dat moment was Goedertier daar koster.

lees verder: hln.be/regio/nieuws-uit-gent/wou-priester-losgeld-voor-gestolen-schilderij-a2385452/

July 15th, 2015

Posted In: Uncategorized

 

January 9th, 2015

Posted In: Uncategorized

Zelfs het Brits Museum noemt de door Thomas Bruce, Lord Elgin, op omstreden wijze uit Athene verwijderde beelden niet naar deze pronkzieke lord. Die beelden heten officieel de Parthenon Marbles. Het is ronduit storend dat in Patrick van IJzendoorns artikel over de pesterige bruikleen aan Rusland keer op keer gesproken wordt over de Elgin Marbles.

Neil MacGregor, directeur van het Brits Museum, mengt zich onophoudelijk op starre wijze in de slepende discussie over de Griekse claim dat deze beelden terugkeren naar Athene. Hij moet dan ook weten hoe gevoelig deze materie is. Zijn besluit een van de beelden uit te lenen aan Rusland bewijst dat hij maling heeft aan deze gevoeligheid. Elgin’s culturele superioriteit vindt in MacGregor een perfecte opvolger.

‘Opinieleider’ Jeremy Paxman papagaait wat al jaren wordt beweerd: Elgin zou de marmeren beelden beschermd hebben tegen vernietiging door de Turken. Een veronderstelling, niet gebaseerd op feiten.
De feiten zijn dat de onbeholpen wijze waarop de beelden naar beneden getakeld werden vanaf het Parthenon er toe leidde dat een fries los schoot uit de takels en aan diggelen viel. Het eerste schip dat beelden naar Engeland moest brengen verging voor de Griekse kust en de beelden belandden in zee. In de jaren dertig van de vorige eeuw liet men in het Brits Museum de beelden ‘reinigen’ door een stel ondeskundige schoonmakers die ze te lijf gingen met staalborstels waardoor de oppervlakte onherstelbaar beschadigd werd. Er is dus heel wat af te dingen op de bewering dat de beelden door Elgin gered zijn.
En dan nog: stel dat Elgin goed werk verrichte en bedreigde beelden redde? Is dat dan een reden ze niet terug te geven nu die dreiging al jaren weg is? Verleent in veiligheid van andersmans eigendom automatisch juridisch eigenaarschap? Het moet niet gekker worden.
In het Brits Museum, en diverse andere toonaangevende musea, wordt gevreesd dat teruggave van de beelden zal leiden tot een hausse aan verzoeken tot teruggave. Er zijn in het Brits Museum immers ook nog de Benin bronzen en de Rosetta steen. Ieder verzoek tot teruggave moet op eigen merites beoordeeld worden.
Er is naast de dubieuze in beslag name nog een duidelijk argument waarom de beelden terugmoeten naar het Parthenon: de architectonische structuur – restauratie duurt helaas veel te lang maar er is een prachtig nieuw museum in de schaduw van het Parthenon – waar de beelden vanaf gehaald werden is nog aanwezig. Teruggave van de beelden zou hereniging betekenen van gebouw met de beelden.
Het veel gehoorde argument dat de eis van Griekenland verjaard zou zijn en dat het onmogelijk is geschiedenis terug te draaien, gaat in dit geval niet op. Ook tijdens het leven van Elgin waren er al grote bezwaren tegen zijn roof van de beelden. Lord Byron besteedde aan deze beschadiging van het Parthenon aandacht in het tweede canto van zijn lange gedicht Childe Harold’s Pilgrimage.
Stel dat De Nachtwacht tijdens een bezetting van Nederland in twee-en werd gesneden en dat een helft zich in het buitenland bevindt. Het lijkt mij dat Nederland alles op alles zal zetten om beide helften te herenigen.
Ton Cremers
2014-12-06 13:06 GMT+01:00 Ton Cremers Sens <toncremers@gmail.com>:

Griekenland boos om Britse verbroederingspoging met Rusland

http://www.volkskrant.nl/beeldende-kunst/griekenland-boos-om-britse-verbroederingspoging-met-rusland~a3804966/

Kunst verbroedert. Met dat idee heeft het British Museum een van de zogeheten Elgin Marbles uitgeleend aan de jubilerende Hermitage (250 jaar) in St. Petersburg. Het is voor het eerst dat zo’n omstreden sculptuur wordt uitgeleend. De hoop is dat het onthoofde beeld van de riviergod Ilissos Rusland en het Westen nader tot elkaar zal brengen. Waar het in ieder geval toe zal leiden, is een verslechtering in de relatie tussen Groot-Brittannië en de Griekse regering. Griekenland strijdt al tientallen jaren voor de teruggave van de marmeren Parthenon-ornamenten.

Door: Patrick Van Ijzendoorn 5 december 2014, 22:01

December 6th, 2014

Posted In: Uncategorized

Tags: , , ,

Zelfs het Brits Museum noemt de door Thomas Bruce, Lord Elgin, op omstreden wijze uit Athene verwijderde beelden niet naar deze pronkzieke lord. Die beelden heten officieel de Parthenon Marbles. Het is ronduit storend dat in Patrick van IJzendoorns artikel over de pesterige bruikleen aan Rusland keer op keer gesproken wordt over de Elgin Marbles.

Neil MacGregor, directeur van het Brits Museum, mengt zich onophoudelijk op starre wijze in de slepende discussie over de Griekse claim dat deze beelden terugkeren naar Athene. Hij moet dan ook weten hoe gevoelig deze materie is. Zijn besluit een van de beelden uit te lenen aan Rusland bewijst dat hij maling heeft aan deze gevoeligheid. Elgin’s culturele superioriteit vindt in MacGregor een perfecte opvolger.

‘Opinieleider’ Jeremy Paxman papagaait wat al jaren wordt beweerd: Elgin zou de marmeren beelden beschermd hebben tegen vernietiging door de Turken. Een veronderstelling, niet gebaseerd op feiten.
De feiten zijn dat de onbeholpen wijze waarop de beelden naar beneden getakeld werden vanaf het Parthenon er toe leidde dat een fries los schoot uit de takels en aan diggelen viel. Het eerste schip dat beelden naar Engeland moest brengen verging voor de Griekse kust en de beelden belandden in zee. In de jaren dertig van de vorige eeuw liet men in het Brits Museum de beelden ‘reinigen’ door een stel ondeskundige schoonmakers die ze te lijf gingen met staalborstels waardoor de oppervlakte onherstelbaar beschadigd werd. Er is dus heel wat af te dingen op de bewering dat de beelden door Elgin gered zijn.
En dan nog: stel dat Elgin goed werk verrichte en bedreigde beelden redde? Is dat dan een reden ze niet terug te geven nu die dreiging al jaren weg is? Verleent in veiligheid van andersmans eigendom automatisch juridisch eigenaarschap? Het moet niet gekker worden.
In het Brits Museum, en diverse andere toonaangevende musea, wordt gevreesd dat teruggave van de beelden zal leiden tot een hausse aan verzoeken tot teruggave. Er zijn in het Brits Museum immers ook nog de Benin bronzen en de Rosetta steen. Ieder verzoek tot teruggave moet op eigen merites beoordeeld worden.
Er is naast de dubieuze in beslag name nog een duidelijk argument waarom de beelden terugmoeten naar het Parthenon: de architectonische structuur – restauratie duurt helaas veel te lang maar er is een prachtig nieuw museum in de schaduw van het Parthenon – waar de beelden vanaf gehaald werden is nog aanwezig. Teruggave van de beelden zou hereniging betekenen van gebouw met de beelden.
Het veel gehoorde argument dat de eis van Griekenland verjaard zou zijn en dat het onmogelijk is geschiedenis terug te draaien, gaat in dit geval niet op. Ook tijdens het leven van Elgin waren er al grote bezwaren tegen zijn roof van de beelden. Lord Byron besteedde aan deze beschadiging van het Parthenon aandacht in het tweede canto van zijn lange gedicht Childe Harold’s Pilgrimage.
Stel dat De Nachtwacht tijdens een bezetting van Nederland in twee-en werd gesneden en dat een helft zich in het buitenland bevindt. Het lijkt mij dat Nederland alles op alles zal zetten om beide helften te herenigen.
Ton Cremers
2014-12-06 13:06 GMT+01:00 Ton Cremers Sens <toncremers@gmail.com>:

Griekenland boos om Britse verbroederingspoging met Rusland

http://www.volkskrant.nl/beeldende-kunst/griekenland-boos-om-britse-verbroederingspoging-met-rusland~a3804966/

Kunst verbroedert. Met dat idee heeft het British Museum een van de zogeheten Elgin Marbles uitgeleend aan de jubilerende Hermitage (250 jaar) in St. Petersburg. Het is voor het eerst dat zo’n omstreden sculptuur wordt uitgeleend. De hoop is dat het onthoofde beeld van de riviergod Ilissos Rusland en het Westen nader tot elkaar zal brengen. Waar het in ieder geval toe zal leiden, is een verslechtering in de relatie tussen Groot-Brittannië en de Griekse regering. Griekenland strijdt al tientallen jaren voor de teruggave van de marmeren Parthenon-ornamenten.

Door: Patrick Van Ijzendoorn 5 december 2014, 22:01

December 6th, 2014

Posted In: Uncategorized

Tags: , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 6th, 2014

Posted In: Uncategorized

Tags: , , ,

site-iconmeditatione-ignis.org/2014/11/26/bill-pijbes-in-emsterdem-en-de-engelse-ziekte/

Ik kan het niet weten, maar acht het mogelijk dat velen die zich uitten voor het behoud van Zwarte Piet omdat die geverfde figuur deel uitmaakt van de Nederlandse cultuur, nog geen maand na het Sinterklaasfeest familie en vrienden een Merry Christmas and Happy New Year toewensten.

Het overbodige gebruik van Engelse woorden op radio, TV en in kranten door geinterviewde politici en bekende Nederlanders krijgt lachwekkende vormen.

Een avondje Nederlandse TV biedt onafgebroken de mogelijkheid tenenkrommend Engels taalgebruik aan te horen. Mode, bij ministers (bijvoorbeeld Hennis van defensie) en praatprogramma (talkshow) deelnemers is de laatste tijd:  “as we speak”.

Rijksmuseum directeur Wim (Bill) Pijbes kan in het programma De Wereld Draait Door geen formulering uit zijn mond krijgen zonder Engelse termen. De president van de Verenigde Staten is bij hem The president of the Oenaitet Steets. Opgewonden als een hitsige bakvis die een bewonderde beroemdheid mocht aanschouwen, hijgde Bill in DWDD van 24 november 2014 over de door hem in Parijs bezochte Jef Koons tentoonstelling.

Nog los van zijn modieuze “het is wat het is” – o ja, wat dan? – en de ontboezeming dat hij ‘stupéfait’ is van Koons, mogen we horen dat het Rijksmuseum in de veilingzaal door Koons verslagen wordt omdat Koons diepere ‘pockets’ heeft dan het Rijks. Diepere pockets? Heeft Koons meer last van terugkruipend tandvlees dan het Rijks?

Verzamelaars die kunst ophangen in Amerikaanse musea krijgen geen belastingaftrek, maar: “tax deduction”.

Van Nieuwkerk omschrijft de heersende opinie over Koons: “kitsch”, en Koons als “een charlatan die de boel bij de neus neemt”. Pijbes: “You’re right”. Zo, dan weet een internationaal publiek dat Van Nieuwkerk gelijk krijgt van Bill Pijbes.

Pijbes houdt, het moet gezegd worden, een aardig betoog over de rol van Koons in de huidige kunstomgeving, maar bezoedelt dat betoog dan weer met “je kan het disgusting vinden”. Ja Bill, het is natuurlijk even nadenken hoe je dat ook alweer in het Nederlands zegt; een hele inspanning. Het werk van Koons is echter meer, het is: “serious business”.

Koons maakt van zijn objecten altijd drie of vijf exemplaren, want er zijn immers: “five continents”. Als kunstbeschouwer gebruik je volgens onze Bill een vocabulaire dat bij Koons helemaal vastloopt. Van een vastlopend, maar dan in het Engels vastlopend, vocabulaire weet Pijbes zelf van wanten.

De winkel van Koons vader is “in the middle of nowhere” in de Oenaitet Steets waar je meubels en spullen ziet opgestapeld, maar: “dat is gewoon The American Dream”. Het is allemaal “perfect, bloody perfect”, Koons is “purfukt” en hij loopt in zijn eigen “American Dream”, Americain te wezen. Koons porno is “ushering in banality” (ja, ja, ik weet dat het varkentje in het Stedelijk Museum zo heet, maar ik weet niet wat dat varkentje met porno te maken heeft).

De werkelijk pornografisce foto’s van Koons kunnen volgens Bill Pijbes voor acht uur ‘s avonds niet op TV uitgezonden worden. Wat is dat nu? Is Bill zich ineens bewust van het kijkerspubliek waar hij voor spreekt? Je zou het niet zeggen wanneer je naar zijn pocherige Engelse kreten luistert. Koons maakt Pijbes vrolijk, maar met mensen zoals Pijbes (museumdirecteuren) heeft Koons niets, want “let’s celebrate life”. De oorzakelijkheid tussen het maling hebben aan museumdirecteuren en de oproep dat het leven gevierd moet worden, ontgaat mij.

Het wordt steeds erger met Bill Pijbes wanneer hij, rekening houdend met zijn publiek van voor acht uur, beweert over Koons: “At the end of the day he makes a smile”.

In de loop van dit gedenkwaardige interview met Pijbes wordt het duidelijk: niet alleen de kunst van Koons is kitsch, Pijbes geeft dat volmondig toe, maar ook zijn met Engelse termen gelardeerde, opgewonden betoog is dat.

Is het luiheid, is het een poging zo werelds mogelijk over te komen? Ik weet het niet.

Mijn mening over dit absurde taalgebruik – geheel in stijl wil ik even lenen bij de buren -: zum Kotzen!

Misschien moet Bill volgende keer meedoen aan een engelstalig nationaal dictee, al vrees ik dat hij dan eveneens een bovengemiddeld aantal fouten zal maken.

M.I.

November 26th, 2014

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

May 27th, 2014

Posted In: Uncategorized

Brandwachten bewaken boeken KB

»

De Koninklijke Bibliotheek ANP

Het gebouw van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag wordt sinds ruim een maand 24 uur per dag, zeven dagen per week bewaakt door twee brandwachten. Die moeten voorkomen dat de historische boekencollectie wordt verwoest bij brand. De kosten om de twee brandwachten in te huren zijn 62.000 euro per maand.

(…..)

Blusinstallatie

Om te voorkomen dat miljoenen boeken door brand worden verwoest, is de noodmaatregel genomen om twee brandwachten dag en nacht door het pand te laten lopen. Zo wordt ook voorkomen dat het gebouw op last van de gemeente wordt gesloten.

(………)

Een woordvoerder van de Rijksgebouwendienst zegt dat de blusinstallatie uiterlijk aan het einde van het jaar weer optimaal functioneert na groot onderhoud aan het gebouw. Dan zijn de brandwachten niet meer nodig.

lees hele artikel op:

Brandwachten bewaken boeken KB – NOS Nieuws.

May 9th, 2014

Posted In: Uncategorized

“Gentse familie verstopt gestolen paneel ‘Lam Gods'”

Door: redactie
28/03/14 – 19u29  Bron: vrt-nieuwsredactie

De ontbrekende ‘Rechtvaarde Rechters’. © photo news.

UPDATE Is er hoop voor ‘De Rechtvaardige Rechters’? Het paneel – dat deel uitmaakt van het Lam Gods-schilderij van de gebroeders Jan en Hubert Van Eyck – werd 80 jaar geleden uit de Gentse Sint-Baafskathedraal gestolen en is sindsdien voer voor speculatie. Het zou bewaard gebleven zijn en bewaard worden door ‘een vooraanstaande Gentse familie’. Die durft er echter niet mee naar buiten komen uit vrees voor haar goede reputatie, zo meldt historicus Paul De Ridder op de openbare omroep. Het Gentse parket bevestigt dat een gerechterlijk onderzoek loopt naar het vermiste paneel, en dat een aantal mensen van de bewuste familie verhoord werden.

lees verder:

“Gentse familie verstopt gestolen paneel ‘Lam Gods'” – HLN.be.

March 31st, 2014

Posted In: Uncategorized

Oekraïne: Rusland poogt oude schatten uit Amsterdam te kapen

Pieter van Os

Het Allard Pierson Museum in hartje Amsterdam. Wikimedia Commons

Cultuur

Het Allard Pierson Museum in Amsterdam is geschrokken van de ophef die zijn tentoonstelling met archeologische schatten uit de Krim heeft veroorzaakt in Oekraïne en Rusland. Sinds de machtswisseling op de Krim is de juridische status van de objecten onduidelijk.

De Universiteit van Amsterdam, waar het museum onderdeel van is, laat een team juristen uitzoeken wie de rechtmatige eigenaar is en naar wie ze moeten worden teruggestuurd na afloop van de expositie, die loopt tot eind augustus. Directeur Wim Hupperetz noemt de situatie “lastig” en “uniek”.

De tentoonstelling was eerder in Bonn en is sinds 7 februari in Nederland. De objecten komen uit vijf musea. Vier daarvan behoorden ten tijde van het uitlenen tot Oekraïne, maar liggen op de Krim, die nu is bezet door een Russische troepenmacht. Die annexatie wordt door Nederland niet erkend.

lees verder:

Oekraïne: Rusland poogt oude schatten uit Amsterdam te kapen – nrc.nl.

March 27th, 2014

Posted In: Uncategorized

‘Een boze neger die zijn eigendommen komt ophalen; dat is emancipatie’ (en een bestuursvoorzitter die dieven uitnodigt)

March 24, 2014 – 11:58“Het is een wonder dat ze (kostbare schilderijen) nog niet gestolen zijn”, zegt bestuursvoorzitter Carel Weeber van het Museo di Korsou in Willemstad, Curaçao. Het lijkt haast een uitnodiging om de schilderijen te komen stelen. Weeber is al een aantal jaren bestuursvoorzitter van dit verwaarloosde museum en verbergt zich ook al jaren achter het excuus dat er geen geld is om het museum te verbeteren. Dat kan zo zijn, maar doordat deze verwaarlozing voortduurt en nu hij het nodig vindt publiekelijk te blaten dat het hem verbaast dat de kostbare schilderijen nog niet gestolen zijn, is de kans groot dat het museum dadelijk niet alleen zonder geld, maar ook zonder schilderijen zit.Als het al zo is dat er geen geld is kostbaarheden op onverantwoorde wijze te tonen, dan is enige daadkracht op zijn plaats. De huidige sitting-duck opstelling is niet acceptabel. Waarom die schilderijen niet ergens goed beveiligd opslaan totdat er wel fondsen gevonden worden om het museum te verbouwen, of desnoods naar een andere locatie te verplaatsen?Mochten er schilderijen gestolen worden, dan heeft Weeber in De Volkskrant van 21 maart 2014 anticiperend schuld bekend.

Ton Cremers

 

‘Een boze neger die zijn eigendommen komt ophalen; dat is emancipatie’

OPINIE – Meindert Fennema − 21/03/14, 07:01

Vloekend haalde de Curaçaose kunstenaar Yubi Kirindongo zijn kunstwerk uit het museum in Willemstad, zag Meindert Fennema. ‘Zijn kunstwerk had meer ruimte nodig, maar die ruimte werd hem door de curator van de tentoonstelling, Jennifer Smit, niet gegund. Het oude militaire hospitaal van Curaçao, gelegen in Otrabanda, is thans een museum. Het souterrain, dat eigenlijk begane grond is, is door een overstroming onbruikbaar geworden. De ‘bel-etage’ die je met een lange trap bereikt bevat vier zalen, gescheiden door twee brede gangen die elkaar in het midden kruisen.

In één van die zalen hangen een aantal zeer waardevolle schilderijen van Nederlandse schilders: Jan Toorop, Carel Willink, de meester-vervalser Van Meegeren en Isaac Israëls (in het Museo di Korsou gespeld als Isaak Israels). ‘Het is een wonder dat ze nog niet gestolen zijn’ zegt bestuursvoorzitter Carlos Weeber, in Nederland als architect bekend onder de naam Carel Weeber.

Twee andere zalen staan vol met antiek meubilair, zodanig opgesteld dat het iets van een zolderverkoop heeft. Slechts één zaal bevat schilderijen van Antilliaanse kunstenaars.

lees verder:

‘Een boze neger die zijn eigendommen komt ophalen; dat is emancipatie’ – Meindert Fennema – VK.

Museum Security Network » Blog Archive » ‘Een boze neger die zijn eigendommen komt ophalen; dat is emancipatie’ (en een bestuursvoorzitter die dieven uitnodigt).

March 24th, 2014

Posted In: Uncategorized

Museum Boijmans Van Beuningen deed dit jaar, 8 maart 2014, niet mee aan de Museumnacht omdat alleen de beveiliging al vijfentwingtigduizend euro zou kosten.  Een hoop geld.

Stel dat er 20 beveiligers, een ruime schatting, al of niet gedeeltelijk extern ingehuurd, aanwezig zijn tijdens de museumnacht van 20.00 tot 02.00 uur, dan praten we over 120 mensuren. Een eenvoudig rekensommetje leert dat dit neer komt op € 210,00 per persoon per uur. Als een beveiliger € 50,00 per uur kost, een rijkelijk hoog bedrag, dan had Boijmans blijkbaar 80 beveiligers rondlopen tijdens de Museumnachten afgelopen jaren. Dat zal toch niet!

Even verder rekenen. Stel dat tijdens zo’n museumnacht de helft meer personeel wordt ingeschakeld bij de beveiliging en stel dat er een toeslag is voor overwerk van 50%, allemaal ruime aannames, dan kosten zes uur beveiligen met 10 tot 15 man onder ‘normale’ omstandigheden, volgens de opgave van Boijmans, altijd nog € 12.500,00.

Even de openingstijden van Boijmans Van Beuningen bekijken op de site: het museum is voor publiek 36 uur per week open.

Per week kost de beveiliging dan, omgerekend naar publieksuren: € 75.000,00.

Dat is per jaar: € 3.900.000,00. Exclusief de kosten voor beveiligingstechniek en de personele beveiliging die nodig is buiten de openingsuren.

We gaan nog even door met rekenen. Boijmans Van Beuningen is per jaar 52 * 36 uur open voor publiek. Dat is: 1872 uur. De Museumnacht duurt zes uur, dat is dus circa 0,15% van het totale personele beveiligingsbudget. Peanuts, zelfs wanneer je er rekening mee houdt dat die beveiligers op zaterdagavond/zondagnacht het dubbele kosten, kom je nog slechts op 0,3%.

Boijmans van Beuningen en De Kunsthal hielden beide de deuren gesloten tijdens de Museumnacht. Dat kan geen toeval en onafhankelijk besluit zijn. Sjarel Ex en Emily Ansenk, ja die, hebben ongetwijfeld even een telefoontje gepleegd (tenzij de telefoon van Ansenk altijd uit staat, maar dat kan ik mij niet voorstellen). Beide museumdirecteuren hebben zich natuurlijk gerealiseerd dat hun weigering deel te nemen grote impact heeft op de Rotterdamse Museumnacht. Komt op mij over als stampvoeten en, het hoge woord moet er maar uit, chantage om betaald te krijgen voor die Museumnacht, tenzij het de bedoeling was de Museumnacht een doodssteek toe te brengen. Mocht dat zo zijn, dan sta ik achter hun besluit, want ik vind die Museumnachten al jaren flauwekul die alleen gericht is op bezoekersstatistieken.

Mocht mijn vermoeden over deze verborgen agenda onjuist zijn en als Boijmans  Van Beuningen werkelijk te krap zit om aan de Museumnacht deel te nemen, dan wil ik volgend jaar voor de helft van het in de pers vermelde, naar bruto uurloon omgerekende bedrag komen oppassen tijdens de Museumnacht, of desnoods als onbezoldigd vrijwilliger.

Ton Cremers

11 maart 2014

March 10th, 2014

Posted In: Uncategorized

In Het Parool van 26 februari 2014 wordt het hoofd beveiliging van het Rijks, Emile Broersma, wederom geciteerd; vrouwen zouden beter zijn in observeren dan mannen. Het zij zo (is dat zo?).

Keuze op gender blijft omstreden, maar niet bij Broersma. De vraag dringt zich op wat de mannelijke profilers in het Rijksmuseum vinden van Emile’s in allerlei publicaties ge-etaleerde voorkeur. Ze krijgen immers keer op keer in de krant te lezen dat hun vrouwelijke collega’s volgens Broersma beter geschikt zijn voor deze functie. Ik vraag mij af hoe Broersma, die altijd zijn mond vol heeft over synergie, dit vermeende verschil in talent verwerkt in de periodieke beoordeling van zijn medewerkers. Broersma mag zijn voorkeuren hebben en zelfs etaleren. Het is de vraag of hij een grens overschrijdt wanneer hij, gebruikmakend van de afgekorte naam van de organisatie waar hij voor werkt, er blijk van geeft zijn hitsige obsessie door de ‘genen’ van de vrouw niet te kunnen beheersen: Emile Broersma ‏@RMAbackstage  14 mei 2010 @HMHBackstage wat zat er in dat truitje?? RMAbackstage? Achter de schermen van RijksMuseum Amsterdam?

Volgens de journaliste van Het Parool, Lorianne van Gelder, hebben de aanhangers van predictive profiling voorlopig het gelijk aan hun kant omdat er sinds 2006, de aanval op een schilderij van Van der Helst, geen incidenten meer zijn geweest in het Rijks. Wel, in de zestien jaar daaraan vooraf gaand waren er ook geen ernstige incidenten. Je zou met evenveel recht kunnen zeggen dat het 16 jaar goed ging dankzij het ontbreken van predictive profilers. Een nonsensverklaring, evenals de verklaring nonsens is dat aanhangers van predictive profiling hun gelijk aantonen doordat er sinds 2006 geen incidenten zijn geweest. In een eerdere column onder de titel Profiling in musea – geen detectiepoortje kan op tegen een mooie jonge vrouw stak ik al de draak met de reclamefolder bla bla rondom predictive profiling.

De verklaring in Het Parool dat predictive profilers het gelijk aan hun kant hebben is zowel historisch als inhoudelijk op los zand gebaseerd.

Het Rijksmuseum is meer dan tien jaar grotendeels gesloten geweest in verband met een grondige restauratie en verbouwing. Gedurende die gedeeltelijke sluiting was de Zuidvleugel – de Philipsvleugel – voor bezoekers geopend die daar de highlights van het museum konden zien. Dat gecondenseerde museum ontving jaarlijks bijna evenveel bezoekers als toen het museum nog helemaal open was. Tot aan het moment dat het Rijks weer helemaal opende, medio april 2013, werden alle bezoekers bij de entree via een geavanceerd detectiesysteem gescreend. Bijna dagelijks werden er messen, pepperspray, vloeistoffen en zelfs hamers uit de bagage en kleding van bezoekers gevist.  Het is pas sinds tien maanden dat geen gebruik wordt gemaakt van dat systeem, maar van predictive profilers. Ik vrees dat al die enge materialen nu dagelijks het museum binnen komen. Dat de aanhangers van predictive profiling het gelijk aan hun kant hebben is historisch strijdig met de vele jaren zonder predictive profiling en zonder incidenten en met de slechts korte tijd dat het nieuwe Rijks weer open is.

Inhoudelijk klopt de conclusie door Lorianne van Gelder, ongetwijfeld ingefluisterd door Emile Broersma, ook niet. Het is namelijk vrijwel onmogelijk de kwaliteit van bewaking en beveiliging af te meten aan het uitblijven van incidenten. Eind jaren tachtig van de vorige eeuw – ja, ja, zo lang lopen we al mee – vergaten schoonmakers in het Van Goghmuseum de buitendeur te sluiten nadat ze het bordes hadden geveegd. Toen de beveiligers hun posten innamen bleken er al toeristen, met rugzak en al, in het museum rond te lopen. Dat incidenten uitbleven, zegt dus niets over de kwaliteit van de bewaking en beveiliging op dat moment. Dat er sinds de opening van het Rijks geen incidenten plaatsvonden, zegt helemaal niets, pro noch contra, over het effect van predictive profiling in de museale context. Dat Broersma zich dit niet realiseert zegt wel van alles over zijn deskundigheid als beveiliger.

De kwaliteit van gebruikte beveiligingssystemen wordt pas duidelijk zodra zich (bijna-)incidenten voordoen. Predictive profiling heeft niet kunnen voorkomen dat een jeugdige bezoeker op een kostbare chaise longue ging zitten. Betekent dit nu dat die predictive profiling tekort schoot? Het zou kwaadaardig zijn als ik die gemakkelijke conclusie trok. Dat het museum overging tot aangifte omdat de schade ‘aanzienlijk’ zou zijn en dat men later spijt had van die aangifte, de schade niets voorstelde en de bedvandaal door de rechter werd vrijgesproken is een smet op het blazoen van het Rijks.

Stel dat er een ernstiger incident in het museum plaatsvindt, moet dan de conclusie worden getrokken dat predictive profiling gefaald heeft? Nee, er zou hoogstens kritisch bekeken moeten worden in hoeverre de investering in predictive profiling rendement oplevert. Bij dat rendement heb ik nu al grote vraagtekens.

Sinds 1984 – ik neem gemakshalve een periode van 30 jaar – ontving het Rijks circa 35 miljoen bezoekers. In die periode deden zich 5 incidenten (1 op de 7.000.000 bezoekers) van enige omvang voor: diefstal 18de eeuws klokje tijdens de gesloten maandag (interne kwestie?), diefstal van een ornamentbeeldje van een kast (op tweede Paasdag eind jaren tachtig), zoutzuuraanval op De Nachtwacht (1990), diefstal fragment Perzisch tapijt (2000) en de aanval op het schilderij van Van der Helst in 2006. Zeker vergeleken met de tijdspanne en het aantal bezoekers een gering aantal incidenten. Bij vier van die vijf incidenten had predictive profiling eventueel een preventieve rol kunnen vervullen. Ik zeg het met grote voorzichtigheid, want er is geen enkele zekerheid en ik heb zo mijn twijfels. Ook toekomstige incidenten zullen alleen dan iets over predictive profiling kunnen zeggen indien PP aantoonbaar een bijna-incident heeft voorkomen. Dat zal niet gemakkelijk te bewijzen zijn.

Is de investering in PP dan zinloos? Ik denk het niet. Wat zinloos en aanmatigend is, is PP te presenteren als ver superieur boven een detectiesysteem bij de entree waar meer dan tien jaar lang, dag-in-dag-uit van aangetoond is dat er resultaat was.

De predictive profiler die deze week, door getuige geconstateerd, in de onderdoorgang een passerende persoon met een capuchon aansprak met: “He, wat moet jij hier?!”, heeft het PP principe niet goed begrepen. Misschien kan het Rijks nog een dure aanvullende cursus kopen….

Toch moet ik een compliment maken, en wel voor de vasthoudende marketing rondom predictive profiling door een kongsi van voormalig politiemensen. Blijkbaar werd ook Lorianne van Gelder, journalist bij een kwaliteitskrant, ingepalmd door de gladde jongens.

Ton Cremers

Den Haag, 27 februari 2014

 

February 27th, 2014

Posted In: Uncategorized

“Rijks verruilt bewaker voor geheim agente” (Het Financieel Dagblad, 8 februari 2014).

Volgens Emile Broersma, hoofd beveiliging van het Rijksmuseum te Amsterdam, kan de nieuwste elektronische detectieapparatuur niet tippen aan goed getrainde mensen. Een zeer aanvechtbare appels-met-peren vergelijking. Op grond van goede argumenten kan het tegenovergestelde beweerd worden. De onwetenschappelijkheid druipt van Broersma’s niet gefundeerde opmerking af; niveau STER reclame. Ik krijg er dezelfde kriebels bij als bij de gezondheidclaims van cholesterol verlagende voedingsmiddelen, calorieloze cola’s, wasmiddelen die witter dan wit wassen en auto’s die 1 op 50 rijden. Stuitende borstklopperij. Hier preekt de vos de passie, want wat is er aan de hand?

Broersma, nauwelijks nog verhuld, prijst een beveiligingsmethodiek aan die zijn makkers van Art Secure al enkele jaren aan musea proberen te slijten via cursussen ‘predictive profiling’. Sterker nog: Broersma trad namens Art Secure op als cursusleider in andere musea. Er heeft zich een kongsi gevormd van voormalige politiemensen die, met eurotekens op het netvlies, onbewezen succes claimen bij de beveiliging van musea.

Is predictive profiling dan nutteloos? Ik zal niet in dezelfde kuil als Broersma en consorten vallen door ongefundeerd het tegendeel te beweren van hun promotalk. Goed observeren van individuen in mensenmassa’s zal ongetwijfeld nut hebben, zeker indien die observatie gebaseerd is op instructie en oefening. Niets op tegen. Echter, wanneer succesverhalen komen uit de mond van mensen die direct of indirect financieel belang hebben bij het aanprijzen van een product en wanneer dat product dan ook nog eens aangeprezen wordt als DE oplossing, dan ontstaat bij mij argwaan. Hoed je voor de adviseur die oplossingen verkoopt.

Afgelopen zomer heb ik aan den lijve ondervonden hoe betrekkelijk het succes van die aangeprezen observatiemethodiek is. TV zender AT5 nodigde mij via een e-mail uit mee te werken aan een undercover test van de beveiliging van het Rijksmuseum. Ik wilde daar, natuurlijk, niet aan meewerken en stuurde de mail van AT5 door naar Broersma in het Rijksmuseum en zijn collega Drenth (ten overvloede: ook ex-politie en ook met een lijntje naar Art Secure) van het Van Goghmuseum. Beide heren schoten in een onbegrijpelijke angststuip. Hoewel ze die AT5 mail van mij kregen, nam geen van beiden de moeite met mij contact op te nemen. Vooral Broersma maakte het bont. Hij liet via een PowerPoint presentatie – let wel, in mijn bezit – drie dagen achtereen tijdens de ochtendbriefing in het Rijksmuseum mijn portret aan alle beveiligingsmedewerkers zien onder het kopje ‘verdachte personen’, met de nadrukkelijke opdracht om zodra ik het Rijks betrad de meldkamer te alarmeren en met het even nadrukkelijke verbod met mij in gesprek te gaan. Interessant is dat ik alle dagen waarop mijn portret op diffamerende wijze werd getoond door medewerkers uit het Rijksmuseum werd gebeld. Tot zover de falende solidariteit van die medewerkers met hun beveiligingsbaas. In plaats van die overspannen actie had een telefoontje van Broersma, of Drenth, naar mij alle kou uit de lucht kunnen helpen.

Broersma’s door achtervolgingswaanzin ingegeven geklungel kon niet anders dan als een rechtstreekse uitnodiging om het Rijks te bezoeken worden opgevat. Een riskante onderneming, begrijp ik nu uit het artikel in Het Financieel Dagblad, want lekkere meiden ‘die minder snel dan mannen afgeleid zijn’ en met ‘genetisch meer oog voor detail’ zouden via hun niet te onderschatten observatievaardigheden mij natuurlijk meteen door hebben, de meldkamer zou gealarmeerd worden en niemand zou het aandurven met mij in gesprek te gaan. ‘Genetisch meer oog voor detail’? Heeft Broersma na meerdere feministische golven en jarenlange emancipatie een typisch vrouwenberoep gevonden? Wat een van machismo doordrenkte discriminatie. Medewerkers worden door Broersma zonder enige schroom op basis van genen en uiterlijk geselecteerd. Is dat officieel Rijksmuseumbeleid? Die Dr. Cesare Broersma Lombroso toch! Van alle markten thuis, een multi-talent.

Ik zag tijdens mijn bezoek aan het Rijks bij de ingang slechts geanimeerd met elkaar kletsende beveiligers; het viel mij op dat bezoekers overdreven populair en tutoyerend, of in steenkolenengels werden aangesproken – plaatsvervangende schaamte was mijn deel – en dat een bezoeker een terracotta dubbelportret op de ‘beletage’, in de oostelijke kabinetten, liefkoosde, bekrabbelde en zich met zijn arm om het terracottabeeld door zijn partner liet fotograferen. Nogal afwijkend gedrag, maar geobserveerd door die schoonheidskoninginnen met bijzondere genen? Nee.

Kreeg ik enige extra aandacht bij mijn bezoek? Ik moet, gebukt onder teleurstelling, ontkennen. Werd de meldkamer of een leidinggevende geïnformeerd over mijn aanwezigheid? Nee. Hielden de mij bekende medewerkers zich aan het nadrukkelijke verbod met mij te spreken? Mag ik die vraag onbeantwoord laten? Fantaseert u maar, net zoals Broersma fantaseert over het effect van ‘predictive profiling’ en de observatiekwaliteiten van mooie meisjes.

Ik heb nooit de loftrompet geblazen over enig beveiligingssysteem omdat zulks zich tegen je keert wanneer het fout gaat. Hopelijk valt Broersma niet in de kuil die hij stelselmatig voor zichzelf graaft met zijn lofzangen op mooie dames en observatie van afwijkend gedrag. Ik gun het Rijks alle goeds en hoop van harte dat het op beveiligingsgebied nooit fout gaat, maar diep in mij is een duiveltje dat bijna onhoorbaar bij voorbaat in zijn vuistje lacht.

Overigens: laat ik nu altijd gedacht hebben dat het not-done is mededelingen te doen over je beveiliging. Ik raad iedereen aan die in het Rijksmuseum iets wil uitspoken: beware of beautiful girls.

Ton Cremers,

Den Haag, 26 februari 2014

Lees verder: http://www.museumbeveiliging.com/2014/02/27/wie-beschermt-onze-rembrandts-predictive-profilers/

 

February 26th, 2014

Posted In: Uncategorized

Er bestaan voor de inbraakwerendheid van vitrines geen nationale of internationale normen.

Er bestaan wel NEN en EN normen over inbraakwerendheid van gevelelementen en inbraakwerendheid van glas, plus allerlei normen en kwalificaties op het gebied van hang- en sluitwerk, alarmsignalering en technische alarmtransmissie. Daarnaast bestaan er branche- en overheidseisen over de verificatie en opvolging van alarmen.

Vitrines kunnen worden samengesteld uit allerlei elementen waar normen aangaande inbraakwerendheid voor bestaan, zoals glas en hang- en sluitwerk en elektronische alarmsignalering. Deze normen zeggen echter onvoldoende over de uiteindelijke inbraakwerendheid van de vitrines.

Voorafgaand aan het ontwerp zal moeten worden bepaald aan welke inbraakwerendheid de vitrines moeten voldoen. Die inbraakwerendheid moet worden geformuleerd in een tijdseenheid – 3, 5, 10 minuten – gekoppeld aan het gereedschap waarmee een aanval op de vitrine redelijkerwijs kan worden verwacht. Er zal getest moeten worden of de vitrines voldoen aan de gestelde eisen. Er moet dus ook een testprotocol worden opgesteld, waarbij onderscheid moet worden gemaakt tussen contacttijd bij het testen en totale testtijd. Met contacttijd wordt bedoeld de feitelijke aanval op de vitrine tijdens de test. De testtijd wordt bepaald door de contacttijd plus de tijd nodig om te wisselen van gereedschappen en ‘bedenktijd’ tijdens de test. Bij het bepalen van de inbraakwerendheid van de vitrine in een tijdseenheid wordt bedoeld contacttijd.  Naast die contacttijd moet tevens bepaald worden hoe lang de totale testtijd mag duren. Wanneer de contacttijd bepaald wordt op 3 minuten, dan kan daar bijvoorbeeld een testtijd van 10 minuten aan gekoppeld worden. Zaken die geregeld moeten worden in de contractdocumenten (bestek) bij de aanbesteding van de werkzaamheden. Het testprotocol moet ook in de contractdocumenten worden opgenomen.

De gereedschapsset: in het programma van eisen over de vitrines moet bij het onderdeel inbraakwerendheid naast de contacttijd ook bepaald worden tegen welk gereedschappen de vitrines de gehele contacttijd bestand moeten zijn. De keuze voor het gereedschap moet realistisch zijn, zoals bijvoorbeeld schroevendraaier, (klauw)hamer, koevoet, en klein accu-elektrisch handgereedschap.

Voorkomen moet worden dat eindeloos getest wordt totdat eindelijk het gewenste resultaat daar is. Bovendien, wie draait voor al die kosten van het testen op?

De eerste test komt ten laste van de opdrachtgever. Volgende testen vinden plaats voor rekening van de opdrachtnemer. In het testprotocol, en dus ook in de contractdocumenten, staat vermeld hoeveel testen maximaal mogen plaatsvinden.

Het is bij de aanbesteding belangrijk dat met partijen in zee gegaan wordt die deskundigheid bezitten op het terrein van inbraakwerende constructies. Dit blijkt in de praktijk belangrijker dan ervaring met de bouw van vitrines. Voorkeur gaat vanzelfsprekend uit naar een partij die met beide ervaring heeft.

Algemene kenmerken van inbraakwerende vitrines:

– gelaagd glas met polycarbonaat of kevlar als tussenlaag;

– glas dient gevat te zijn in stalen (niet kunststof of aluminium) frames; glas op glas lijmverbindingen bieden geen hoogwaardige inbraakwerendheid;

– de vitrines dienen vast bevestigd te zijn op de ondergrond;

– sloten dienen op basis van eurosloten en eurocilinders of gelijkwaardig met doorboorbeveiliging;

– de vitrines en sloten dienen voorzien te zijn van gecertificeerde elektronische alarmsignalering;

– de alarmverificatie en -opvolging dienen in overeenstemming te zijn met de gerealiseerde inbraakwerendheid (in tijd uitgedrukt).

Ton Cremers

24 februari 2014

February 25th, 2014

Posted In: Uncategorized

Boijmans-directeur erkent fout bij aanbesteding ontwerp depot

Claudia Kammer

Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. Directeur Sjarel Ex heeft toegegeven dat hij de aanbestedingsregels heeft overtreden. Foto ANP / Koen SUYK

Cultuur

In zijn ‘naïviteit en enthousiasme’ praatte Sjarel Ex, de directeur van Museum Boijmans Van Beuningen, in september met één van de vijf architectenbureaus die nog in de race waren om het nieuwe Collectiegebouw voor zijn museum te ontwerpen. Hij had geen idee dat hij daarmee de aanbestedingsregels schond.

‘Een stomme fout’, erkent hij in NRC Handelsblad:

“Als museumdirecteur ben ik gewend in een vroeg stadium met kunstenaars en tentoonstellingsmakers te overleggen. Daar worden projecten beter van. In diezelfde geest popelde ik om met de toekomstige architect over het open depot te praten.”

lees verder: Boijmans-directeur erkent fout bij aanbesteding ontwerp depot – nrc.nl.

In  een recente column, en ook in eerdere fulmineerde ik tegen directeuren die hun verantwoordelijkheid voor de veiligheid van hun museum – een verwijt dat Ex absoluut niet gemaakt kan worden, integendeel – verwaarloosden en daarna stuntelden in de publiciteit. Ze kunnen aan Sjarel Ex een voorbeeld nemen. Iedereen kan fouten maken. Sjarel Ex speelde na zijn fout – wat is daar overtrokken op gereageerd – open kaart en erkende dat hij anders had moeten handelen. Daar kunnen heel wat collega’s, inclusief zijn buren van De Kunsthal en het Natuurhistorisch nog wat van leren.

Chapeau voor Ex!

Het doet mij genoegen dat de rechter goed begrepen heeft dat de gemeente Rotterdam paranoide reageerde op het foutje van Ex en geloofde in zijn oprechtheid:

MVRDV mag Boijmans-depot bouwen

De gemeente Rotterdam moet de opdracht voor een nieuw collectiegebouw voor Boijmans toch aan MVRDV gunnen. Dat heeft de rechtbank in Rotterdam dinsdagmiddag bepaald. (…)

Ex heeft later verklaard dat het gesprek, dat op zijn initiatief werd gevoerd, een fout was. MVRDV stapte naar de rechter. Die bepaalde dat het voorgesprek MVRDV niet op een voorsprong heeft gezet ten opzichte van de andere vier architecten in de aanbestedingsprocedure.

De punten waarop MVRDV beter scoorde dan het bureau waaraan de gemeente de opdracht heeft gegund, zijn tijdens het gesprek tussen MVRDV en de directeur van Boijmans niet aan de orde gekomen. Aangezien MVRDV verder als beste uit de bus kwam moet de gemeente de opdracht voor het collectiegebouw aan MVRDV gunnen.

meer:

 

 

 

February 5th, 2014

Posted In: Uncategorized

De naderende heropening van De Kunsthal te Rotterdam (1 februari 2014) na een ingrijpende verbouwing waarbij het klimaat en de beveiliging onder handen werden genomen, roept de publicitair wanstaltige toestand rondom de inbraak en diefstal van oktober 2012 weer in herinnering. Niet in het minst omdat de directrice van De Kunsthal onlangs in De Volkskrant verklaarde dat de beveiliging van De Kunsthal nu ‘goed’ is. Ansenk schaart zich in het rijtje directeuren van geslachtofferde musea die zich, nadat het fout ging, in de publiciteit ineens ontpopten als experts op het gebied van beveiliging en criminaliteit.

Nog geen halve dag nadat een stelletje Roemeense losers kinderlijk eenvoudig wisten in te breken in De Kunsthal verklaarde Ansenk doodleuk dat de beveiliging van haar kunsthal ‘state of the art’ was. Een faux pas door emotie over de inbraak? Een vergeeflijke faux pas, ware het niet dat Ansenk in de dagen na die inbraak zowel in De Volkskrant als de NRC de strekking van dat ‘state of the art’ in andere woorden wederom benadrukte. In De Volkskrant werd ze geciteerd met “Er is geen aanleiding de beveiliging aan te passen”. Kan het nog zouter?

Heb ik over dit gestuntel in de media al genoeg gezegd? Je zou het haast denken wanneer je de ingezonden brief van Raaskallende Ruud leest in de NRC van 23 oktober 2012. Spruit, want die Ruud is het, smeedt in zijn brief een band met de directeur van De Kunsthal, Emily Ansenk, waar – ik kan me niet anders voorstellen – Ansenk niet blij mee kan zijn. Ansenks buurman Jelle Reumer – directeur van het Rotterdamse Natuurhistorisch – sprong voor Ansenk en Raaskallende Ruud in de bres in een hysterische mail aan mij. Er ontplooit zich een trend, een trend die jaren geleden werd ingezet door Rudy Fuchs, chagrijnig fulminerend tegen een TV journalist nadat een schilderij van Picasso met een aardappelschilmesje was bewerkt door een bezoeker. Als museumdirecteur geef je na incidenten blijkbaar nooit toe dat de beveiliging gefaald heeft, of minstens kritisch onder de loep moet worden genomen, maar je schreeuwt stampvoetend uit dat die beveiliging ‘state of the art’ (Ansenk), ‘geavanceerd’ (Ruud Spruit) of zonder meer ‘goed’ (Fuchs) is. Om je woorden kracht bij te zetten, geef je desnoods de criminelen een compliment met hun ‘professionaliteit’ (Spruit). Er ligt terrein braak  voor mediatrainers..

Overigens vind ik niet dat in 1999 de beveiliging van het Stedelijk Museum onvoldoende was toen dat Picasso schilderij werd beschadigd. Niet de beveiliging faalde, maar Rudy Fuchs, niet bepaald bekend vanwege zijn bescheidenheid, faalde als woordvoerend directeur en viel als een amateur in de kuil die een volhardende journalist voor hem groef. Een pijnlijke TV vertoning.

Gerard de Klein, met in zijn kielzog conservator Yvonne Ploumen mailden mij ziedend van woede toen ik na de verwoestende brand in het Armando Museum in de pers verklaarde dat er onvoldoende afstemming was geweest tussen de gemeente Amersfoort, eigenaar van de Elleboogkerk waarin het museum gehuisvest was, en het museum. Hoe was het anders mogelijk dat men bezig ging met brandgevaarlijke dakwerkzaamheden terwijl het museum de belangrijkste tentoonstelling uit zijn bestaan had? Een tentoonstelling met kostbare bruiklenen die allemaal in de brand verloren gingen. Ik zou de relatie tussen het museum en de gemeente schade toebrengen met mijn opmerking in de pers, aldus Ploumen in een mail aan mij. Wie wat bewaart, die heeft wat. Mails als die van Ploumen zijn parels in mijn archief. Toen de gemeente Amersfoort de toezegging het museum te herbouwen heroverwoog, inmiddels sloeg ook in Nederland de financiële crisis toe, hadden De Klein noch Ploumen enige boodschap aan de relatie met de gemeente en gingen in de pers helemaal los over de onbetrouwbaarheid van de gemeente. De gemeente zou woordbreuk plegen.

Had die brand in het Armando Museum voorkomen kunnen worden? Natuurlijk. Strikt genomen kan, met uitzondering van brandstichting, iedere brand voorkomen worden. Had voorkomen kunnen worden dat de hele collectie verloren ging? Absoluut! Maar: er was vanuit het museum geen toezicht tijdens de werkzaamheden, het museum bezat geen calamiteitenplan met een onderdeel gewijd aan de collectie en er waren geen afspraken met de brandweer over het redden van de collectie, echter…De Klein en Ploumen wasten hun handen in onschuld en stelden zich als slachtoffers op. Ploumen mag nu de kar trekken bij het nieuwe, virtuele Armando Museum in Amelisweerd en Gerard de Klein vond onderdak als directeur in museumgoudA. Daar liet hij van zich spreken door de verkoop van een schilderij van Dumas en had hij in 2012 de pech dat er ingebroken werd en een kostbare monstrans gestolen. Het zit de man niet mee. Had die diefstal voorkomen kunnen worden? Ja. Treft Gerard de Klein hier blaam? Nee, maar ik ben wel nieuwsgierig wat de beste man gedaan heeft om herhaling te voorkomen.

Jelle Reumer van het Natuurhistorisch vond in zijn eerder genoemde arrogante en hysterische mail aan mij dat ik mijn pijlen niet moest richten op zijn buurvrouw van De Kunsthal, maar op de overheid die beknibbelt op budgetten waardoor de musea niet goed beveiligd kunnen worden. Het deed mij goed te lezen dat ook Jelle Reumer van mening is dat de musea niet ‘state of the art’, of geavanceerd beveiligd zijn. Echter, had de inbraak en diefstal door neushoorndieven in zijn museum iets te maken met teruglopende budgetten? Niets, helemaal niets. Het was de inertie van Reumer die deze diefstal mogelijk maakte. Vanuit zijn museum – er schort in het museum iets aan de loyaliteit met directeur Reumer – bereikte mij de informatie dat Jelle Reumer een waarschuwing door de politie terzijde had gelegd en geweigerd had de neushoorns te voorzien van replica hoorns. Een stap die in Naturalis terecht wel genomen werd toen wereldwijd een hausse aan inbraken plaatsvond in natuurhistorische musea.

Wat hebben Rudy Fuchs, Ruud Spruit, Gerard de Klein, Jelle Reumer en Emily Ansenk met elkaar gemeen?

De beveiliging van het Westfries Museum was, wat Raaskallende Ruud dan ook beweerde, ver onder de maat. Ruud verwaarloosde die beveiliging jarenlang en sloeg waarschuwingen van zijn beveiligingsinstallateur jaar na jaar in de wind. “We gaven feitelijk nooit aandacht aan de beveiliging” verklaarde zijn conservator ooit tijdens een receptie. Maar, Ruud mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

De Klein verwaarloosde zijn verantwoordelijkheid als directeur van het Armando Museum en verzuimde, hoewel zijn museum deelnam aan een door het Mondriaanfonds gesubsidieerd project, te zorgen voor een calamiteitenplan voor zijn museum. Maar, Gerard mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

De beveiliging van De Kunsthal, dat was geen nieuws, was onvoldoende en er werden geen aanvullende maatregelen getroffen toen er een kostbare tentoonstelling werd ingericht. Maar, Emily mocht ondanks aantoonbaar falen en domme presentaties in de publiciteit op haar post blijven.

Jelle Reumer weigerde de in zijn museum aanwezige hoorns van neushoorns te beveiligen, maar ook Jelle, het wordt eentonig, mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

Werd Rudy Fuchs gecorrigeerd nadat hij zo onhandig manoeuvreerde in een TV interview? Niet dat ik weet…misschien achter de schermen?

Zo lang eindverantwoordelijken niet op hun verantwoordelijkheid worden aangesproken en aantoonbaar falen geen consequenties heeft, zal het aanmodderen blijven met de beveiliging van musea.

Ton Cremers

27 januari 2014

 

 

 

January 27th, 2014

Posted In: Uncategorized

Emily Ansenk, directeur van De Kunsthal, verzekert in De Volkskrant van 24 januari 2014 dat De Kunsthal wanneer deze op 1 februari 2014 weer open gaat na een ingrijpende verbouwing ‘goed beveiligd’ is.

Is ‘goed beveiligd’ de vergrotende, of misschien wel overtreffende trap van ‘state of the art’ beveiligd? Want dat was De Kunsthal immers al volgens bluffende Ansenk toen in oktober 2012 op kinderlijk eenvoudige wijze een aantal schilderijen gestolen werd uit haar Kunsthal.

Hoe het ook zij: het camerasysteem is vernieuwd – wat zullen we die nutteloze, nostalgische camerabeelden uit 2012 missen – en er zijn rolluiken aangebracht. Stappen in de goede richting. Hopelijk zijn de buitendeuren inmiddels ook voorzien van normconforme sloten en zullen kostbare objecten in de toekomst getoond worden in inbraakwerende compartimenten of idem vitrines.

De inbraak uit 2012 zal niet alleen de geschiedenis in gaan dankzij de klunzige actie door small-time Oost-Europese crimineeltjes, maar ook dankzij het gestuntel door een betweterige directeur die tijdens een van de belangrijkste tentoonstellingen uit de geschiedenis van De Kunsthal een snoepreisje naar het buitenland maakte en doodleuk haar telefoon uit zette omdat ze niet gestoord wilde worden.

Een bijzondere bedrijfscultuur die museumwereld waarbinnen het mogelijk is dat een falende directeur doodleuk op haar post blijft zitten alsof er niets aan de hand is. Faillissement van verantwoordelijkheid.

Ton Cremers

January 24th, 2014

Posted In: Uncategorized

Duitse vandaal Rijksmuseum door rechter vrijgesproken

De 22-jarige Duitse toerist die in juli werd aangehouden op verdenking van het vernielen van een zeventiende eeuws rustbed in het Rijksmuseum, is vrijgesproken.

Het is niet bewezen dat de schade aan het waardevolle museumstuk is veroorzaakt door toedoen van de jongen, oordeelt de Amsterdamse rechtbank dinsdag. De jongen ging bij zijn bezoek aan het museum ‘voor de grap’ op het bed liggen.

xxxxxx

De jongen, die in de buurt van het Rijksmuseum stond, is na die constatering aangehouden. Twee dagen zat hij vast in een Nederlandse cel, om vervolgens terug te mogen keren naar zijn thuisland.

lees hele artikel op:

Elsevier.nl – Duitse vandaal Rijksmuseum door rechter vrijgesproken.

October 9th, 2013

Posted In: Uncategorized

“Een woordvoerder van het Rijksmuseum vindt dat de zaak is opgeblazen.”

Wat een bizarre en zelfs beetje laffe verklaring. Opgeblazen? Oh ja, wie blies die zaak dan op? Was het niet het Rijksmuseum zelf dat de politie belde nadat die grappenmaker op het bed ging liggen? Was het niet het Rijksmuseum zelf dat verklaarde dat “dankzij snel ingrijpen van de restauratoren de schade beperkt bleef”? Was het niet het Rijksmuseum zelf dat meteen naar buiten kwam met de fictie dat die bank € 2,5 miljoen waard is?

Wat willen ze daar: aangifte doen bij de politie wanneer iemand een misplaatste grap maakt en dan later klagen dat het OM de zaak serieus neemt? Doe geen aangifte voor dit soort futiliteiten, maar los het zelf op en doe dat vooral professioneel.

De hysterische reactie door het Rijksmuseum bezorgt een ondeugende student dadelijk een strafblad. Mocht er al schade zijn – dat die schade weinig voorstelt geeft het museum nu zelf toe – dan had dat het beste via een schadeclaim en indien nodig civielrechtelijk opgelost kunnen worden.
 
Als je streeft naar drie of zelfs vier miljoen bezoekers per jaar, dan moet je bereid zijn af en toe – dat gebeurt heel zelden – met een incident(je) geconfronteerd te worden en niet meteen gaan uitjanken bij de poltie. Wat een zwaktebod!
 
Iets anders: jammer dat die dure ‘predictive profiling’ trainingen dit niet hebben kunnen voorkomen. Zo zie je maar: het wederzijdse balletje toespelen door voormalig politiecollega’s voorkomt niet (onschuldig) afwijkend gedrag. Zonde van het geld…
 
Nog een tip voor het Rijks: bescherm de terracotta dubbelbuste in de oostelijke kabinetten beter. Het beklop en gekras, plus fotograferen terwijl een toerist zijn arm om het kwetsbare beeld heeft (door ondergetekende onlangs geconstateerd) kan alleen voorkomen worden door een adequate afscherming. Mocht dat beeld ooit door een toerist beschadigd worden, wordt dan weer meteen de hoofdstedelijke hermandad gebeld omdat het museum niet in staat is zijn eigen boontjes te doppen?
 
Ton Cremers

On Tuesday, 24 September 2013 09:42:43 UTC+2, Moderator MSN wrote:

Duitse ‘bedvandaal’ Rijksmuseum voorrechter

site-iconat5.nl/artikelen/111399/duitse-bedvandaal-rijksmuseum-voor-rechter

Dinsdag 24 september 2013 07:27- Foto: Lex Boon

Vandaag staat de 22-jarige Duitse toerist Dimitris voor de rechter die volgens het Openbaar Ministerie in juli in het Rijksmuseum een 17e-eeuws rustbed (waarde 2,5 miljoen euro) beschadigde.

(xxxxx)

Een woordvoerder van het Rijksmuseum vindt dat de zaak is opgeblazen. ‘Er is iemand gaan zitten op het bed en daarbij is een kleine schade ontstaan. We hebben geen schadeclaim ingediend, daarvoor was de schade te beperkt. Het OM heeft er een zaak van gemaakt.’

(xxxx)

De jongen ontkent de schade te hebben veroorzaakt, zegt zijn advocaat Keith Cheng. Volgens Cheng is hij ‘heel voorzichtig’ op de chaise longue gekropen, om zich te laten fotograferen. ‘Het was erop en eraf’, aldus Cheng.

Dat het voorzichtig ging en er geen sprake is geweest van vernieling, zou blijken uit beelden van een bewakingscamera, meent de raadsman.

September 24th, 2013

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 26th, 2013

Posted In: Uncategorized

In het AD van vandaag (8 augustus 2013) staat een interessant artikel over De Kunsthal (auteurs Ingrid de Groot en Koen Voskuil). In dat artikel komt Wim van Krimpen aan het woord die op de hem kenmerkende wijze tracht de hele wereld af te bluffen met onwaarheden en platvloersheden:

Voormalig Kunsthaldirecteur Wim van Krimpen zegt dat ondanks die kostenoverschrijdingen niet is beknibbeld op veiligheid. ,,Dat niet alle plannen zijn uitgevoerd, is logisch. Veiligheidsadviseurs willen liefst een bunker bouwen in plaats van een museum. Destijds is een integraal veiligheidsplan opgesteld en uitgevoerd. Het klopt dat er is bezuinigd, maar dat was vooral op de toegang voor mindervaliden. Later is dat alsnog rechtgezet.”

Laat die kletsende Van krimpen eens met een voorbeeld komen van een museum dat een bunker is. Het is klinkklare onzin dat ‘veiligheidsadviseurs’ liefst bunkers bouwen. Een generalisering die net zo absurd is, als “Museumdirecteuren hebben maling aan beveiliging”. Dat laatste is net zo min waar als dat achterhaalde bunkerverhaal van Van Krimpen.

Ik durf de stelling aan dat bezuinigen op beveiliging niet in de eerste plaats een kwestie van geld is, maar van mentaliteit en prioriteit. Beveiliging van de collecties is een van de kentaken van musea en wat moeten museumdirecteuren doen die een kerntaak verwaarlozen….juist: opstappen.

Ton Cremers

 

 

August 8th, 2013

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

June 3rd, 2013

Posted In: Uncategorized

REVOLUTIONAIR SLUITSYSTEEM

http://www.iloq.com/nl/sluitsysteem/

May 31, 2013

iLOQ is het eerste elektronische sluitsysteem ter wereld waarbij de cilinder energie opwekt wanneer de sleutel in de cilinder wordt gestoken. Bekabeling en batterijen zijn niet nodig. Het krachtige versleutelingssysteem van iLOQ levert een flexibel maar tegelijk veilig toegangsbeheer, dankzij het eenvoudig te bedienen systeem van toegangsrechten. Het iLOQ-systeem is ideaal voor woningcoöperaties en voor locaties waar hoge eisen aan veiligheid worden gesteld, zoals bedrijfs- en kantoorpanden. Het productassortiment omvat profielcilinders,hangsloten en meubelsloten.

Het iLOQ-sluitsysteem voorziet zichzelf van energie en vormt daarmee de nieuwste generatie sluitsystemen. Zo komt een einde aan de beheerproblemen die zich voordoen bij mechanische sleutels, batterijen in elektromagnetische sluitsystemen en de bekabeling in de toegangsbeheerssystemen.

Het iLOQ-sluitsysteem biedt een moderne, internet-gebaseerde oplossing die een veilig en geavanceerd beheer mogelijk maakt. Er zijn vier hoofdelementen: cilinders, sleutels, software en programmeerapparaten.

iLOQ voldoet aan de eisen van de Europese standaard prEN15684 en is erkend door diverse veiligheidsautoriteiten.iLOQ Scandinavische Ovaal Cilinders zijn goedgekeurd door de Finse federatie van financiële dienstverleners, in overeenstemming met de procedures gehanteerd door “non-life insurances” . iLOQ Europrofielcilinders zijn goedgekeurd door de Nederlandse test- en certificeringsorganisatie SKG.

We zijn voortdurend bezig ons productassortiment verder te ontwikkelen en te testen, om prestaties te garanderen die in overeenstemming zijn met de internationale standaard binnen de veiligheidsbranche.

Voorpagina

— 
++++++++++
Ton Cremers +31624224620
http://www.museum-security.org

http://www.linkedin.com/in/toncremers
Download de Collectiehulpverlenings App (CHV):
Appstore of Playstore (Android) zoeken op CHV of calamiteit.
 
Stolen Egyptian Ka Nefer Nefer Mask in Saint Louis Art Museum<http://tinyurl.com/7r6kosa>

++++++++++++++++++++++++++++

iLOQ – Digital Locking System, No Batteries, No Cables – iLOQ – Nederland.

May 31st, 2013

Posted In: Uncategorized

Uitslaande brand in kerk Rijsenhout

http://www.nu.nl/binnenland/3469643/uitslaande-brand-in-kerk-rijsenhout.html

May 15, 2013

In Rijsenhout in Noord-Holland is woensdag een grote uitslaande brand uitgebroken in de Protestantse Ontmoetingskerk aan de Werf.

Dat meldt een woordvoerster van de veiligheidsregio Kennemerland.

De brandweer is met groot materieel uitgerukt en wordt bovendien bijgestaan door de brandweer Hollands Midden. Vanwege de rookontwikkeling is het luchtalarm afgegaan. De bewoners van Rijsenhout worden door de politie opgeroepen om ramen en deuren gesloten te houden.

Lees verder:

 

Uitslaande brand in kerk Rijsenhout | nu.nl/binnenland | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.

May 15th, 2013

Posted In: Uncategorized

Uitslaande brand in kerk Rijsenhout

http://www.nu.nl/binnenland/3469643/uitslaande-brand-in-kerk-rijsenhout.html

May 15, 2013

In Rijsenhout in Noord-Holland is woensdag een grote uitslaande brand uitgebroken in de Protestantse Ontmoetingskerk aan de Werf.

Dat meldt een woordvoerster van de veiligheidsregio Kennemerland.

De brandweer is met groot materieel uitgerukt en wordt bovendien bijgestaan door de brandweer Hollands Midden. Vanwege de rookontwikkeling is het luchtalarm afgegaan. De bewoners van Rijsenhout worden door de politie opgeroepen om ramen en deuren gesloten te houden.

Lees verder:

 

Uitslaande brand in kerk Rijsenhout | nu.nl/binnenland | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.

May 15th, 2013

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 29th, 2013

Posted In: Uncategorized

wordt aan gewerkt….

April 13th, 2013

Posted In: Uncategorized

wordt aan gewerkt….

April 13th, 2013

Posted In: Uncategorized

Op enkele LinkedIn groepen maakte ik begin april bekend dat er een nieuwe publicatie het daglicht zag over de veiligheid van cultureel erfgoed en brand.

Een zogenaamde ‘kennispublicatie’. Dat die publicatie voornamelijk ‘oude’ kennis en niets nieuws bevat, zal onderwerp zijn van een volgende column. Het is een koffietafel babbelstuk gemaakt door belastingruifwerknemers die elkaar van de straat houden en draagt niets bij aan wat sinds 2000 al op vele plaatsen verkondigd werd.

In het betreffende babbelstuk staat vermeld dat het Waterschadewiel (1999) en het Brandschadewiel (2011) tot stand kwamen ‘onder leiding van’ de Rijksdienst Cultureel Erfgoed (RCE). Dit klopt niet. Het waterschadewiel werd geproduceerd toen RCE nog niet bestond en is feitelijk niets anders dan een vertaling van een Canadees product.

Het Brandschadewiel kwam niet tot stand onder leiding van RCE, maar op initiatief en onder leiding van het Landelijk Contact Museumconsulenten. Ere wie ere toekomt.

Maar goed: fouten kunnen gemaakt worden. Echter RCE, Hanna Pennock, is medeauteur van die ‘kennispublicatie’. Voor een formulering als ‘onder leiding van’ wordt natuurlijk bewust gekozen. Dit is geen fout meer, maar een verkeerde weergave van de feiten en schurkt aan tegen liegen. Foei toch.

Op de LinkedIn groepen Dutch Museum Security en Veilig Erfgoed beperkte ik mij tot een ‘zakelijke’ rectificatie.

Daar kwam een reactie op door Darnal Vanheste, een ‘bewakingsagent’ uit Gent.

Zo ver, zo goed…

Totdat er ook een reactie kwam door Theo Vermeulen, Coördinator Security & Collections Koninklijke Bibliotheek Den Haag. Theo is niet alleen Hanna Pennock’s voorganger bij het Kenniscentrum Veiligheidszorg Cultureel Erfgoed (KVCE), maar ook een van de auteurs van het kennispublicatietje.

‘Kennispublicatie’, ‘Kenniscentrum’…het regent (gebrek aan) ‘kennis’. Ook daar kom ik op terug in een blog over de door RCE/KVCE met trots gepubliceerde Checklist beveiliging…..over kennis gesproken…

Die reactie van Theo Vermeulen was niet bepaald gespeend van arrogantie. Hij gaf zijn mening, ook Theo mag dat, maar ging helaas slechts zeer gedeeltelijk inhoudelijk op mijn rectificatie in, en stampvoette slechts dat ik ongelijk had en dat wat hem betreft de discussie beëindigd was. Een variant op boos iets roepen en je omdraaien en wegbenen, of iets schreeuwen door de telefoon en de verbinding verbreken omdat je het weerwoord niet horen wilt.

Vermeulen vond de discussie sowieso een discussie om niks. Waarom er dan aan deelnemen?

Vermeulen is niet de eigenaar/moderator van de bewuste LinkedIn groepen en niet degene die de competentie heeft discussies te beëindigen. Hij kan slechts afzien van zijn deelname aan discussies, maar wanneer hij zich geroepen voelt dat wel te doen, dan ware het redelijk dat te doen op basis van argumenten. Deelnemen aan een discussie creëert automatisch het recht van anderen, net als van Theo, te kiezen voor reactie.

Aangesproken op zijn vreemde handelwijze komt meneer Vermeulen slechts met een nog vreemdere en bovendien niet onderbouwde – een specialiteit van Vermeulen? – en zelfs onterechte aantijging. Mijn verzoek zijn aantijging met een voorbeeld te staven bleef, hoe voorspelbaar, onbeantwoord.

Ik heb er in de loop der jaren regelmatig voor gekozen in mijn blogs de confrontatie aan te gaan en man-en-paard te noemen – altijd op basis van argumenten – en zal nooit verdere discussie weigeren.

Hierboven is daar een voorbeeld van te vinden. Het verwijtende geblaat van Vermeulen mist enige argumentatie of onderbouwing.

Zo zijn blijkbaar de manieren…

Het archief groeit……

April 11th, 2013

Posted In: Columns Ton Cremers, Dienst Cultureel Erfgoed, Rijksdienst Cultureel Erfgoed, Uncategorized

Tags: , , ,


http://www.museumbeveiliging.com/chv_app.htm

April 6, 2013

MuseumWacht en DocumentenWacht presenteren de gratis CHV – APP (Collectie Hulp Verlening)

 

 

Weet wat u moet doen bij een calamiteit waarbij waardevolle collecties, objecten of archieven betrokken zijn !! Met deze App heeft u de juiste CHV (Collectie Hulp Verlening) instructies altijd op zak.
Wat moet ik doen bij een brand of waterschade ? Hoe moet ik handelen bij een probleem met schimmels of ongedierte in mijn depot ? En vooral : wat moet ik niet doen. Wilt u snel en adequaat kunnen reageren om schade te beperken, download dan deze CHV app. De App geeft u voor alle verschillende materialen en voor alle mogelijke situaties instructies in geval van een calamiteit. Zo weet u wat u moet doen. Tevens kan via de app contact gezocht worden met specialisten van MuseumWacht en DocumentenWacht. Zij zullen u kosteloos en vrijblijvend helpen en begeleiden.
Deze Collectie Hulp Verlenings (CHV) App is een must voor een ieder die te maken heeft met kunst, cultuur, antiek, archieven, bibliotheken, kortom : collecties in de breedste zin van het woord. Dat kan variren van schade-experts, medewerkers van salvagebedrijven, archivarissen, collectiebeheerders tot aan de particulier met kunst en antiek in zijn/haar woning.
Deze App wordt u gratis aangeboden door MuseumWacht en DocumentenWacht, 2 bedrijven die dagelijks bezig zijn met het beredden van collecties en archieven

 

 

Weet wat u moet doen bij een calamiteit waarbij waardevolle collecties, objecten of archieven betrokken zijn !! Met deze App heeft u de juiste CHV (Collectie Hulp Verlening) instructies altijd op zak, kunt u vragen vrijblijvend voorleggen aan onze deskundigen en ontvangt u indien gewenst een snelle kostenraming. Deze App is een must voor collectiebeheerders, depotbeheerders en archivarissen.

 

Gratis te downloaden via :

 

Appstore middels de volgende link :

https://itunes.apple.com/nl/app/chv/id617434172?mt=8

 

 

of zoeken op CHV of calamiteit. 

 

Playstore (Android) middels de volgende link :

https://play.google.com/store/apps/details?id=nl.ravelin.CHV

 

of zoeken op CHV of calamiteit. 

 

  

 

 

 

 

 Appstore middels de volgende link : https://itunes.apple.com/nl/app/chv/id617434172?mt=8 of zoeken op CHV of calamiteit. Playstore (Android) middels de volgende link : https://play.google.com/store/apps/details?id=nl.ravelin.CHV of zoeken op CHV of calamiteit.

via .

April 6th, 2013

Posted In: Uncategorized

De Kunsthal, het Catharijne Convent, Huis Doorn, het Stedelijk Museum Zutphen, Museum Bommel van Dam…vijf geslachtofferde Nederlandse musea binnen vijf maanden en het einde zal ongetwijfeld nog niet in zicht zijn. Criminelen zien onze musea blijkbaar als ‘soft targets’ en erger nog: ze bewijzen hun gelijk te vaak. Dit kan niet langer zo door gaan.

Het zal toch niet zo zijn dat inbrekers na het ‘makkie’ in De Kunsthal zich realiseren dat ‘state of the art’ beveiliging bij musea synoniem is aan gemakkelijke binnendringen. Zal hier sprake zijn van ‘copy cat’ criminaliteit? Het gaat er op lijken.

Het wordt nu echt tijd dat alle, maar dan ook alle musea zich zorgen maken over en aandacht besteden aan de inbraakwerendheid van de gebouwen (en de vitrines in die gebouwen) en niet langer vertrouwen op bewegingsmelders binnen het gebouw, maar zorgen voor detectie op de buitenschil van de gebouwen.

Niet alle inbraken zullen voorkomen kunnen worden. Was het maar waar, maar de inbraak en diefstal in De Kunsthal – er zijn nog geen details bekend over de inbraken in Zutphen en Venlo – had zonder meer voorkomen kunnen worden.

Als het al lukt een buitendeur te forceren, inbrekers deinzen er niet voor terug zelfs explosieven te gebruiken (Museum Gouda 2012), dan nog moet het inbrekers grote moeite en tijd kosten verder door te dringen. Dat kan via inbraakvertragende compartimenten en inbraakvertragende vitrines. Het gaat om ontmoedigen en tijd winnen zodat de alarmopvolgers adequaat kunnen reageren.

Er zijn naast compartimenteringsmaatregelen nog andere middelen om na binnendringen in het gebouw diefstal te verijdelen. Heel effectief is de Inferno Sound Barrier. Bij testen is gebleken dat niemand langer dan 30 seconden in een ruimte kan blijven waar Inferno klinkt. Proefpersonen werden onwel en moesten overgeven na die 30 seconden.

Er bestaat geen enkele beveiligingsmaatregelen die op zichzelf afdoende is. In de beveiliging wordt het begrip ‘redundancy’ gehanteerd. Die sound barrier kan immers omzeild worden via oorbeschermers (dan moeten inbrekers die wel bij zich hebben). Naast geluid kan stroboscopisch licht een belangrijke rol vervullen. Helaas bestaat er weerstand tegen het gebruik van mistgeneratoren die razendsnel een ruimte ondoordringbaar maken.

Waarom geen rolluiken achter ramen en deuren? Er zijn gecertificeerde rolluiken die zeer afdoende zijn tegen inbraak. In enkele Nederlandse musea zijn de afgelopen tien jaar inbraakwerende vitrines geplaatst die volgens testen 15 tot zelfs 20 minuten bestand zijn tegen aanvallen met koevoeten, (voor)hamers en ander handgereedschap.

Het kan allemaal. Het is mogelijk om inbraken als in Rotterdam, Doorn, Zutphen en Venlo te voorkomen, of een diefstal tijdens openingstijd zoals in het Catharijne Convent (via inbraakwerende vitrines).

Al die voorzieningen zullen heel afdoende blijken, maar ze kosten geld. Er moet een relatie zijn tussen investeringen in beveiligingen en de waarde van te beschermen objecten.

Klagen over gebrek aan budgetten om afdoende te beveiligen is feitelijk een schuldbekentenis: het betekent namelijk dat er voor gekozen wordt objecten bewust te kwetsbaar te tonen. Als het niet mogelijk is objecten op een veilige wijze te tonen, dan moeten ze maar – tijdelijk – niet getoond worden.

Dat soms helemaal geen geld nodig is om maatregelen te treffen, maar het door nalatigheid toch fout gaat betoogde ik al in een bizarre discussie met de directeur van het Natuurhistorisch (museum) in Rotterdam.

Ton Cremers

 

 

March 22nd, 2013

Posted In: Catharijneconvent, Columns Ton Cremers, commentaar, De Kunsthal, diefstal, diefstal uit museum, Kunsthal, Uncategorized

Zaterdag 16 maart 2013 viel mij de eer ten deel gast te zijn in de TROS Nieuwsshow bij Mieke van der Weij en Peter de Bie. Onderwerp: recente ontwikkelingen rondom de inbraak in en diefstal uit De Kunsthal. De geïnteresseerden kunnen het hele interview via uitzendinggemist beluisteren.

Een enkel onderdeel uit het interview wil ik belichten omdat ik via Twitter daarop een reactie kreeg. Tom van der Meer tweette: “Ton Cremers zei dag na kunstroof overal dat beveiliging top was, terwijl ie wist dat t niet was. Want het was al zo zielig.” Een begrijpelijke en terechte reactie, ook al is ‘zo zielig’ niet mijn formulering. Het is Tom vergeven; Twitter geeft nu eenmaal niet de ruimte volledig te citeren. Wat mij betreft dus zeker geen bezwaar tegen deze beperkte weergave van mijn exacte statement in het interview.

Na de inbraak in De Kunsthal weigerde ik wat ik altijd weiger: ik ga niet staan dansen op het geslachtofferde museum dat geblesseerd op de grond ligt te spartelen.

Echter, wanneer de museumdirecteur nonsens uitkraamt over de beveiliging, kan ik geen kant uit. Die nonsens ondersteunen zou mij maken tot de ‘laughing stock’ in de beveiligingswereld omdat iedereen begrijpt, daar hoef je zelfs geen deskundige voor te zijn, dat de beveiliging van De Kunsthal alles behalve state of the art was.

Ik moest op gerichte vragen van journalisten over dat nonsensicale state of the art wel in eerste instantie beantwoorden als beveiliger en niet als lid van de (soms te) hechte museumgemeenschap. Tot die keuze werd ik een keer eerder gedwongen na de uitgebreide diefstal uit het Westfries Museum toen de toenmalige directeur jokkebrokte over de beveiliging. Daar is inmiddels meer dan genoeg over gezegd.

Ik heb mij destijds toen de diefstal uit het Westfries Museum plaatsvond – de dief had uren de tijd om zijn buit te verzamelen – en ook recent na de inbraak in De Kunsthal aanvankelijk beperkt tot milde algemeenheden over de beveiliging en verklaard dat er blijkbaar verbeterpunten zijn. Sterker nog: ik verklaarde tegen beter weten in dat de beveiliging in orde was. Terugkijkend had ik dat niet moeten doen. Een mens is nooit te oud om te leren (met excuus voor dit cliché).

Hoe groot en verwijtbaar die verbeterpunten zijn, verklaarde ik pas nadat de falende directies mij in een spagaat dwongen tussen milde afscherming van de feiten en het achterste van mijn tong laten zien. Misschien is het beter voortaan meteen het achterste van mijn tong te laten zien en daardoor de museumwereld de gelegenheid te geven noodzakelijke stappen te nemen om de beveiliging te verbeteren.

Ton Cremers

 

 

 

 

 

 

March 17th, 2013

Posted In: De Kunsthal, Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 26th, 2013

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 22nd, 2013

Posted In: Uncategorized

In 1987 werd een schilderij van Matisse, “Le Jardin”, gestolen uit het Stockholmse museum voor moderne kunst. Na ruim 25 jaar dook het schilderij weer op bij een Engelse kunsthandelaar die het in opdracht van een Pool moest verkopen. De Poolse aanbieder zou het schilderij al sinds 1990 in zijn bezit hebben. De handelaar liet het schilderij ‘onderzoeken’ door het Art Loss Register waar bleek dat het om een gestolen stuk ging.

Zo ver zo goed: het schilderij zal na wat juridische formaliteiten terugkeren naar het Moderne Museet in Stockholm. Met deze uitkomst moeten wij met ons allen, ook ik, tevreden zijn.

Er is een kanttekening..

Na diefstallen van beroemde meesters uit musea hoor je altijd weer museumdirecteuren verklaren dat de dieven er geen kant mee uit kunnen. Dat ben ik met ze eens, ook al weten we het niet zeker, want  die diefstallen vinden steeds weer plaats.

In het verlengde van dat ‘ze kunnen er niets mee’ hoor je: ‘uiteindelijk keren gestolen schilderijen weer terug’. Dat is helaas slechts af en toe waar. Mij bekruipt bij ze-komen-uiteindelijk-allemaal-weer-terug verklaringen een zorglijk gevoel. Het klinkt als een excuus geen extra aandacht te besteden aan de beveiliging. Wanneer je dan ook nog mag horen dat we ‘van onze musea geen forten kunnen maken’ lijkt de motivatie preventieve actie te nemen helemaal zoek.

Van gestolen schilderijen komt slechts een beperkt aantal terug. Ik kan niet in de toekomst kijken, maar op de terugkeer van alle schilderijen ben ik niet gerust. Berichten over teruggevonden schilderijen zijn een witte raaf tussen alle berichten over diefstallen. Er is geen gelijke tred.

Musea als forten? Ik ken ze niet.

Al die relativerende verklaringen getuigen van een amateuristisch risicobesef en daarmee risicobeheer. Veel van de diefstallen uit musea, in Nederland en elders, hadden voorkomen kunnen worden. Daar is een andere houding bij nodig dan die van sitting duck.

Ton Cremers

January 10th, 2013

Posted In: Columns Ton Cremers, diefstal uit museum, Uncategorized