Wat hebben Rudy Fuchs, Ruud Spruit, Gerard de Klein, Jelle Reumer en Emily Ansenk met elkaar gemeen?

site-iconmuseumbeveiliging.com/2014/01/27/wat-hebben-ruud-spruit-gerard-de-klein-jelle-reumer-en-emily-ansenk-met-elkaar-gemeen/
27/01/2014 – 09:47De naderende heropening van De Kunsthal te Rotterdam (1 februari 2014) na een ingrijpende verbouwing waarbij het klimaat en de beveiliging onder handen werden genomen, roept de publicitair wanstaltige toestand rondom de inbraak en diefstal van oktober 2012 weer in herinnering. Niet in het minst omdat de directrice van De Kunsthal onlangs in De Volkskrant verklaarde dat de beveiliging van De Kunsthal nu ‘goed’ is. Ansenk schaart zich in het rijtje directeuren van geslachtofferde musea die zich, nadat het fout ging, in de publiciteit ineens ontpopten als experts op het gebied van beveiliging en criminaliteit.Nog geen halve dag nadat een stelletje Roemeense losers kinderlijk eenvoudig wisten in te breken in De Kunsthal verklaarde Ansenk doodleuk dat de beveiliging van haar kunsthal ‘state of the art’ was. Een faux pas door emotie over de inbraak? Een vergeeflijke faux pas, ware het niet dat Ansenk in de dagen na die inbraak zowel in De Volkskrant als de NRC de strekking van dat ‘state of the art’ in andere woorden wederom benadrukte. In De Volkskrant werd ze geciteerd met “Er is geen aanleiding de beveiliging aan te passen”. Kan het nog zouter?Heb ik over dit gestuntel in de media al genoeg gezegd? Je zou het haast denken wanneer je de ingezonden brief van Raaskallende Ruudleest in de NRC van 23 oktober 2012. Spruit, want die Ruud is het, smeedt in zijn brief een band met de directeur van De Kunsthal, Emily Ansenk, waar – ik kan me niet anders voorstellen – Ansenk niet blij mee kan zijn. Ansenks buurman Jelle Reumer – directeur van het Rotterdamse Natuurhistorisch – sprong voor Ansenk en Raaskallende Ruud in de bres in een hysterische mail aan mij. Er ontplooit zich een trend, een trend die jaren geleden werd ingezet door Rudy Fuchs, chagrijnig fulminerend tegen een TV journalist nadat een schilderij van Picasso met een aardappelschilmesje was bewerkt door een bezoeker. Als museumdirecteur geef je na incidenten blijkbaar nooit toe dat de beveiliging gefaald heeft, of minstens kritisch onder de loep moet worden genomen, maar je schreeuwt stampvoetend uit dat die beveiliging ‘state of the art’ (Ansenk), ‘geavanceerd’ (Ruud Spruit) of zonder meer ‘goed’ (Fuchs) is. Om je woorden kracht bij te zetten, geef je desnoods de criminelen een compliment met hun ‘professionaliteit’ (Spruit). Er ligt terrein braak  voor mediatrainers..

Overigens vind ik niet dat in 1999 de beveiliging van het Stedelijk Museum onvoldoende was toen dat Picasso schilderij werd beschadigd. Niet de beveiliging faalde, maar Rudy Fuchs, niet bepaald bekend vanwege zijn bescheidenheid, faalde als woordvoerend directeur en viel als een amateur in de kuil die een volhardende journalist voor hem groef. Een pijnlijke TV vertoning.

Gerard de Klein, met in zijn kielzog conservator Yvonne Ploumen mailden mij ziedend van woede toen ik na de verwoestende brand in het Armando Museum in de pers verklaarde dat er onvoldoende afstemming was geweest tussen de gemeente Amersfoort, eigenaar van de Elleboogkerk waarin het museum gehuisvest was, en het museum. Hoe was het anders mogelijk dat men bezig ging met brandgevaarlijke dakwerkzaamheden terwijl het museum de belangrijkste tentoonstelling uit zijn bestaan had? Een tentoonstelling met kostbare bruiklenen die allemaal in de brand verloren gingen. Ik zou de relatie tussen het museum en de gemeente schade toebrengen met mijn opmerking in de pers, aldus Ploumen in een mail aan mij. Wie wat bewaart, die heeft wat. Mails als die van Ploumen zijn parels in mijn archief. Toen de gemeente Amersfoort de toezegging het museum te herbouwen heroverwoog, inmiddels sloeg ook in Nederland de financiële crisis toe, hadden De Klein noch Ploumen enige boodschap aan de relatie met de gemeente en gingen in de pers helemaal los over de onbetrouwbaarheid van de gemeente. De gemeente zou woordbreuk plegen.

Had die brand in het Armando Museum voorkomen kunnen worden? Natuurlijk. Strikt genomen kan, met uitzondering van brandstichting, iedere brand voorkomen worden. Had voorkomen kunnen worden dat de hele collectie verloren ging? Absoluut! Maar: er was vanuit het museum geen toezicht tijdens de werkzaamheden, het museum bezat geen calamiteitenplan met een onderdeel gewijd aan de collectie en er waren geen afspraken met de brandweer over het redden van de collectie, echter…De Klein en Ploumen wasten hun handen in onschuld en stelden zich als slachtoffers op. Ploumen mag nu de kar trekken bij het nieuwe, virtuele Armando Museum in Amelisweerd en Gerard de Klein vond onderdak als directeur in museumgoudA. Daar liet hij van zich spreken door de verkoop van een schilderij van Dumas en had hij in 2012 de pech dat er ingebroken werd en een kostbare monstrans gestolen. Het zit de man niet mee. Had die diefstal voorkomen kunnen worden? Ja. Treft Gerard de Klein hier blaam? Nee, maar ik ben wel nieuwsgierig wat de beste man gedaan heeft om herhaling te voorkomen.

Jelle Reumer van het Natuurhistorisch vond in zijn eerder genoemde arrogante en hysterische mail aan mij dat ik mijn pijlen niet moest richten op zijn buurvrouw van De Kunsthal, maar op de overheid die beknibbelt op budgetten waardoor de musea niet goed beveiligd kunnen worden. Het deed mij goed te lezen dat ook Jelle Reumer van mening is dat de musea niet ‘state of the art’, of geavanceerd beveiligd zijn. Echter, had de inbraak en diefstal door neushoorndieven in zijn museum iets te maken met teruglopende budgetten? Niets, helemaal niets. Het was de inertie van Reumer die deze diefstal mogelijk maakte. Vanuit zijn museum – er schort in het museum iets aan de loyaliteit met directeur Reumer – bereikte mij de informatie dat Jelle Reumer een waarschuwing door de politie terzijde had gelegd en geweigerd had de neushoorns te voorzien van replica hoorns. Een stap die in Naturalis terecht wel genomen werd toen wereldwijd een hausse aan inbraken plaatsvond in natuurhistorische musea.

Wat hebben Rudy Fuchs, Ruud Spruit, Gerard de Klein, Jelle Reumer en Emily Ansenk met elkaar gemeen?

De beveiliging van het Westfries Museum was, wat Raaskallende Ruud dan ook beweerde, ver onder de maat. Ruud verwaarloosde die beveiliging jarenlang en sloeg waarschuwingen van zijn beveiligingsinstallateur jaar na jaar in de wind. “We gaven feitelijk nooit aandacht aan de beveiliging” verklaarde zijn conservator ooit tijdens een receptie. Maar, Ruud mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

De Klein verwaarloosde zijn verantwoordelijkheid als directeur van het Armando Museum en verzuimde, hoewel zijn museum deelnam aan een door het Mondriaanfonds gesubsidieerd project, te zorgen voor een calamiteitenplan voor zijn museum. Maar, Gerard mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

De beveiliging van De Kunsthal, dat was geen nieuws, was onvoldoende en er werden geen aanvullende maatregelen getroffen toen er een kostbare tentoonstelling werd ingericht. Maar, Emily mocht ondanks aantoonbaar falen en domme presentaties in de publiciteit op haar post blijven.

Jelle Reumer weigerde de in zijn museum aanwezige hoorns van neushoorns te beveiligen, maar ook Jelle, het wordt eentonig, mocht ondanks aantoonbaar falen op zijn post blijven.

Werd Rudy Fuchs gecorrigeerd nadat hij zo onhandig manoeuvreerde in een TV interview? Niet dat ik weet…misschien achter de schermen?

Zo lang eindverantwoordelijken niet op hun verantwoordelijkheid worden aangesproken en aantoonbaar falen geen consequenties heeft, zal het aanmodderen blijven met de beveiliging van musea.

Ton Cremers

27 januari 2014

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Wat hebben Rudy Fuchs, Ruud Spruit, Gerard de Klein, Jelle Reumer en Emily Ansenk met elkaar gemeen?.

January 27th, 2014

Posted In: blogwereld, brand museum, Columns Ton Cremers, De Kunsthal, diefstal, diefstal uit museum, Jelle Reumer, Kunsthal, museum security, Museum thefts, Ton Cremers

This content is password protected. To view it please enter your password below:

October 22nd, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

October 18th, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

Ben Zuidema (Henk Schutten): ‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’

03/09/2013 – 08:09‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’

De schilderijen die vorig jaar uit de Kunsthal werden gestolen, zijn niet verbrand. Een Nederlandse zakenman in Roemenië zegt daarvoor het bewijs te kunnen leveren. Begin deze maand nam hij contact op met de Limburgse privédetective Ben Zuidema.

HENK SCHUTTEN

Ben Zuidema heeft vanaf het begin af aan weinig waarde gehecht aan het verhaal dat de schilderijen uit de Kunsthal door de Roemeense dieven in een kachel zijn verbrand. Waarom zouden ze?

“Voor de dieven zijn die schilderijen hun levensverzekering,” legt de Limburgse privédetective uit. “De moeder van een van de verdachten heeft dat verhaal verzonnen om haar zoon te beschermen. Ze hoopte dat de politie zou stoppen met zoeken en wist niet dat op vernietiging van kunst in Roemenië twintig jaar celstraf staat.”

Zuidema is ervan overtuigd dat alle schilderijen nog in goede staat verkeren. Maar of ze op korte termijn terug zullen keren, betwijfelt hij: “De dieven willen niet vertellen waar ze zijn. En de Roemeense autoriteiten weigeren zich door een paar boefjes te laten chanteren.”

Zuidema’s vermoedens werden op 6 augustus bevestigd toen hij een bericht ontving van een Nederlandse zakenman die al ruim twintig jaar in Roemenië woont en werkt. De man verzekerde dat alle doeken nog geheel intact zijn. De dieven zijn bereid de schilderijen aan de Nederlandse autoriteiten terug te geven op twee voorwaarden. Ze willen strafvermindering en in Nederland berecht worden.

Dat het Roemeense onderzoek naar de vermeende asresten van de schilderijen – waarin meer dan honderd jaar oude spijkers en verfsporen zouden zijn aangetroffen – doorgestoken kaart is, beweert de zakenman eenvoudig te kunnen aantonen. Er zaten volgens hem helemaal geen spijkers in de doeken. Die waren door de dieven in Nederland al uit de sponningen gehaald, zodat de doeken konden worden opgerold.

Sterker nog, zo beweert de Nederlander, de moeder zou de verklaring dat de doeken waren vernietigd, onder grote druk van de Roemeense procureur van justitie hebben afgelegd. Een advocaat mocht bij dat gesprek niet aanwezig zijn. ‘De volgende dag is ze met advocaat teruggegaan om de verklaringen te herroepen.’ In de tussentijd zouden de verdachten zijn mishandeld. Advocate Maria Vasii, met wie de Nederlander zegt samen te werken, kreeg hen pas na drie uur te zien.

Ook Vasii, die aan de vooravond van het proces ‘spectaculaire onthullingen’ aankondigde, zou volgens de man zijn bedreigd. ‘Op de terugweg bleken vijf wielmoeren van het voorwiel van haar auto te zijn losgedraaid. Slingerend kon ze ongedeerd de vluchtstrook bereiken.’

Het laatste contact tussen Zuidema en de Nederlandse zakenman dateert van 10 augustus. Zuidema had gevraagd om een bewijs dat de schilderijen nog in goede staat verkeren, bijvoorbeeld een foto van de voor- en achterkant van de doeken met een krant van recente datum. De zakenman beloofde zijn best te doen, maar kon niets garanderen.

Het verhaal dat de schilderijen vernietigd zijn, komt de Roemeense autoriteiten goed uit, schrijft hij. Alle relaties en contactpersonen van de verdachten worden door de politie nauwlettend in de gaten gehouden, in de hoop dat een spoor naar de bergplaats van de schilderijen leidt. Voor een foto zou iemand terug moeten keren naar die plek met het risico gevolgd te worden. ‘In dat geval zal waarschijnlijk door de autoriteiten worden gemeld dat alles in de kachel is gegaan. Vervolgens wordt een vriendje van de procureur naar voren geschoven om met de verzekeringsmaatschappij te onderhandelen,’ stelt de Nederlander. ‘Ik doe al veertig jaar zaken in Roemenië en durf derhalve te claimen te weten hoe de hazen lopen.’

Alles wijst erop dat de Nederlandse zakenman weet waarover hij praat, zegt Zuidema. “Voordat de rechtszaak begon, wist hij al dat het proces verdaagd zou worden, zoals inderdaad gebeurde. In een van de mails schrijft hij ook dat de dieven zelfs al contact hebben opgenomen met de maatschappij in Nederland waar de schilderijen waren verzekerd. De naam van die contactpersoon wordt genoemd.”

Hoewel de man Zuidema met klem verzocht geen contact op te nemen met de Nederlandse politie, heeft de detective dat wel gedaan. “Dat doe ik altijd. Je kunt geen deals maken met criminelen buiten de politie om. Dan laat je je voor het karretje van de misdadigers spannen.”

Geen goed woord heeft Zuidema daarom over voor de zich ‘kunstjager’ noemende Amsterdammer die onlangs drie gestolen kunstwerken uit een museum in Venlo terugbezorgde. De man weigerde de namen te noemen van zijn contactpersonen. “Hij dekt de criminelen. Dat lokt nieuwe diefstallen uit. Ik zou zoiets nooit doen.”

De reputatie van de 76-jarige Zuidema strekt tot ver over de landsgrenzen. De afgelopen veertig jaar wist hij in samenwerking met politiediensten in binnen- en buitenland een groot aantal spraakmakende kunstroven op te lossen. Zijn naam vestigde hij in 1976 toen hij 118 Picasso’s terugbezorgde die gestolen waren uit het Pauselijk Paleis in Avignon.Daarna wist hij onder meer vermiste werken van Rubens en Breughel op te sporen en werd met zijn hulp een roversbende opgerold die op het punt stond valse schilderijen van de negentiende-eeuwse Engelse schilder William Turner te verkopen.

Vier jaar geleden wist Zuidema acht van de negen meesterwerken te achterhalen die in 1987 uit de galerie van Robert Noortman in Maastricht werden gestolen. De in 2007 overleden kunsthandelaar bleek indertijd zelf opdracht te hebben gegeven tot de diefstal en had een doek van Meindert Hobbema zelfs hoogstpersoonlijk in de kachel gegooid.

Zuidema bracht de Noortmandiefstal in nauwe samenwerking met een team van Amsterdamse rechercheurs van de Nationale Recherche – die hoog over de Limburgse speurder opgeven – tot een goed einde. Voor het terugbezorgen van de Noortmanschilderijen heeft de detective recht op dertig procent van de huidige waarde van de schilderijen, een miljoenenbedrag dat hij moet delen met het Art Loss Register, ‘s werelds grootste databank van gestolen kunst, die namens de verzekeraars optreedt. De beloning laat na vijf jaar nog steeds op zich wachten.

Om het geld is het hem helemaal niet te doen, zegt hij. Hij staat aan het hoofd van het NOB, een instituut, dat jaarlijks zo’n zeventig gecertificeerde privérechercheurs aflevert, ‘het hoogste slagingspercentage in Nederland’, zo meldt hij trots. Zuidema begon het opleidingsinstituut omdat hij het wat kalmer aan wilde doen, hoewel dat tot dusver nog niet erg wil lukken.

Nog steeds loopt hij regelmatig grote risico’s bij het opsporen van gestolen kunst. ‘Bloedlink’ is hij daarom over wat er gebeurde toen hij door een gefortuneerde Almelose zakenman werd ingeschakeld om zes gestolen schilderijen, waaronder een werk van Jan Sluijters, terug te bezorgen. Het spoor leidde naar een kunsthandelaar uit Diemen, Hans Günther S., volgens Zuidema een ‘spin in het web van gestolen kunst, zowel echt als vals’. De Diemenaar liet Zuidema in maart 2011 weten dat hij bereid was de schilderijen terug te verkopen. De detective beloofde contact met de verzekeraar op te nemen, maar schakelde zoals altijd meteen de politie in.

Tijdens een pseudokoop, waarbij twee agenten van de Nationale Rijksrecherche Regio Twente zich voordeden als verzekeringsagenten, moest de Diemenaar in de val worden gelokt. De zaak was vrijwel beklonken, toen S. zich liet ontglippen dat hij ook nog wel een schilderij van Frans Hals – met een geschatte waarde van vijftien miljoen – kon terugbezorgen. Het doek was in 2011 uit het Leerdamse museum Hofje van Aerden gestolen. Toen de Twentse rechercheurs dat hoorden, verloren ze al hun belangstelling voor de Almelose schilderijen. Het onderzoek werd overgedragen aan een team van de politie Rotterdam-Rijnmond.

De Frans Hals werd dankzij Zuidema terugbezorgd, de Almelose schilderijen niet. Hans Günther S. werd veroordeeld tot dertig maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk, maar ging in beroep. Hij loopt nog vrij rond. De Almelose opdrachtgever is zijn schilderijen nog steeds kwijt en Zuidema kan fluiten naar zijn honorarium.

Een contactpersoon uit de Amsterdamse onderwereld heeft hem bovendien laten weten dat de bende die verantwoordelijk was voor de diefstal van de Frans Hals, nu achter hem aan zit. “Ik loop de risico’s, krijg geen geld en de agenten laten zich trots met witte handschoenen fotograferen met de Frans Hals, terwijl ze mij toch op z’n minst enige erkenning zouden kunnen geven voor mijn werk. ”

De politie Rotterdam-Rijnmond doet ook het onderzoek naar de roof in de Kunsthal, zodat Zuidema – op z’n zachtst gezegd – gemengde gevoelens koestert over de samenwerking. Vandaar dat hij eerst de Amsterdamse rechercheurs raadpleegde met wie hij de Noortmanzaak oploste, toen de zakenman in Roemenië contact met hem opnam. Die verwezen hem door naar de chef van het Rotterdamse rechercheteam die, daar twijfeltZuidema niet aan, ongetwijfeld zijn Roemeense collega’s zal hebben ingelicht.

Het moet dus heel raar lopen als de Kunsthalschilderijen – de grootste kunstroof van de afgelopen jaren – op korte termijn weer terugkeren, vreest de detective. “Ik wil me graag sterk maken om de kunst terug te brengen. Maar over de inwilliging van de eisen van de dieven – uitlevering aan Nederland en strafvermindering – kan alleen justitie beslissen. En dan moeten de Roemeense autoriteiten daar ook nog eens mee akkoord gaan.”

De kans daarop acht Zuidema niet bijster groot. “Ik kan alleen bemiddelen, maar dan moeten de autoriteiten in Nederland en Roemenië wel mee willen spelen.”

 

 Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Ben Zuidema Henk Schutten: ‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’.

September 3rd, 2013

Posted In: Kunsthal, Michel van Rijn, Museum thefts

Ben Zuidema (Henk Schutten): ‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’

03/09/2013 – 08:09‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’

De schilderijen die vorig jaar uit de Kunsthal werden gestolen, zijn niet verbrand. Een Nederlandse zakenman in Roemenië zegt daarvoor het bewijs te kunnen leveren. Begin deze maand nam hij contact op met de Limburgse privédetective Ben Zuidema.

HENK SCHUTTEN

Ben Zuidema heeft vanaf het begin af aan weinig waarde gehecht aan het verhaal dat de schilderijen uit de Kunsthal door de Roemeense dieven in een kachel zijn verbrand. Waarom zouden ze?

“Voor de dieven zijn die schilderijen hun levensverzekering,” legt de Limburgse privédetective uit. “De moeder van een van de verdachten heeft dat verhaal verzonnen om haar zoon te beschermen. Ze hoopte dat de politie zou stoppen met zoeken en wist niet dat op vernietiging van kunst in Roemenië twintig jaar celstraf staat.”

Zuidema is ervan overtuigd dat alle schilderijen nog in goede staat verkeren. Maar of ze op korte termijn terug zullen keren, betwijfelt hij: “De dieven willen niet vertellen waar ze zijn. En de Roemeense autoriteiten weigeren zich door een paar boefjes te laten chanteren.”

Zuidema’s vermoedens werden op 6 augustus bevestigd toen hij een bericht ontving van een Nederlandse zakenman die al ruim twintig jaar in Roemenië woont en werkt. De man verzekerde dat alle doeken nog geheel intact zijn. De dieven zijn bereid de schilderijen aan de Nederlandse autoriteiten terug te geven op twee voorwaarden. Ze willen strafvermindering en in Nederland berecht worden.

Dat het Roemeense onderzoek naar de vermeende asresten van de schilderijen – waarin meer dan honderd jaar oude spijkers en verfsporen zouden zijn aangetroffen – doorgestoken kaart is, beweert de zakenman eenvoudig te kunnen aantonen. Er zaten volgens hem helemaal geen spijkers in de doeken. Die waren door de dieven in Nederland al uit de sponningen gehaald, zodat de doeken konden worden opgerold.

Sterker nog, zo beweert de Nederlander, de moeder zou de verklaring dat de doeken waren vernietigd, onder grote druk van de Roemeense procureur van justitie hebben afgelegd. Een advocaat mocht bij dat gesprek niet aanwezig zijn. ‘De volgende dag is ze met advocaat teruggegaan om de verklaringen te herroepen.’ In de tussentijd zouden de verdachten zijn mishandeld. Advocate Maria Vasii, met wie de Nederlander zegt samen te werken, kreeg hen pas na drie uur te zien.

Ook Vasii, die aan de vooravond van het proces ‘spectaculaire onthullingen’ aankondigde, zou volgens de man zijn bedreigd. ‘Op de terugweg bleken vijf wielmoeren van het voorwiel van haar auto te zijn losgedraaid. Slingerend kon ze ongedeerd de vluchtstrook bereiken.’

Het laatste contact tussen Zuidema en de Nederlandse zakenman dateert van 10 augustus. Zuidema had gevraagd om een bewijs dat de schilderijen nog in goede staat verkeren, bijvoorbeeld een foto van de voor- en achterkant van de doeken met een krant van recente datum. De zakenman beloofde zijn best te doen, maar kon niets garanderen.

Het verhaal dat de schilderijen vernietigd zijn, komt de Roemeense autoriteiten goed uit, schrijft hij. Alle relaties en contactpersonen van de verdachten worden door de politie nauwlettend in de gaten gehouden, in de hoop dat een spoor naar de bergplaats van de schilderijen leidt. Voor een foto zou iemand terug moeten keren naar die plek met het risico gevolgd te worden. ‘In dat geval zal waarschijnlijk door de autoriteiten worden gemeld dat alles in de kachel is gegaan. Vervolgens wordt een vriendje van de procureur naar voren geschoven om met de verzekeringsmaatschappij te onderhandelen,’ stelt de Nederlander. ‘Ik doe al veertig jaar zaken in Roemenië en durf derhalve te claimen te weten hoe de hazen lopen.’

Alles wijst erop dat de Nederlandse zakenman weet waarover hij praat, zegt Zuidema. “Voordat de rechtszaak begon, wist hij al dat het proces verdaagd zou worden, zoals inderdaad gebeurde. In een van de mails schrijft hij ook dat de dieven zelfs al contact hebben opgenomen met de maatschappij in Nederland waar de schilderijen waren verzekerd. De naam van die contactpersoon wordt genoemd.”

Hoewel de man Zuidema met klem verzocht geen contact op te nemen met de Nederlandse politie, heeft de detective dat wel gedaan. “Dat doe ik altijd. Je kunt geen deals maken met criminelen buiten de politie om. Dan laat je je voor het karretje van de misdadigers spannen.”

Geen goed woord heeft Zuidema daarom over voor de zich ‘kunstjager’ noemende Amsterdammer die onlangs drie gestolen kunstwerken uit een museum in Venlo terugbezorgde. De man weigerde de namen te noemen van zijn contactpersonen. “Hij dekt de criminelen. Dat lokt nieuwe diefstallen uit. Ik zou zoiets nooit doen.”

De reputatie van de 76-jarige Zuidema strekt tot ver over de landsgrenzen. De afgelopen veertig jaar wist hij in samenwerking met politiediensten in binnen- en buitenland een groot aantal spraakmakende kunstroven op te lossen. Zijn naam vestigde hij in 1976 toen hij 118 Picasso’s terugbezorgde die gestolen waren uit het Pauselijk Paleis in Avignon.Daarna wist hij onder meer vermiste werken van Rubens en Breughel op te sporen en werd met zijn hulp een roversbende opgerold die op het punt stond valse schilderijen van de negentiende-eeuwse Engelse schilder William Turner te verkopen.

Vier jaar geleden wist Zuidema acht van de negen meesterwerken te achterhalen die in 1987 uit de galerie van Robert Noortman in Maastricht werden gestolen. De in 2007 overleden kunsthandelaar bleek indertijd zelf opdracht te hebben gegeven tot de diefstal en had een doek van Meindert Hobbema zelfs hoogstpersoonlijk in de kachel gegooid.

Zuidema bracht de Noortmandiefstal in nauwe samenwerking met een team van Amsterdamse rechercheurs van de Nationale Recherche – die hoog over de Limburgse speurder opgeven – tot een goed einde. Voor het terugbezorgen van de Noortmanschilderijen heeft de detective recht op dertig procent van de huidige waarde van de schilderijen, een miljoenenbedrag dat hij moet delen met het Art Loss Register, ‘s werelds grootste databank van gestolen kunst, die namens de verzekeraars optreedt. De beloning laat na vijf jaar nog steeds op zich wachten.

Om het geld is het hem helemaal niet te doen, zegt hij. Hij staat aan het hoofd van het NOB, een instituut, dat jaarlijks zo’n zeventig gecertificeerde privérechercheurs aflevert, ‘het hoogste slagingspercentage in Nederland’, zo meldt hij trots. Zuidema begon het opleidingsinstituut omdat hij het wat kalmer aan wilde doen, hoewel dat tot dusver nog niet erg wil lukken.

Nog steeds loopt hij regelmatig grote risico’s bij het opsporen van gestolen kunst. ‘Bloedlink’ is hij daarom over wat er gebeurde toen hij door een gefortuneerde Almelose zakenman werd ingeschakeld om zes gestolen schilderijen, waaronder een werk van Jan Sluijters, terug te bezorgen. Het spoor leidde naar een kunsthandelaar uit Diemen, Hans Günther S., volgens Zuidema een ‘spin in het web van gestolen kunst, zowel echt als vals’. De Diemenaar liet Zuidema in maart 2011 weten dat hij bereid was de schilderijen terug te verkopen. De detective beloofde contact met de verzekeraar op te nemen, maar schakelde zoals altijd meteen de politie in.

Tijdens een pseudokoop, waarbij twee agenten van de Nationale Rijksrecherche Regio Twente zich voordeden als verzekeringsagenten, moest de Diemenaar in de val worden gelokt. De zaak was vrijwel beklonken, toen S. zich liet ontglippen dat hij ook nog wel een schilderij van Frans Hals – met een geschatte waarde van vijftien miljoen – kon terugbezorgen. Het doek was in 2011 uit het Leerdamse museum Hofje van Aerden gestolen. Toen de Twentse rechercheurs dat hoorden, verloren ze al hun belangstelling voor de Almelose schilderijen. Het onderzoek werd overgedragen aan een team van de politie Rotterdam-Rijnmond.

De Frans Hals werd dankzij Zuidema terugbezorgd, de Almelose schilderijen niet. Hans Günther S. werd veroordeeld tot dertig maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk, maar ging in beroep. Hij loopt nog vrij rond. De Almelose opdrachtgever is zijn schilderijen nog steeds kwijt en Zuidema kan fluiten naar zijn honorarium.

Een contactpersoon uit de Amsterdamse onderwereld heeft hem bovendien laten weten dat de bende die verantwoordelijk was voor de diefstal van de Frans Hals, nu achter hem aan zit. “Ik loop de risico’s, krijg geen geld en de agenten laten zich trots met witte handschoenen fotograferen met de Frans Hals, terwijl ze mij toch op z’n minst enige erkenning zouden kunnen geven voor mijn werk. ”

De politie Rotterdam-Rijnmond doet ook het onderzoek naar de roof in de Kunsthal, zodat Zuidema – op z’n zachtst gezegd – gemengde gevoelens koestert over de samenwerking. Vandaar dat hij eerst de Amsterdamse rechercheurs raadpleegde met wie hij de Noortmanzaak oploste, toen de zakenman in Roemenië contact met hem opnam. Die verwezen hem door naar de chef van het Rotterdamse rechercheteam die, daar twijfeltZuidema niet aan, ongetwijfeld zijn Roemeense collega’s zal hebben ingelicht.

Het moet dus heel raar lopen als de Kunsthalschilderijen – de grootste kunstroof van de afgelopen jaren – op korte termijn weer terugkeren, vreest de detective. “Ik wil me graag sterk maken om de kunst terug te brengen. Maar over de inwilliging van de eisen van de dieven – uitlevering aan Nederland en strafvermindering – kan alleen justitie beslissen. En dan moeten de Roemeense autoriteiten daar ook nog eens mee akkoord gaan.”

De kans daarop acht Zuidema niet bijster groot. “Ik kan alleen bemiddelen, maar dan moeten de autoriteiten in Nederland en Roemenië wel mee willen spelen.”

 

 Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Ben Zuidema Henk Schutten: ‘Geroofde werken uit de Kunsthal niet verbrand’.

September 3rd, 2013

Posted In: Kunsthal, Michel van Rijn, Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 1st, 2013

Posted In: diefstal uit museum, Kunsthal, Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 1st, 2013

Posted In: diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

July 18th, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

July 18th, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

May 29th, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

May 29th, 2013

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Kunsthal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 18th, 2013

Posted In: De Kunsthal, Kunsthal

De Kunsthal, het Catharijne Convent, Huis Doorn, het Stedelijk Museum Zutphen, Museum Bommel van Dam…vijf geslachtofferde Nederlandse musea binnen vijf maanden en het einde zal ongetwijfeld nog niet in zicht zijn. Criminelen zien onze musea blijkbaar als ‘soft targets’ en erger nog: ze bewijzen hun gelijk te vaak. Dit kan niet langer zo door gaan.

Het zal toch niet zo zijn dat inbrekers na het ‘makkie’ in De Kunsthal zich realiseren dat ‘state of the art’ beveiliging bij musea synoniem is aan gemakkelijke binnendringen. Zal hier sprake zijn van ‘copy cat’ criminaliteit? Het gaat er op lijken.

Het wordt nu echt tijd dat alle, maar dan ook alle musea zich zorgen maken over en aandacht besteden aan de inbraakwerendheid van de gebouwen (en de vitrines in die gebouwen) en niet langer vertrouwen op bewegingsmelders binnen het gebouw, maar zorgen voor detectie op de buitenschil van de gebouwen.

Niet alle inbraken zullen voorkomen kunnen worden. Was het maar waar, maar de inbraak en diefstal in De Kunsthal – er zijn nog geen details bekend over de inbraken in Zutphen en Venlo – had zonder meer voorkomen kunnen worden.

Als het al lukt een buitendeur te forceren, inbrekers deinzen er niet voor terug zelfs explosieven te gebruiken (Museum Gouda 2012), dan nog moet het inbrekers grote moeite en tijd kosten verder door te dringen. Dat kan via inbraakvertragende compartimenten en inbraakvertragende vitrines. Het gaat om ontmoedigen en tijd winnen zodat de alarmopvolgers adequaat kunnen reageren.

Er zijn naast compartimenteringsmaatregelen nog andere middelen om na binnendringen in het gebouw diefstal te verijdelen. Heel effectief is de Inferno Sound Barrier. Bij testen is gebleken dat niemand langer dan 30 seconden in een ruimte kan blijven waar Inferno klinkt. Proefpersonen werden onwel en moesten overgeven na die 30 seconden.

Er bestaat geen enkele beveiligingsmaatregelen die op zichzelf afdoende is. In de beveiliging wordt het begrip ‘redundancy’ gehanteerd. Die sound barrier kan immers omzeild worden via oorbeschermers (dan moeten inbrekers die wel bij zich hebben). Naast geluid kan stroboscopisch licht een belangrijke rol vervullen. Helaas bestaat er weerstand tegen het gebruik van mistgeneratoren die razendsnel een ruimte ondoordringbaar maken.

Waarom geen rolluiken achter ramen en deuren? Er zijn gecertificeerde rolluiken die zeer afdoende zijn tegen inbraak. In enkele Nederlandse musea zijn de afgelopen tien jaar inbraakwerende vitrines geplaatst die volgens testen 15 tot zelfs 20 minuten bestand zijn tegen aanvallen met koevoeten, (voor)hamers en ander handgereedschap.

Het kan allemaal. Het is mogelijk om inbraken als in Rotterdam, Doorn, Zutphen en Venlo te voorkomen, of een diefstal tijdens openingstijd zoals in het Catharijne Convent (via inbraakwerende vitrines).

Al die voorzieningen zullen heel afdoende blijken, maar ze kosten geld. Er moet een relatie zijn tussen investeringen in beveiligingen en de waarde van te beschermen objecten.

Klagen over gebrek aan budgetten om afdoende te beveiligen is feitelijk een schuldbekentenis: het betekent namelijk dat er voor gekozen wordt objecten bewust te kwetsbaar te tonen. Als het niet mogelijk is objecten op een veilige wijze te tonen, dan moeten ze maar – tijdelijk – niet getoond worden.

Dat soms helemaal geen geld nodig is om maatregelen te treffen, maar het door nalatigheid toch fout gaat betoogde ik al in een bizarre discussie met de directeur van het Natuurhistorisch (museum) in Rotterdam.

Ton Cremers

 

 

March 22nd, 2013

Posted In: Catharijneconvent, Columns Ton Cremers, commentaar, De Kunsthal, diefstal, diefstal uit museum, Kunsthal, Uncategorized

De Kunsthal: buurman Jelle Reumer gaat uit zijn dak

http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/13/de-kunsthal-buurman-jelle-reumer-gaat-uit-zijn-dak/

December 13, 2012
13/12/2012 – 17:45

In mijn vorige column ‘Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid‘ trachtte ik uit te leggen wat de drijfveer is achter mijn publieke optreden na ernstige incidenten in de museumwereld. Ik schetste hoe ik over het algemeen reageer op vragen door de pers en waarom ik in drie gevallen, eigenlijke twee, op basis van argumenten ernstige kritiek had op het falend beveiligingsbeleid.

Het fenomeen dat de zo geprezen vrijheid van meningsuiting ineens geen absoluut recht meer is wanneer je een mening hebt die niet in dank wordt afgenomen, is mij al lang bekend. Vandaag werd dat weer eens duidelijk gemaakt door de onderstaande mail die ik kreeg van Jelle Reumer, directeur van Het Natuurhistorisch te Rotterdam:

-citaat openen-

Dag Ton,

Zojuist je column op de website van Museumbeveiliging gelezen. Ik ben geschokt door je onfatsoen.

Ik denk niet dat er sinds de afschaffing van de Inquisitie zoveel vunzig gif over één persoon is heen gegooid. Het is een meer dan walgelijke karaktermoord, en en passant wordt ook Ruud Spruit weer even onderuit geschopt.

In een periode dat het de musea van overheidswege volstrekt onmogelijk wordt gemaakt om ook maar één suppoost te betalen, laat staan gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers, kun je je gifspuit beter in de richting van de overheid wenden.

Heb je uit mijn LinkedIn lijst van contacten verwijderd, met mensen van jouw allooi wens ik niet te worden geassocieerd.

 Jelle Reumer, directeur

Het Natuurhistorisch

-citaat sluiten-

Zo, dat liegt er niet om. Waar zijn de argumenten, vraag ik mij dan af. Jelle verwijt mij op hysterische wijze dat ik gif zou strooien over (voormalige) museumdirecteuren en nodigt mij tegelijk uit met gif te gaan spuiten. Ik mag dus van Jelle wel gif spuiten, maar hij moet bepalen welke kant dat gif uit gaat. Beetje aanmatigend en een wat vreemde ‘argumentatie’.

Het is in ieder geval duidelijk: dat het Westfries Museum werd beroofd van 22 schilderijen en dat op kinderlijk eenvoudige wijze 7 schilderijen in twee minuten werden gestolen uit De Kunsthal is de directeuren van die beide musea niet te verwijten, maar het is die kwade overheid die het volstrekt onmogelijk maakt gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers aan te trekken. Wel, onze Jelle durft nog al. Volgens hem zijn de beveiligers bij zijn buurvouw, Emily Ansenk van De Kunsthal, dus niet gekwalificeerd. Weet Jelle wel waar hij het over heeft? Die beveiligers in De Kunsthal zijn conform de Wet Particuliere Beveiligingsorganisaties en Recherchebureaus wel degelijk gekwalificeerd. Mocht dat niet zo zijn, dan handelt De Kunsthal – je kan zo langzamerhand alles verwachten – in strijd met de wet. Niet fris van Jelle Reumer dat hij op deze wijze de beveiligers van De Kunsthal als niet gekwalificeerd onderuit schoffelt. In mijn ogen niets anders dan een trap onder de gordel. Jelle draagt voor zijn buurvrouw een smoes aan waar ze volgens mij echt niet blij mee kan zijn. Hoe was het ook alweer: met een vriend als Jelle heb je geen vijanden nodig?

Zou Reumer het werkelijk menen dat die inbraak en diefstal uit De Kunsthal te wijten is aan de bezuinigende overheid? Stel dat hij gelijk heeft dat de beveiliging van De Kunsthal door gemeentelijke bezuinigingen onder de maat was, was het dan desondanks verantwoord deze tentoonstelling met kostbare bruiklenen te organiseren? Met andere woorden – ik volg de hysterische redenatie (ja, een oxymoron, ik weet het) van Reumer: de overheid knijpt budgetten, de beveiliging (beveiligers) is daardoor niet gekwalificeerd, maar de directie besluit doodleuk kostbare objecten die een bruikleengever aan de zorg van De Kunsthal toevertrouwt te tonen. Het wordt mij ineens duidelijk dat Jelle, hij weet dat zelf nog niet maar hopelijk leest hij ook deze column, het helemaal met mij eens is. De directrice van De Kunsthal wist dat de beveiliging niet in orde was doordat de gemeente op budgetten kortte, maar ging, tegen beter weten in, met deze tentoonstelling door. Foei Ansenk! Cremers en Reumer vinden dat je dat niet had moeten doen.

Met een vijand als Reumer heb ik helemaal geen vrienden nodig!

Noemde ik Ruud Spruit ‘en passant’? Wat een slechte lezer is onze Jelle. Ik noemde raaskallende Ruud helemaal niet ‘en passant’, maar als het meest duidelijke voorbeeld van een directeur die de beveiliging van zijn museum jarenlang stelselmatig verwaarloosde. Lag het toen ook aan de wegens crisis bezuinigende overheid? Welnee: het was juichende hoogconjunctuur toen het Westfries Museum leeggeroofd werd. Er was geld genoeg. Wat bij Spruit ontbrak was een visie, het ontbrak hem aan interesse voor de beveiliging. In de jaren voorafgaand aan de roof uit zijn museum diende Spruit nooit enig voorstel in bij de gemeente om de beveiliging van zijn museum te verbeteren; ondanks dat de installateur hem keer op keer attent maakte op de noodzaak de beveiliging op te waarderen.

Jelle Reumer heeft, net als ik, recht op zijn mening. Jammer dat hij zich beperkt tot opgewonden schelden en geen enkel houdbaar argument aandraagt. Wat zal ik Jelle missen op LinkedIn. Ik ga een zwaar weekend tegemoet.

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » De Kunsthal: buurman Jelle Reumer gaat uit zijn dak.

March 18th, 2013

Posted In: Columns Ton Cremers, Kunsthal, Museum thefts

Gisteren was in een Nederlandse krant te lezen dat achter de inbraak en diefstal uit de Kunsthal zo goed als zeker een Ierse bende schuil ging, althans volgens Charles Hill, voormalig Scotland Yard rechercheur:

door Jolande van der Graaf 
 
ROTTERDAM, maandag 
 
Achter de megakraak in de Rotterdamse Kunsthal waarbij in oktober vorig jaar voor honderd miljoen aan schilderijen is buit gemaakt, zit volgens de internationaal vermaarde politie-inspecteur Charley Hill vrijwel zeker een beruchte Ierse roversbende.

De gepensioneerde Engelse topagent, die jaren aan het hoofd stond van Scotland Yard’s Art Squad, benadrukt dat de twee inbrekers zeer professioneel toesloegen. De binnen tweeënhalve minuut gepleegde inbraak werd bovendien tot in detail voorbereid. Die werkwijze doet in alles denken aan de Rathkeale Rovers, die momenteel in heel Europa toeslaan , aldus Hill. De Britse speurder wist in het verleden met undercoveroperaties over de hele wereld tal van beruchte kunstroven als de diefstal van De Schreeuw (Munch) en van Schrijvende vrouw met dienstbode (Vermeer) op te lossen.

De voorspellende gave van Charles Hill, die zich in bovengenoemd artikel op schaamteloze wijze aanbiedt als bemiddelaar in de Kunsthalzaak en de Rotterdamse politie onderuit schoffelt, wordt zo langzamerhand genant.

Toen een aantal jaren geleden de door Benvenuto Cellini gemaakte Saliera (zoutvat), waarde meer dan 20 miljoen euro, kinderlijk eenvoudig gestolen werd uit het Kunsthistorisches Museum in Wenen verklaarde Hill met grote stelligheid dat een Servische bende verantwoordelijk was en dat deze diefstal snel zou worden opgehelderd. In dat laatste had hij gelijk: kort na zijn duimzuigerij werd een inwoner van Wenen gearresteerd die geheel onvoorbereid in een dronken bui steigers voor het museum op klom, een raam en een vitrine in sloeg en er met de saliera vandoor ging. Inbraak en diefstal duurden 58 seconden, maar volgens Hill was het het werk van Servische professionals.

Nu weet hij het weer zeker: een Ierse bende zit achter de inbraak in de Kunsthal. Het klopt dat een Ierse bende op pad is, was, door Europa om in te breken in musea. Echter: alleen in natuurhistorische musea om hoorns van neushoorns te stelen.

Opnieuw lijkt het er sterk op dat gepensioneerde Hill beter kan gaan golven in plaats van zich te wagen aan voorspellingen die keer op keer niet uit komen.

Ierse bende? Dan wel met banden in Roemenië waar vandaag drie vermoedelijke daders werden gearresteerd.

Ton Cremers 

January 23rd, 2013

Posted In: Columns Ton Cremers, diefstal uit kerken, Kunsthal