Marcello Dell’Utri, procura di Napoli chiede il processo per peculato per i libri spariti dalla biblioteca Girolamini

9/26/2016

Marcello Dell’Utri, procura di Napoli chiede il processo per peculato per i libri spariti dalla biblioteca Girolamini

Giustizia & Impunità

Il suo amore per i libri è noto. Tanto che nessuno si stupì quando a Marcello Dell’Utri, in carcere per scontare una condanna a 7 anni per concorso esterno, sequestrarono 20mila libri. Tra i volumi si cercavano anche quelli che, secondo la Procura di Napoli, erano lentamente e inesorabilmente spariti dalla biblioteca Girolamini di Napoli e per cui la corte dei Conti aveva stimato un danno da 20 milioni di euro.

Dopo la chiusura indagine in aprile i pm hanno hanno chiesto rinvio a giudizio per peculato dell’ex senatore di Forza Italia. La richiesta è stata firmata dai pm Ilaria Sasso del Verme, Antonella Serio, e Michele Fini, coordinati dal procuratore aggiunto Vincenzo Piscitelli. Per gli inquirenti Dell’Utri sarebbe stato consapevole della provenienza dei volumi (quattordici quasi tutti restituiti dopo l’avvio dell’inchiesta) che gli erano stati consegnati dall’ex direttore della biblioteca Marino Massimo De Caro, già condannato a 7 anni. È invece sparita nel nulla una copia rara dell’Utopia di Tommaso Moro. Agli inquirenti l’ex senatore, che ha sempre sostenuto che i libri gli fossero stati regalati, ha raccontato di aver dovuto smantellare in parte la biblioteca che possedeva a Milano e, per questa ragione, di non essere riuscito a ritrovare più quel libro tanto prezioso.

La posizione di Dell’Utri fu stralciata in attesa che il Senato autorizzasse i magistrati all’utilizzo delle intercettazioni telefoniche. In quelle intercettazioni si parla anche dei libri. “Lei c’ha sempre il Vico che l’aspetta eh… Quello lì lo porto io” gli diceva De Caro. E Dell’Utri gli risponde: “Eh, bravo, con il tartufo”. Il 22 febbraio 2012 l’ex direttore della Biblioteca esordisce: “Dottore, ho trovato il De rebus gestis di Antonio Carafa”. E Dell’Utri: “Del Carafa sì che non ce lo abbiamo”. E gli fa i complimenti: “Bravo Massimo!”. Secondo gli inquirenti il volume è stato poi consegnato a marzo, a Milano. Un’altra intercettazione risale al 29 marzo del 2012 e, secondo la Procura, è piuttosto eloquente. De Caro parla con Dell’Utri: “La prossima settimana sono da solo nel convento, tutto il convento per me, se vuole dottore… da solo! Ho le chiavi perché i padri vanno via”.

Source: Marcello Dell’Utri, procura di Napoli chiede il processo per peculato per i libri spariti dalla biblioteca Girolamini – Il Fatto Quotidiano

September 27th, 2016

Posted In: insider theft, interne diefstal

Sentences handed down in high-profile case over Drouot thefts

Sentences handed down in high-profile case over Drouot thefts

The “cols rouges” are named after the red collars of the art handlers’ uniform. Photo: MaxPPP/Christophe Petit Tesson

On Tuesday, 6 September, the Paris Criminal Court convicted 38 of 49 defendants in a high-profile trial that opened in March over a complicated web of thefts within the l’Union des commissionnaires de l’Hôtel des Ventes (UCHV), the former art handlers’ union of the Hôtel Drouot in Paris. The group—popularly called the “cols rouges” for the red collars on their uniforms—held a monopoly on art handling at the auction house from 1860 until 2010. The UCHV, held in equal shares by its 110 members, was dissolved and fined €220,000 in the court’s decision.

Those found guilty were given prison sentences up to three years—half of which were suspended sentences—and fined up to €60,000. Three of the six commissaires-priseurs (auctioneers) on trial were convicted, and given up to 18 months suspended sentences and fines up to €25,000. Eleven defendants were acquitted.

A judicial inquiry into a system of thefts within the union was launched in May 2009, following an anonymous tip earlier that year that a member of the union was in possession of a stolen Gustave Courbet painting, and the high-profile trial opened in March. Three weeks of testimony revealed the inner workings of the UCHV, including a culture of relative impunity. Charges brought against the defendants included organised theft and receipt of stolen goods.

Source: Sentences handed down in high-profile case over Drouot thefts

September 8th, 2016

Posted In: insider theft, interne diefstal

Jail for woman who plundered famous photo prints

By Justine McDaniel

afghangirl

Bree DeStephano, 33, of York, was sentenced to 9 to 23 months in prison Thursday for stealing prints t from the award-winning Chester County photographer who snapped National Geographic’s famous Afghan Girl portrait.

A York County woman was sentenced to 9 to 23 months in prison Thursday for a mass art theft from the award-winning Chester County photographer who snapped National Geographic’s famous Afghan Girl portrait.

Bree DeStephano, 33, of York, pleaded guilty in April to three felony charges related to theft and conspiracy for stealing more than $650,000 worth of prints and books by Steve McCurry.

“This defendant engaged in a calculated, systemic theft from her trusted employer,” said Chester County First Assistant District Attorney Michael Noone. “Her actions affected Steve McCurry’s hard-earned reputation around the world as a premier photographer and artist.”

DeStephano also was ordered to pay nearly $215,000 in restitution, which will go to McCurry’s charity ImagineAsia, and was sentenced to 10 years of probation following her prison time.

She may serve her jail sentence in York County, where she lives and works, and will be eligible for work release. She is an office manager at a law firm in York County, said Dan Bush, her attorney.

“From the beginning of this matter, Ms. DeStephano admitted to her actions and was apologetic for them,” Bush said. “While harsh, the Court’s sentence acknowledges both of those [things] and permits her to maintain the career that she has fought hard to develop since admitting her wrongdoings.”

DeStephano was accused in June 2015 of working with a Colorado art dealer to sell McCurry’s prints and split the profits while she was a manager at the photographer’s Exton studio.

The thefts included nine or 10 stolen prints of Afghan Girl, most of them valued at $12,500; one $50,000 print, and more than 200 books of McCurry’s work. Afghan Girl, which appeared on the cover of National Geographic in June 1985, was an iconic portrait of a young, green-eyed refugee in Pakistan.

Authorities last year said DeStephano and her accomplice made somewhere between $30,000 and $50,000 by reselling the stolen work. She claimed she made $34,000, Noone said.

McCurry’s photos from across the globe are regularly printed in National Geographic and other major magazines around the world.

jmcdaniel@philly.com

610-313-8205

@McDanielJustine

Source: Jail for woman who plundered famous photo prints

June 3rd, 2016

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

March 15th, 2016

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 26th, 2015

Posted In: interne diefstal, Ton Cremers

Na de zelfmoordduikvlucht door een Duitse copiloot werd gesuggereerd te verplichten dat altijd twee personen in de cockpit van een vliegtuig aanwezig zijn.

Dus, zodra een van de twee piloten voor toiletbezoek de cockpit verlaat, moet zijn plaats worden ingenomen door een van de cabinepersoneelsleden om te voorkomen dat de achterblijvende piloot de cockpitdeur blokkeert en terugkeer van zijn collega belemmert.

Is dat De oplossing om suïcidale piloten te weerhouden van een moordsuïcide? Nee, want DE oplossing bestaat niet bij beveiligingsproblemen.

Na de suggestie voortaan altijd met twee personen in de cockpit te zijn, haalden Duitse piloten dit alleszins redelijke voorstel onderuit met commentaar als: “Wanneer een piloot de fout in wil, kan dat altijd en kan hij het toestel zo snel laten dalen dat tijdelijk in de cockpit aanwezig cabinepersoneel tegen het plafond gedrukt wordt (De Volkskrant 30 maart 2015).

De piloten die het voorstel over de tijdelijke bezetting van de cockpit van tafel veegden, kwamen naar mijn weten niet met voorstellen hoe een herhaling van een zelfmoordvlucht zoals met de Airbus 320 te voorkomen.

Ondanks maatregelen ter verhoging van de beveiliging en veiligheid kan het altijd nog fout gaan. Het gaat er echter om of deze maatregelen, vaak een opeenstapeling van maatregelen, de kans dat het fout gaat verminderen.

Tijdens mijn ruim 30-jarige carrière als museumbeveiliger werd ik maar al te vaak geconfronteerd met dergelijke “ja, maar…” discussies. Het is verbijsterend hoe groot de creativiteit van dwarsliggers kan zijn wanneer je beveiligingsvoorstellen doet. Die creativiteit wordt vrijwel nooit gebruikt om proactief beveiligingsproblemen te benaderen en met voorstellen te komen.

Ik herinner mij nog helder de bizarre discussie waarin ik verzeild raakte tijdens een themabijeenkomst op de Reinwardt Academie (onderdeel van de Amsterdamse Hogeschool voor de kunsten, waar onder andere toekomstige museumwerkers worden opgeleid) naar aanleiding van een interne diefstal in het Amsterdams Stadsarchief.

Binnen de museumwereld is interne diefstal een wezenlijk probleem. Statistieken over de Nederlandse situatie zijn mij niet bekend. In de USA blijkt bij circa 50% van alle diefstallen uit musea die opgelost worden sprake te zijn van interne betrokkenheid. Een statistiek om van te schrikken. Er is geen reden aan te nemen dat de Nederlandse situatie rooskleuriger is. Er deden zich de afgelopen decennia ernstige incidenten voor waar sprake was van interne betrokkenheid bij diefstal. Vandaar die themabijeenkomst in de Reinwardt Academie.

Mijn suggestie dat maatregelen mogelijk zijn om de kans op verduistering – de juridische term voor interne diefstal – tegen te gaan werd botweg weggehoond. Ik noemde onder andere steekproefsgewijze controle van medewerkers die het gebouw verlaten – in diverse Europese landen en de USA gebruikelijk – installatie van camera’s,  toegangscontrolesystemen voor de depots, verplicht gebruik van de dienstingang en screening van medewerkers.  Een naast mij gezeten discussiedeelnemer riep luidkeels uit: “Dan stop ik desnoods een archiefstuk in mijn schoen en loop ermee naar buiten”. Pijnlijk was dat deze kreet bijval kreeg van de toenmalige directrice van de Erfgoedinspectie, een afdeling van het Ministerie van OCW die onder andere tot taak heeft toe te zien op de beveiliging van rijkscollecties.

Mocht het zo zijn dat mijn voorstellen tot resultaat hebben dat het voor museum- en archiefmedewerkers alleen nog mogelijk is collectie te stelen in de schoenen, dan is veel bereikt.

Helaas is het zo dat de mogelijkheid die resteert om in je schoenen gestolen spullen mee te nemen er toe geleid heeft dat bij geen van de geslachtofferde organisaties personeel bij vertrek gecontroleerd wordt of de verplichting alleen gebruik te maken van dienstingangen gehandhaafd wordt.

Ik kan de reactie bij een volgende verduistering en beveiligingsvoorstellen voorspellen: “ja, maar…”

Ton Cremers

 

 

March 31st, 2015

Posted In: algemeen, Columns Ton Cremers, database gestolen kunst, diefstal uit museum, Erfgoedinspectie, interne diefstal, Rijksdienst Cultureel Erfgoed

Tags: , , , , , , , , , , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 25th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal, library theft

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 18th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 18th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 18th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal, library theft

This content is password protected. To view it please enter your password below:

February 16th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal, library theft

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

January 13th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

January 13th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

January 13th, 2015

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 20th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 20th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 19th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 17th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 17th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 17th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 17th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

Tags:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 28th, 2014

Posted In: insider theft, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 28th, 2013

Posted In: insider theft, interne diefstal

In de loop van 2010/2011 werd in het Stadsarchief Amsterdam (SAA) ontdekt dat een van de medewerkers – een vertrouwd iemand met een langdurig dienstverband – boeken stal uit het SAA en deze verkocht aan een antiquaar in de stad. Het SAA besloot de publiciteit te zoeken en aangifte te doen. Beide stappen liggen niet altijd voor de hand. Het SAA verdient lof voor dit besluit. Je treedt immers naar buiten met een zwakte in je systeem; daar is moed voor nodig.

Sinds de uitgebreide verduisteringen van honderden prenten, boeken, schilderijen en militaria door een conservator van het Legermuseum in Delft houd ik op http://www.museumbeveiliging.com/category/diefstal/interne-diefstal/ en op http://www.museum-security.org/category/insider-theft/ informatie bij over verduistering bij collectiebeheerders. Daarnaast richtte ik een Google discussiegroep op over deze problematiek: https://groups.google.com/group/insider_theft_msn 

16 maart 2011 werd op de Reinwardt Academie in de reeks erfgoedarena’s een thema-avond georganiseerd over verduistering bij collectiebeheerders: “Het kan me gestolen worden Diefstal door medewerkers in het erfgoedveld“.

Ruim anderhalf jaar later, 23 november 2012, vond er een Liber Conferentie plaats in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag waar ook verduistering aan bod kwam.

Op beide evenementen gaf het SAA een presentatie over de verduisteringen die daar plaatsvonden en over maatregelen die genomen werden. Of beter: die niet genomen werden. Zowel tijdens de Erfgoedarena als tijdens de LIBER Collection Security Conference werd duidelijk dat het SAA onmachtig is een beveiligingsprobleem, want dat is verduistering, op te lossen via beveiligingsmaatregelen.

De discussie tijdens de Erfgoedarena beperkte zich feitelijk tot vaagheden als integriteitstrajecten – stokpaardje van de voormalig directeur van de Erfgoedinspectie – ‘open bespreken’ van de problematiek en bedrijfsethiek. Zo werd er onder andere gesuggereerd dat medewerkers die toegang hebben tot de collecties een ethische code moeten tekenen. De stelende conservator in het Legermuseum had de ICOM / Museumvereniging deontologische ondertekend, maar dat was voor hem geen belemmering jarenlang uit de collectie te roven. Bovendien mag er volgens mij gerust vanuit gegaan worden dat verduisteraars er niet aan herinnerd hoeven te worden dat diefstal onethisch is.

Anderhalf jaar later, tijdens de Liber conferentie, blijkt het SAA – zo dapper in het naar buiten treden over de verduisteringen – nog steeds niet de daadkracht en moed te hebben verduistering te bestrijden via duidelijke beveiligingsmaatregelen. Nog steeds wordt de huisregel dat medewerkers alleen via de dienstingang het gebouw mogen betreden en verlaten niet gehandhaafd. Nog steeds is de drempel te hoog, ondanks het slachtofferschap van verduistering, medewerkers te visiteren, desnoods steekproefsgewijs, bij het verlaten van het gebouw. Visitatie, zo bleek uit de discussies tijdens de Liber conferentie, is in Frankrijk, de U.K. of de U.S.A geen enkel probleem. Integendeel: in die landen wordt (ad random) visitatie van medewerkers als onlosmakelijk onderdeel van de bedrijfscultuur gezien; en terecht!

Het SAA heeft er voor gekozen de toegang tot de depots nu voor te behouden aan een beperkte groep medewerkers. Een maatregel die, indien eerder genomen, de recente verduistering niet had voorkomen omdat de medewerker die uit de collectie stal zonder enige twijfel tot die beperkte groep met toegang tot de depots had behoord.

Beveiligingsmaatregelen dienen redundant te zijn; elkaar aan te vullen en te overlappen. Naast zeer beperkte toegang tot de depots – nog beter: alleen een depotbeheerder met plaatsvervanger – kan gedacht worden aan CCTV, screenen van medewerkers, visitatie, EN integriteitstrajecten en open discussie over verduistering. Geïsoleerde maatregelen bannen verduistering niet uit, maar de redundancy van een pakket maatregelen vermindert de kans aanzienlijk.

Laat het duidelijk zijn: beveiligingsmaatregelen bieden geen 100% garantie dat verduistering niet meer voor komt. Die maatregelen zijn vooral bedoeld om de kans op verduistering veel kleiner te maken. Streven naar 100% eliminatie van verduistering verziekt de bedrijfscultuur. Het onvermogen tegen een beveiligingsprobleem beveiligingsmaatregelen te treffen, roept echter vraagtekens op over de gezondheid van de huidige bedrijfscultuur.

Ton Cremers

December 9th, 2012

Posted In: boeken, diefstal archieven, interne diefstal


http://www.museumbeveiliging.com/Verduisteringerfgoedeenbeveiligingsprobleem.htm

Februray 3, 2012

Verduistering erfgoed: een beveiligingsprobleem

Volgens gegevens van de FBI is er bij ruim 80% van alle diefstallen uit musea die opgelost worden sprake van interne betrokkenheid. Een verontrustend hoog percentage. Statistieken geven echter niet altijd de objectieve duidelijkheid die ze lijken te geven. In de eerste plaats moet benadrukt worden dat het gaat om 80% van deopgeloste zaken. Sinds de FBI dit getal openbaarde was in meerdere interviews met duskundigen te lezen dat 80% van de diefstallen uit musea interne diefstal (= verduistering) betrof. Een onjuiste interpretatie van de feiten. Het is niet duidelijk op basis van hoeveel zaken de FBI deze conclusie trok. Bovendien is het mogelijk zo dat verduistering gemakkelijker op te lossen is dan externe betrokkenheid omdat het daderpotentieel beperkt is. Musea zijn immers, op enkele uitzonderingen na, over het algemeen qua personeelsomvang kleine tot middelgrote organisaties. Volgens de definitie van de Nederlandse Museumvereniging is er al sprake van een grote organisatie wanneer er meer dan 15 FTEs zijn. Er is geen enkel bedrijf dat zich met een dergelijke beperkte personeelsomvang een groot bedrijf zal noemen. Voor musea gelden blijkbaar andere normen.

Over verduistering uit Nederlandse musea, bibliotheken, archieven, kastelen en monumenten en kerken met kostbare collecties (de erfgoedwereld) zijn geen cijfers bekend. Aangezien het onderscheid tussen Nederlandse en Amerikaanse musea niet substantieel is, mag worden aangenomen dat de FBI cijfers een betrouwbare indicatie geven voor de kans op verduistering in de Nederlandse erfgoedwereld. Er deden zich in ieder geval de afgelopen jaren enkele opvallende feiten van verduistering voor. Er werd door een (ex)conservator uit het Legermuseum in Delft op grote schaal gestolen; een medewerker van het Stadsarchief in Amsterdam nam het werk mee naar huis, en een medewerker van een niet nader te noemen organisatie maakte het heel bont door een ernstige calamiteit te veroorzaken in de hoop ongemerkt kostbare boeken uit een bibliotheek te stelen.

Casustiek: het Legermuseum Delft

File written by Adobe Photoshop 4.0

Door conservator Legermuseum leeggeroofd boek

In 2003 werd in het Legermuseum in Delft duidelijk dat prenten waren gestolen uit een zeldzaam boek. Van dat boek waren wereldwijd slechts drie exemplaren bekend, waarvan het Legermuseum er 1 bezat. Aangezien dit boek niet voor publiek toegankelijk was, of in ieder geval niet door bezoekers in de leeszaal was opgevraagd, was meteen duidelijk dat hier sprake moest zijn van verduistering. Bij nader onderzoek bleken prenten uit tientallen, honderden (?), boeken waren gescheurd, dat meer dan 1.000 losse prenten en topografische kaarten, vele aquarellen en een twintigtal schilderijen verdwenen waren. Bovendien waren recente schenkingen aan het museum niet te traceren. De dader, (ex)conservator Alexander P. viel al snel door de mand, waarop een uitgebreid onderzoek op touw werd gezet om gestolen boeken en prenten te achterhalen. Dat is ten dele gelukt, ondanks dat P. een beperkt aantal afnemers had: een bevriende buurman en een antiquariaat in leiden. P. verkocht jarenlang aan dat antiquariaat de buit van zijn strooptochten door de bibliotheek van het museum; een unieke bibliotheek omdat bijna een derde van de collectie niet in andere bibliotheken voorkomt.

P., die een gedeelte van de opbrengst gebruikte voor haarimplantaten (zijn vriendin moest na zijn arrestatie in de krant lezen dat hij niet 33, maar 36 jaar oud was), heeft inmiddels zijn straf van bijna twee jaar uitgezeten. Als bijkomende straf werd hem zes jaar verboden als conservator in een museum te werken. De antiquaar werd tot een zeer korte straf veroordeeld als heler. De schade aan de collectie is moeilijk te bepalen, maar loopt in de miljoenen. Wat P. nu doet is niet bekend; hij heeft enige tijd als culturele gids gewerkt op Sardini.

Casustiek: het Stadsarchief Amsterdam

In 2011 bleken zeldzame boeken uit het depot van het Stadsarchief in Amsterdam te worden aangeboden aan een antiquariaat in de buurt van het archief. Het stadsarchief – overigens niet de eerste keer slachtoffer van verduistering – nam de moedige stap meteen na ontdekking van de diefstallen naar buiten te treden en de publiciteit te zoeken. Niet alleen een moedige, maar ook verstandige – en helaas niet zeer gebruikelijke – stap. De schade aan de collectie bleef naar het lijkt beperkt. Interne diefstal schaadt niet alleen de collectie, maar ook de werkverhoudingen. Die schade kan na verduistering nog lang zijn sporen achter laten.

De medewerker van hebt archief was al dertig jaar in dienst en stond buiten alle verdenking.

Casustiek: Bibliotheek van anonieme organisatie

Door bibliotheekmedewerker opzettelijk veroorzaakte schade

De hulp van collectiesalvage bedrijf De DokumentenWachtwerd een paar jaar geleden ingeroepen naar aanldeiding van een ernstige waterschade bij een bibliotheek met kostbare werken. Een groot aantal kostbare tot zeer kostbare boeken stond tijdelijk op de grond opgeslagen in een afgesloten ruimte, in afwachting van de aanschaf van kluizen. Toen medewerkers na een paar maanden die ruimte betraden bleken de boeken doorweekt te zijn met water en onder de schimmel te zitten. Waarschijnlijk was er wateroverlast geweest vanuit de vloer en hadden de boeken zich volgezogen. Zoals gebruikelijk – om te stabiliseren – werden de boeken ingevroren en gecontroleerd gedroogd. Omdat de besmetting met schimmels aanzienlijk was, werden de boeken bij Isotron gegammastraald om alle schimmels te doden. Daarna werden ze in de ateliers van De DokumentenWacht gerestaureerd en teruggebracht naar de bibliotheek. Na enige tijd meldde de politie zich bij De DokumentenWacht omdat vijf, de meest kostbare, boeken ontbraken. Deze boeken konden verdwenen zijn tijdens de transporten vanuit de bibliotheek, naar De DokumentenWacht, naar Isotron, terug naar De DokumentenWacht, of tijdens het transport terug naar de bibliotheek. Het was ook mogelijk dat de vijf boeken ontvreemd waren tijdens de restauratie bij De DokumentenWacht. Deze zaak werd opgelost doordat bij een antiquariaat in Maastricht een van de boeken werd aangeboden. Dit antiquariaat heeft meteen de brancheorganisatie gealarmeerd en de dief liep tegen de lamp toen een van de gestolen boeken werd aangeboden bij een antiquariaat in Noord-Holland. Wat bleek: een medewerker van de bibliotheek had opzettelijk de omvangrijke waterschade veroorzaakt om zijn diefstal van boeken mogelijk te maken. Een unieke zaak.

Verduistering van erfgoed: een beveiligingsprobleem

Met name de interne diefstallen uit het Legermuseum en het Stadsarchief Amsterdam hebben geleid tot omvangrijke discussies in de erfgoedwereld, echter niet met het – vanuit de beveiligingsoptiek – gewenste resultaat. Maart 2011 vond er in de Reinwardt Academie – het opleidingsinstituut voor de museumbranche – een discussieavond plaats met als thema diefstal door medewerkers. Het was opvallend dat zelfs bij het Stadsarchief Amsterdam weerstand bestond tegen het nemen van duidelijke beveiligingsmaatregelen. De discussie stokte feitelijk bij het voorstel integriteitstrajecten te volgen en medewerkers aan te spreken op de ethiek van het werken met kostbare collecties. Iedere maatregel tot het bestrijden van verduistering heeft bestaansrecht, ook integriteitstrajecten, maar er zal meer moeten gebeuren. Er bestaat een ethische code voor museummedewerkers. In die code komen ook de aspecten diefstal en handel door medewerkers aan bod. Echter: de stelende conservator in het Legermuseum had die code ondertekend. Het valt binnen de erfgoedwereld – mogelijk ook binnen andere sectoren van de maatschappij – op dat voorstellen tot het nemen van beveiligingsmaatregelen vaak stuiten op het bekritiseren van die maatregelen omdat er altijd toch nog gestolen kan worden. Die critici hebben gedeeltelijk gelijk: DE afdoende maatregel bestaat niet. Sterker nog: zelfs een reeks aan maatregelen zal nooit leiden tot volledige eliminatie van verduistering. Echter: iedere maatregel die genomen wordt zal het daderpotentieel en dus de kans op verduistering doen afnemen.

Verduistering: maatregelen

In de Library of Congres in Washington D.C – de grootste bibliotheek ter wereld – worden medewerkers iedere keer wanneer ze het pand verlaten (ze mogen geen gebruik maken van de publieksingangen) gecontroleerd op het meenemen van goederen. Een maatregel die binnen de Amerikaanse cultuur volledig geaccepteerd wordt. In Nederland komt het niet zelden voor dat medewerkers al verzet aantekenen – zich niet houden aan – de huisregel alleen gebruik te maken van de bewaakte dienstingangen.

Afgezien van de, eventueel steekproefsgewijze, visitatie van medewerkers zijn er nog een aantal maatregelen te treffen om de kans op verduistering kleiner te maken.

– beperkte en gecontroleerde toegankelijkheid tot de collectie voor een kleine groep medewerkers; het mag niet zo zijn dat bijna alle medewerkers ongecontroleerd de depots betreden;

– steekproefsgewijze, periodieke controle van de collectieinventaris door een externe partij (verduistering kan vele jaren ongemerkt plaatsvinden; periodieke controle maakt het mogelijk problemen snel te ontdekken);

– gebruik van CCTV en elektronische signaleringstechnieken;

– screening nieuwe medewerkers (in museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam vond enkele jaren geleden een omvangrijke verduistering van geld plaats door een nieuwe medewerker met een lang strafblad);

– volledig digitaal registreren van de collectie en toegang tot die registratie – zeker voor wat betreft het killen van records – hoogwaardig beveiligen (de stelende conservator in het Legermuseum verduisterde ook grote delen van de handmatige registratie);

– en: verduistering bespreekbaar maken met de medewerkers, ethische code, integriteitstrajecten.

Het is een utopie te wensen dat de kans op verduistering volledig gelimineerd wordt. Sterker nog: streven naar volledige eliminiatie is schadelijk voor het werkklimaat en de continuteit van de organisatie. Dat zou weggooien van kind en badwater zijn.

++++++++++
Ton Cremers

toncremers@museum-security.org

+31624224620

http://www.linkedin.com/in/toncremers

http://www.linkedin.com/in/toncremers

https://groups.google.com/group/museum_security_network

http://www.museum-security.org

++++++++++++++++++++++++++++

.

February 3rd, 2012

Posted In: interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

September 6th, 2011

Posted In: boeken, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

July 8th, 2011

Posted In: diefstal uit kerken, interne diefstal

De rijksoverheid is ongeveer drieduizend kunstwerken uit de eigen collectie kwijt. De schade loopt in de miljoenen euro’s, schrijft Metro.

Het zou vooral gaan om voorwerpen die in bruikleen zijn gegeven, maar die waarschijnlijk door verhuizingen en diefstal verloren zijn gegaan. Het is ook mogelijk dat de stukken cadeau zijn gedaan aan ambtenaren.

De afgelopen jaren heeft de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed binnen de eigen ministeries, musea, gemeenten en provincies gezocht naar de zoekgeraakte kunststukken. Volgens Metro zijn de resultaten tot nu toe teleurstellend.

In maart 2007 schreef toenmalig minster van Cultuur Ronald Plasterk al dat er van de drieduizend vermiste kunststukken nog maar tweehonderd waren teruggevonden. De jaren daarna heeft onderzoek nauwelijks wat opgeleverd. De regels voor het in bruikleen nemen van een kunstwerk zijn inmiddels aangescherpt.

Onder de vermiste kunstwerken zijn onder andere schilderijen van de zeventiende-eeuwse schilder Isaac van Ostade en van de Cobra-beweging uit de jaren veertig, maar ook beeldhouwerken en Chinese Mingvazen.

meer en afbeelding:

 

Rijksoverheid miljoenen aan kunst ‘kwijt’ :: nrc.nl.

March 7th, 2011

Posted In: interne diefstal, Uncategorized

Publiciteit rond diefstal

In de media zijn berichten verschenen naar aanleiding van een diefstal van gelegenheidsgedichten uit de 17de en 18de eeuw. Een medewerker had ze doorverkocht aan antiquaren. De medewerker is inmiddels ontslagen. Door oplettendheid van medewerkers van de Universiteitsbibliotheek, Bijzondere Collecties, kwam de bal aan het rollen. Inmiddels zijn vrijwel alle gestolen documenten weer in het bezit van het Stadsarchief.

meer via Nieuws, Laatste Nieuws.

January 21st, 2011

Posted In: interne diefstal

In januari 2011 kwam het Stadsarchief Amsterdam in het nieuws vanwege de diefstal van een aantal archiefstukken.

Zie ook: http://www.stadsarchief.amsterdam.nl/

Om welke stukken gaat het precies?

Er zijn zes gelegenheidsgedichten, negen boeken en dertig almanakken gevonden bij drie verschillende antiquariaten. Deze stukken zijn inmiddels weer terug bij het Stadsarchief.

Een van de zes gelegenheidsgedichten

Hoe kwam de diefstal aan het licht?

Eind 2009 werd een medewerker van de afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteitsbibliotheek geattendeerd op een aantal huwelijksgedichten in de etalage van een antiquariaat en kreeg deze gedichten op zicht mee. Hij vroeg zich af wat de herkomst van de stukken kon zijn. Dankzij een beschrijving in een inventaris in de Archiefbank ontdekte hij dat de stukken wellicht uit het Stadsarchief afkomstig waren. Hij nam contact met ons op en zijn vermoeden werd helaas bevestigd.

Wat doet het Stadsarchief als diefstal wordt ontdekt?

Van ieder vermoeden van diefstal wordt altijd aangifte gedaan bij de politie. Daarnaast worden, wanneer er mogelijk een medewerker betrokken kan zijn, in overleg met het gemeentelijk Bureau Integriteit maatregelen genomen ten aanzien van deze persoon. Verder doen we ons uiterste best verdwenen stukken te traceren en terug te krijgen. In bepaalde gevallen zijn wij in staat onkosten die door een handelaar of particulier zijn gemaakt te vergoeden.

Waarom komt het nu pas naar buiten?

Het onderzoek naar de diefstal leek in eerste instantie uit te wijzen dat de omvang van de zaak beperkt bleef tot enkele stukken. De aandacht van het Stadsarchief was daarom vooral gericht op maatregelen, enerzijds om deze stukken te traceren en terug te krijgen en anderzijds ten aanzien van de dader. Toen in de loop van 2010 het vermoeden rees dat er toch meer gestolen was, is besloten tot nader onderzoek en tot een breder pakket van maatregelen om in de toekomst diefstal te voorkomen.

Er is toch al eens eerder gestolen uit het archief, zijn er toen geen maatregelen getroffen?

Nadat 15 jaar geleden aan het licht kwam dat er een aantal zeer waardevolle stukken was ontvreemd, waaronder het bekende VOC-aandeel, zijn verschillende maatregelen genomen. Zo is het toegangsbeleid tot de depots aangescherpt door de invoering van een systeem met toegangspassen alleen voor geautoriseerde medewerkers.

De gemeente heeft ook extra budget ter beschikking gesteld voor de reproductie van diefstalgevoelige stukken en het online beschikbaar stellen en Google-doorzoekbaar maken van alle beschrijvingen zodat stukken in de handel snel herkend worden als eigendom van het Stadsarchief.

Daarnaast worden periodiek risicoanalyses uitgevoerd op verschillende aspecten van ons bedrijf. Zo is er in de tweede helft van 2009, nog voor de ontdekking van de diefstal, een risicoanalyse uitgevoerd door een extern bureau op de archieven en collecties die het Stadsarchief beheert. En niet in de laatste plaats: er zijn acties ondernomen om het integriteitbewustzijn van de medewerkers te versterken.

Speelt het probleem alleen in Amsterdam?

Nee, diefstal uit archieven komt overal voor. Bij het grootscheepse onderzoek 15 jaar geleden waren meerdere archieven in Nederland betrokken. Tussen 2005 en 2007 heeft de European Board on Archives een uitgebreid onderzoek uitgevoerd naar diefstal in Europese archieven. Het verslag daarvan is tedownloadenNational Archives in Washington gebruikt Facebook om het publiek aan te sporen te helpen bij het onderzoek naar vermiste stukken.

Vorig jaar heeft de Erfgoedinspectie in Nederland een onderzoek uitgevoerd naar onrechtmatig handelen bij archieven. De uitkomsten daarvan worden dit voorjaar gepresenteerd aan de sector. Naar aanleiding van dit onderzoek heeft het Historisch Nieuwsblad al een korte vragenronde gehouden onder archivarissen.

Welke maatregelen gaat het Stadsarchief nog meer nemen?

Vanzelfsprekend worden de interne maatregelen ter voorkoming van diefstal aangescherpt. De toegang tot de depots wordt nog verder beperkt en de controle op naleving van alle regels voor het hanteren van originelen door medewerkers en publiek wordt strikter.

Op dit moment doet een bedrijfsrecherchebureau nader onderzoek naar de kwestie. Gekeken wordt of we bij het interne onderzoek geen zaken over het hoofd hebben gezien. Op basis van de uitkomsten van dit onderzoek worden mogelijk nog vervolgmaatregelen getroffen.

Maar het belangrijkste besluit dat het Stadsarchief heeft genomen is een keuze voor openheid over vermissingen. Erkennen van het probleem is een eerste stap in het oplossen en voorkomen ervan. Aan de hand van een lijst van vermissingen willen we ook uw hulp inroepen om over ons cultureel erfgoed te waken. Deze lijst wordt op dit moment samengesteld en komt binnenkort online.

Laatst bijgewerkt op 09:01:55 CET

Laatste NieuwsGestolen stukken januari 2010Nieuwsarchief

Op deze pagina:

Om welke stukken gaat het precies?

Hoe kwam de diefstal aan het licht?

Wat doet het Stadsarchief als diefstal wordt ontdekt?

Waarom komt het nu pas naar buiten?

Er is toch al eens eerder gestolen uit het archief, zijn er toen geen maatregelen getroffen?

Speelt het probleem alleen in Amsterdam?

Welke maatregelen gaat het Stadsarchief nog meer nemen?

January 21st, 2011

Posted In: interne diefstal

AMSTERDAM – Het Stadsarchief wil leren van de diefstal door een medewerker. Meer regels, meer sociale controle, en de buitenwereld inlichten als je wat kwijt bent.

via Stadsarchief wil meer regels en controle – MISDAAD – PAROOL.

January 18th, 2011

Posted In: interne diefstal

Kijk ook op http://www.museum-security.org/?cat=19 waar een zestigtal voorbeelden van interne diefstal van de afgelopen jaren te vinden zijn.

AMSTERDAM – Het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam is bestolen door een eigen medewerker. De man nam 17de- en 18de-eeuwse gelegenheidsgedichten mee uit het archief, en bood ze aan bij antiquaren. Omdat een conservator van de afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam de zaak niet vertrouwde, liep de man tegen de lamp.Burgemeester Van der Laan, de portefeuillehouder van het Stadsarchief, stelt deze week de gemeenteraad op de hoogte van de kwestie. De diefstallen vonden plaats in 2009. Het Stadsarchief zoekt nu de publiciteit, omdat is gebleken dat er mogelijk nog meer door de man is gestolen dan bekend is. Een recherchebureau doet daar onderzoek naar.

lees verder:

Stadsarchief Amsterdam bestolen door medewerker – Binnenland – VK.

January 17th, 2011

Posted In: interne diefstal

09 | 12 | 08

PERSBERICHT KABINET SCHEPEN PHILIP HEYLEN

“Afgelopen maandag (8 december 2008) werden de Antwerpse musea gecontacteerd door een Antwerps antiquaar. Deze kreeg in zijn zaak boeken te koop aangeboden waarvan hij vermoedde dat ze afkomstig waren uit een museumbibliotheek. Een eerste intern onderzoek bevestigde dit vermoeden.
Dinsdag werd de politie over de feiten ingelicht en het onderzoek overgeheveld naar het parket. Op basis van een persoonsbeschrijving en foto’s kon de antiquaar de aanbieder van de boeken formeel identificeren, die een personeelslid van de afdeling musea bleek te zijn. Dinsdagavond werd bij de verdachte een huiszoeking uitgevoerd. Woensdagochtend werd hij opgepakt voor ondervraging en zou de man bekend hebben. Er zullen gepaste maatregelen genomen worden.

De musea betreuren het voorval en benadrukken dat zij in eerste instantie de resultaten van het onderzoek afwachten. In de Antwerpse musea worden strikte veiligheidsvoorschriften opgelegd voor bezoekers en werknemers, zoals leeszalen onder toezicht, getrapte toegang tot depots en controles. Naast expliciete veiligheidsmaatregelen speelt de professionaliteit en integriteit van de medewerkers van de musea een belangrijke rol.
Onder meer de goede band met het uitgebreide netwerk van antiquaars maakte het mogelijk om snel deze voorgevallen onregelmatigheid op te sporen.”

Meer info over dit persbericht:

Annelies Nauwelaerts, tel. 03 220 82 88, annelies.nauwelaerts@stad.antwerpen.be
Verantwoordelijke schepen: Philip Heylen, schepen voor cultuur en toerisme

December 10th, 2008

Posted In: interne diefstal

09 | 12 | 08

PERSBERICHT KABINET SCHEPEN PHILIP HEYLEN

“Afgelopen maandag (8 december 2008) werden de Antwerpse musea gecontacteerd door een Antwerps antiquaar. Deze kreeg in zijn zaak boeken te koop aangeboden waarvan hij vermoedde dat ze afkomstig waren uit een museumbibliotheek. Een eerste intern onderzoek bevestigde dit vermoeden.
Dinsdag werd de politie over de feiten ingelicht en het onderzoek overgeheveld naar het parket. Op basis van een persoonsbeschrijving en foto’s kon de antiquaar de aanbieder van de boeken formeel identificeren, die een personeelslid van de afdeling musea bleek te zijn. Dinsdagavond werd bij de verdachte een huiszoeking uitgevoerd. Woensdagochtend werd hij opgepakt voor ondervraging en zou de man bekend hebben. Er zullen gepaste maatregelen genomen worden.

De musea betreuren het voorval en benadrukken dat zij in eerste instantie de resultaten van het onderzoek afwachten. In de Antwerpse musea worden strikte veiligheidsvoorschriften opgelegd voor bezoekers en werknemers, zoals leeszalen onder toezicht, getrapte toegang tot depots en controles. Naast expliciete veiligheidsmaatregelen speelt de professionaliteit en integriteit van de medewerkers van de musea een belangrijke rol.
Onder meer de goede band met het uitgebreide netwerk van antiquaars maakte het mogelijk om snel deze voorgevallen onregelmatigheid op te sporen.”

Meer info over dit persbericht:

Annelies Nauwelaerts, tel. 03 220 82 88, annelies.nauwelaerts@stad.antwerpen.be
Verantwoordelijke schepen: Philip Heylen, schepen voor cultuur en toerisme

December 10th, 2008

Posted In: interne diefstal

slide 1 and 2

In April 2003 the Army Museum in Delft, The Netherlands, began preparations for a book history session. This museum has a large 500.000 volume library about the history of warfare, armies and weaponry. Besides there is a large collection of books with topographical prints, and there is a large and very diverse print collection.About half of all items in this unique library cannot be found in any other Netherlands library. Many books are from our Royal archives and from the library of our first king, William the first. Who reigned from 1814 till 1839. One can imagine that there is quite a difference from a cultural history perspective between a 17th century atlas from a private collection or the same atlas from the collection of William the first.

Slide 3

During the preparations for this book history event one of the museums’ highlights, a book about Napoleons travels and battles in Italy was selected to show to the participants of this special event. This book was also shown a few years earlier at another book history event. To the complete stupefaction of museum staff the book appeared to have been robbed of 47 of 67 large folio size prints. Two years earlier it was still complete and intact. Not only had 47 prints disappeared but many others were severely damaged by what seemed to be a razor or sharp knife. Of this book only three complete copies are, or rather were, known worldwide. One in the British Library, one in the French National Library in Paris, and one in the Delft Army Museum.
Slide 4

The discovery of this terrible damage to a unique book also was the beginning of the unmasking of the man who later appeared to have ruined, and stolen many books and prints from the museum’s library: the curator Alexander Polman. Mister Polman made a major mistake that finally would lead to his conviction and imprisonment. Upon the discovery of the book Polman pretended to be very shocked and stated that he had never before seen this book. That was a major mistake, for Polman himself presented this unique book at a book history event two years earlier. I will get back to this case later, but first I want to present a few general observations about insider theft and the characteristics of staff members stealing from the collection trusted to them.

Slide 5

Comparison of recent cases of insider theft, and reports about older cases lead to several interesting conclusions.Internal thieves appear to have common characteristics. It goes without saying that not all thieves have all characteristics, but there really appear to be some common denominators. 

–          most of the time internal thieves have a long time working relationship with the institution they work for, varying from some 10 to over 30 years.-          they are very well trusted and in independent positions. This goes with the specific profession of curators and librarians. Very often they are responsible for the acquisition of new collection items, they are recipients of donations, they are responsible for registration and they have unlimited access to depositories.

–          often the thieves are very valued experts in their profession and therefore beyond any suspicion. The librarian of the French national Library who was arrested last year was an international renowned expert of Hebrew manuscripts, and his wife – also arrested – was an expert in Coptic texts and manuscripts. The Danish librarian who was unmasked posthumously last year, was as a long term employee beyond any suspicion.

–          Internal thieves play an important social role. They participate in trade union negotiations, and perform an important role in the professional or private community. The curator of the Army Museum in Delft was very active in trade unions, and the French librarian was a well known benefactor of an international children organization.

–          These thieves really are the least expected people to be thieves of the collection in the institute they work for,

–          they even participate very actively in solving the thefts; both in Delft, The Netherlands, and in Paris, France, the thieves very actively participated in solving the crimes. In Delft this participation was so transparent that it finally led to the arrest of the curator.

–          when unmasked the institution gets the blame and peers are being accused of stealing as well. The lawyer of the Delft curator defended his client by stating that removing collection items from the library and museum almost was daily practice in the museum, and that his client now seemed to receive the blame for the museum’s chaotic organization.

Slide 6

Insider theft also is a case of swindling. The thieves almost never are the introvert, remote colleagues with very little contact with co workers. Contrary, they are more likely the ones communicating with everyone in a seemingly open way. Co-workers are being misled as a daily routine. In the Army Museum the director was convinced that his stealing curator was the pearl in the crown of his organization. He had big plans with this talented man. However, during the investigation this man appeared to be a born liar, and always out to create trust where trust should not be given. After his arrest his 26 years young girlfriend was frustrated to read in the newspapers that her friend was aged 36 and not 33 as he had told her. Age appeared very important to him. A substantial part of his criminal earnings was invested in several hair implant treatments. His behavior during the interview Ton Cremers had with him was almost charming. He tried to gain confidence, and every time he was caught lying he was most willing to admit and right away started to build new mystifications.  More about this later, but first a few remarks about insider thefts. 

Slide 7-         

Insider thefts may continue for many years; The Army Museum curator has been stealing from the collection for over seven years, removing maybe over two thousands prints, hundreds of books and most likely some 20 paintings. Since some three years before his arrest he has been responsible for accepting donations. The museum used to receive some 40 donations of collections items per year. During his reign in the museum there were only very few donations. We managed to find several letters in which donators were being thanked for their gifts. However, the gifts themselves never reached the museum.-          The number of stolen items can be very vast. At the Army Museum curator’s neighbor a small museum of items stolen from the museum was found. In Copenhagen some 60 wooden boxes with stolen books were removed from the house of a stealing librarian. –          It may take years before insider thefts are discovered. The thefts in Copenhagen were not discovered until after the death of the stealing librarian when his wife and son tried to sell stolen items through auction.-          Insider thefts never are expected to take place in one’s own museum, library or archive, and sometimes for very long periods staff members remain convinced that missing items may be misplaced and not stolen. Insider theft is a very difficult phenomenon to deal with. Interviewing museum directors in Germany, The Netherlands, and Belgium we are always confronted with the same reaction: I do trust my staff, and we cannot check their actions for that would be a sign of distrust, so they say. We always try to explain that trust should be based on the system and not on individual staff members. There is really nothing against random or even daily checks of staff leaving the premises like are done at the Library of Congress in Washington DC. –          It appears quite easy to sell stolen books and prints to ‘reputable’ dealers, via auction houses or E-bay. The Army Museum curator has been selling stolen books and prints to the same antiquarian book and print dealer for some six years. The librarian of the French National Library sold the items he stole through dealers and private collectors in France. Finally a very unique stolen Hebrew manuscript was sold through Christie’s in New York to a good faith buyer for 300.000 dollars, and the national library now has only one option left: put up the money to buy it back. The sale of stolen items over the internet sometimes leads to actions from alert individuals and consequently to the start of investigations and the discovery of the thieves responsible.

Slide 8

The thieving of Sherrie Shaw, former conservator of the National Museum of Naval Aviation in Pensacola, Florida, was identified after a Navy “Black Widow” Cross (shown left on top) offered for sale on the internet raised the suspicion of a military memorabilia collector. After contacting the museum the inventories were checked and several items, including the Black Widow Cross, appeared to be missing. This August Shaw was found guilty and faces up to 25 years in prison. Shaw keeps insisting that the items she sold belonged to her own collection. She sold them because she felt having a collection was in conflict with her job. Shaw worked at the museum for over 10 years

Slide 9

Last year it was made public that National Archives and Records Administration of the United States is missing hundreds of historic documents and artifacts from its various collections. In April 2003 a civil war researcher noticed a letter written by Confederate Brig. Gen. Lewis. A. Armistead, which he previously had viewed at the National Archives, was being auctioned on E-Bay. This led to the identification of Howard W. Harner Jr, a visiting researcher. Consequently this man was linked to the theft of more than 100 other documents. In May of this year he was sentenced to 2 years in prison.Also the thefts of archivist Shawn. P. Aubitz, who worked at the National Archives for 16 years, were discovered after an important document appeared for sale online. His thefts included dozens of presidential pardons, a 1863 warrant to seize the estate of Robert E. Lee and hundreds of autographed photographs of US astronauts. Aubitz was sentenced to 21 months in prison and a fine of over $73,000. Some of the pardons and the 1863 warrant have been recovered, but none of the photographs.In response to these thefts and all other missing items the National archives have upgraded their security measures towards employees and visiting researchers. This includes an awareness campaign that urges the public, employees and researchers to monitor auctions and internet sales and report suspicious materials to ‘missingdocuments@nara.gov”.

Slide 10

In December last year it was discovered by the curator of the Swimming Hall of Fame in Fort Lauerdale, Florida, artifacts were disappearing at a fast pace. At the same time, a memorabilia collector from North Carolina contacted the Hall of Fame about some medals of Weissmuller he bought through eBay. These medals were among the items that were missing. On the right photographs of Johnny Weissmuller who dominated the swimming Olympics in 1924 and 1928 and also is famous for being Tarzan in the movies. On the left the man responsible for the theft of over 100 medals and cups. This man, Paul Nicholas Cristow, alias Joseph Mancino, had been temporarily employed for janitorial duties. Cristow was arrested after the police arranged a set up with the help of the coin store the stolen items were taken to and is awaiting trial. 

Slide 11

Insider theft is not a new phenomenon. Already in 1954 the Victoria & Albert Museum in London was confronted with an employee that had been stealing from the collections for about two decades. This man, Nevin, stole about 2500 objects, including musical instruments, ceramics, prints, paintings and 98 Japanese swords. At the time of discovery no stock-taking had taken place for 16 years. Nevin was sentenced to three years in prison for the thefts.  Also, there have been insider thefts at the Amsterdam City Archives many years ago. Last year the oldest known stock paper, stolen from this archive, was offered for sale by a German investment group.  In January of this year an assistant curator from Calcutta in India was arrested after he broke into the museum and stole a Buddha bust. He was ‘nailed’ on his fingerprints. Also in January a former depository worker of the Museo Nacional de Arte de Cataluña was sentenced to 4 years in prison. The investigations into this man started in 1999 after it was noted that he offered for sale archaeological objects and engravings of the Italian architect Piranesi that originated from the museum. The Piranesi prints he tore out of the books from the museum and put for sale at an antiquities dealer. This dealer was sentenced to one and a half year in prison. Last month the former curator of the Danish Museum of Art & Design in Copenhagen was sentenced to 13 days in prison. This man stole over 100 objects, including delicate porcelain and glass objects, portrait paintings and a 2000-year old Japanese kimono ornament. The police believe that he stole the artifacts and one of his woman friends arranged for them to be sold at auctions abroad and in antique shops in Denmark. Also last month, the Former director of an Antiquities Department of Egypt, Abu Shanab, was sentenced to life time imprisonment, which in Egypt equals 25 years. He was found guilty on taking bribes and supplying smugglers with certificates that said genuine antiquities were fakes. Under Egyptian law, only fake antiquities can be exported.  Last week the Carabinieri arrested Giuseppe Ghilarducci, the Director of the Archive and Museum of the Cathedral of Lucca in Italy. He is charged with receiving and selling stolen property. Two chalices found were stolen in Rome and Terni. Also the found a 15th century canvas by Giovanni Marracci that is stolen from the Gello church in Pescaglia. Ghilarducci is granted home arrest and the investigations will continue.

Slide 12

Michel Garel had been working at the Bibliothèque Nationale de France in Paris for 30 years when he was arrested last year for stealing a very valuable 13th century manuscript. Garel was an internationally esteemed specialist on Hebrew manuscript and author of several publications. Next to his work he was very active in an international children organization. The manuscript, called manuscript number 52, was sold by Garel to a dealer, and Garel himself signed a permit to allow this manuscript to leave France. To make sure that the manuscript would not be recognized the stamps were removed, pages were taken out and borders were cut. These changes to the manuscript were seemingly made by a professional hand, so it is very well possible that Garel was helped by someone unknown yet. The good faith buyer of this manuscript sold it at a Christie’s auction in New York to another buyer who took the manuscript to Jerusalem. In spite of the changes made to the manuscript it was recognized by a scholar in Jerusalem who warned the French national library. This led to the arrest of Garel and his wife who is regarded accomplice in the theft of at least 5 valuable manuscripts. Garel’s wife too was an esteemed scholar, specialized in Coptic writings. The present owner of the valuable 13th century manuscript bought it at Christie’s for 300.000,00 US dollars, and is willing to sell it for that price to the National Library. Already a few years it was known that books and manuscripts had disappeared from the Hebrew collection at the National Library. A stock taking in 2004 showed 30,000 books and almost 1200 of the most precious documents of the National Library are missing since the previous major shelf reading in 1947.  Last June Garel appeared in court for the theft of 25 rare manuscripts and 121 pages torn 14,15 and 16th century books and incunabula. Garel withdraw his initial confession. Now he claims he is being used as the perfect scapegoat for a massive security breach at the library.  Last year the Danish Royal library managed to recover 75 boxes with books from the home of a former employee. The librarian retired in 2000 and started to sell books he stole while working at the library. After he died his wife and son continued selling the stolen items. In total 80 rare manuscripts were put on the market through Christie’s in London and Swann in New York, for the equivalent of 1,50 million US dollars. Some 600 additional works were sold through other channels.   Last December an employee of the National Library of Stockholm committed suicide after admitting that he stole valuable works from the Stockholm University Library, the National Library and the Uppsala University’s Carolina Rediviva library. As a known librarian he was able to move relatively freely in many libraries. He also spent some time working at the Carolina Rediviva library.

Slide 13

Max Ary, former President of the Kansas Cosmosphere and Space Center, is charged with counts ranging from money laundering to theft and sale of artifacts including items received on loan. About a year after Max Ary resigned after 27 years of service an internal audit showed that more than 100 artifacts were unaccounted for in the Cosmosphere’s collection. Among them 26 items on loan from the NASA (National Aeronautics and Space Administration). Also Ary failed to inform NASA of the loss of an Omega mockup astronaut’s watch valued at $25,000, even after an insurance claim was submitted and a payment was made for the loss.Ary has pleaded innocent to all charges and in return Ary is now also suing the Cosmosphere. Last week he filed a suit claiming the Cosmosphere owes Ary hundreds of thousands dollar and also holds artifacts that belong to Ary personally. 

Slide 14

Insider theft in heritage institutions does not always concern collection objects: A former University of Texas at San Antonio library employee was found guilty this March on stealing over 200,000 US dollar in fines for overdue or lost materials. This scheme took place over a six-year period of time.  A former Boston Children Museum employee admitted to have been stealing $200,000 in a payroll scheme that lasted five years, starting just four days after her first day on the job. She was sentenced last May to 18 months in prison to be followed by three years supervised release. Also last May, the former director of the Phenix City-Russell County Library has admitted stealing $70,000 in library funds over a three year period. The thefts were uncovered in a city wide audit last year. A manager at the Whitney Museum of American Art dodged jail time by pleading guilty to the theft of $850,000 in ticket sales. The Whitney museum’s manager of visitor services, stole the money from January 2002 to July 2004 by selling tickets to visitors and then voiding the sales and pocketing the cash. Investigators found about $800,000 in a safe. The fact that she could make restitution helped her case.

Slide 15

Also facility workers often have unsupervised and unrestricted access to collection storage areas: This month truck driver, Anthony Porcelli Jr, pleaded guilty to stealing a Jean-Michel Basquiat painting from a warehouse at John F. Kennedy International Airport. The Police identified Porcelli after reviewing video surveillance tapes. The untitled Basquiat painting is shown on the upper left side with a District Attorney standing next to it. In April of this year a Picasso (‘Nature morte a la charlotte’) missing for over a year from the Centre Pompidou in Paris was recovered. It turned out to be stolen by a drug addicted museum worker and was recovered from behind a wardrobe in a house in Paris.

 Last month two former employees of a Bridgeton art shipping company pleaded guilty to stealing more than 130 works of art, including works of Picasso, Matisse, Dali, the Kooning and Archipenko. The works of art, which belonged to a Florida couple, had been sitting in storage since 1994. The theft was discovered after a man bought eight works from one of the offenders and came in contact with the real owners. 

Slide 16

Also this month a Malaysian artist, Raja Azhar Idris, found out his shop assistant had been stealing works of art since he was hired. He first realized something missing when a fellow artist asked him for a work he had in display for him and he could not find it. A friend told he had seen it in an auction house and subsequently he went there to look. When he arrived he found his shop assistant operating his own art shop. Over a period of 4 year a total of 20 paintings, glass works and handicraft were stolen. It is suspected that the arrested shop assistant is part of a syndicate headed by an art collector, who sells stolen art at low prices to auction houses and individuals. The police will continue to investigate the extent of the syndicate’s operations and if more art galleries have fallen victim to them.

Slide 17

Last May Hendrikus Van Leeuwen appeared in court for the theft of over 2000 objects from the Australian Museum in Sydney. Already in 1997, just after Henk started to work as pest controller in the museum, staff noticed a leopard pelt missing. As a pest controller, Henk received unsupervised access to the entire collection of 13 million items. His thieving spree continued for over 5 years.In 2003 the ICAC (Independent Commission Against Corruption) started investigating the great amount of missing specimens of the museum. During a raid at the premises of Van Leeuwen and accomplice the ICAC discovered many skins, skeletons and preserved bodies with features in common with the missing items. Some even had the museum tags still attached. Among them even a stuffed lion that was first exhibited in the museum in 1911. Henk was not only a passionate private collector. He also ran a business that sold skulls and in 2002 he approached the city council to inquire about establishing a Zoological institute that should be competitive with the Australian museum.
Slide 18

April 2003 a shock went through the Army Museum  Delft, The Netherlands when it was discovered that a most valuable and extremely rare book was robbed of almost all of its prints, and the remaining prints were severely damaged. This was the start of an investigation that did last for some 8 months and that ended with the conviction of the stealing curator. During the investigation it appeared that that some 2000 prints and 22 paintings went missing. Numerous books disappeared, or were robbed of their illustrations.The Army Museum’s library is not only a very specialized library; it also contains items that are very unique and not available in any other library.

The photograph you are seeing now is a portrait of the stealing curator – Alexander Polman – giving a speech after the thefts were discovered. This speech was given at a special museum event. He started his speech with a small statement saying that it is a real privilege to work in a museum, and that it is an absolute shame that anyone working in a museum would dare to steal from its collection. It was not until a few weeks after this speech that Mr. Polman was unmasked to be a thief himself.

Slide 19

May 2003 Ton Cremers was invited by the general director of the museum to talk about the thefts they experienced. During this conversation it turned out that 22 of his staff had free access to the library’s and print room depositories. There was an electronic access control system but at the same time staff was in the possession of keys. At random they used their keys or their electronic cards to enter the depositories. So, the electronic history of access was useless. Besides, this history was erased weekly from the digital files.

Mr Polman, the stealing curator, was the most zealous worker of all. Everyday he was the first to arrive in the museum and about the last to leave. Besides he worked many weekends. Later on, after he had been arrested, it appeared that when h was alone early in the morning he started his looting of prints out of books and out of the print collection. Before his colleagues arrived he rolled the prints and put them in the trunk of his car parked at the inner court of the museum.  The general director was advised to not allow staff to park their cars any longer at this inner court, or to make sure that security performs random checks on leaving cars. Most unfortunately this advice was not followed.

Mr Polman was the only responsible for the print collection and was given a job updating the registration of the collection. What he really did was steal some 2000 prints from the collection and sold almost all of those to the same antiquarian book dealer. We will never know how many prints were stolen, for Polman also made the old handwritten registration disappear. Of the old registration of topographical prints nothing is left.

Polman was also responsible for the acquisition of prints that were presented as a gift to museum workers leaving for another job, or who had been employed by the museum for many years. These prints were bought by Polman at the same antiquarian bookshop were he sold the prints he stole. So, the museum really paid for prints that were stolen from it’s own collection. After Polman was arrested buying stolen prints from the antiquarian fence appeared to be another one of Polman’s mistakes. One staff member offered a print took it to the museum and it could be proofed without any doubt that this print was taken out of one of the museum’s books.

Slide 20

June 2003 it still was not known who was the one who had been stealing from the museum’s library and print room. It was also not known how many books and prints were missing, and it was not known at all that 22 paintings left the museum.

Ton Cremers offered the museum director to interview each and every staff member with access to the library’s and print room depositories. In three days time 22 staff members were interviewed. One can imagine that there was very little time to interview each individual staff member, and that a very direct interviewing technique was demanded. However all of these interviews took place in a very friendly way. Except the one with Mr Polman. He kept twisting his statements again and again and appeared to be a born liar. The morning after this interview took place Ton Cremers invited him to speak to again, and advised him to leave his job at the museum. Which he did. After a few weeks he resigned.

During the interviews we received information that one of Polman’s colleagues had seen a book at Polman’s neighbor that might very well be from the museum. It took several weeks to get a search warrant from the district attorney and one very early Saturday morning the DA, military police, and Ton Cremers went to search this neighbors place. That turned out to become a very fascinating visit. The book was found very quickly and belonged without any doubt to the Army Museum. However, there was more. This three story house was full of watercolors, paintings, framed prints and photographs. All of which this neighbor had bought from Mr. Polman. He was quite frank about the source of his collection but not able to convince the DA that he bought all of these at good faith. So this man was arrested. At the same time it was decided that Mr. Polman who lived two doors further was arrested as well. A truck was ordered and a small museum had to be moved. So the search for just one book finally led to the recovery of a small museum. Most interestingly: none of the recovered items was reported missing at the museum.

The neighbor appeared to have a Porsche sports car in his garage. This car was given to him by a retired Dutch army colonel who lives in Scotland. This opened another track, this time to Scotland. Polman and his neighbor paid several visits to Scotland, and sold two of the museum’s paintings to this retired colonel. After long negotiations these paintings returned to the museum, but not until the museum paid compensation to this good faith buyer.

Slide 21

Polman’s neighbor was part of a group of military personnel and collectors of military artifacts. This group visited very expensive clubs in London, United Kingdom, on a regular basis. Polman by far did not make enough money at his job as curator, but was very eager to also drive a sports car and join this gang to London. During three or four days visits they spent over $5000,00 dollars each. Polman is not on this photograph, but his neighbor is at the far right. In the middle is a Dutch general wearing his uniform in London against army regulations.

During the investigations there appeared to be several links to high ranking soldiers, and to board members of the museum. Several co workers in the museum appeared to have bought museum items from Polman without knowing these came out of the museum’s depositories. They could have known, but no questions were asked.

Some of these finally were forced to leave the museum.

Slide 22 to 31 Photos.

Slide 32

For some six years Polman has been selling books and prints to the same antiquarian book dealer. Estimates are that this man bought over 1000 prints. He knew Polman was working as a curator at the Army Museum for Polman did buy prints as well, and the book dealer wrote invoices in the name of the Army Museum. Most unfortunately the District Attorney granted us just one single afternoon to search this book dealer’s shop and storage. The DA really was not interested in the recovery of stolen goods, but only in the arrest of a possible fence. The bookdealer was arrested, but set free again after one day.

We were very much convinced that numerous prints in his two story shop belonged to the Army Museum. However, the bookdealer appeared to suffer from many senior moments. He really could not remember which prints he bought from Polman, but as soon as we were convinced that certain prints were from the museum all of a sudden his memory returned and he knew exactly these prints were not from the army museum. During the visit together with the DA some 50 prints were recovered.

After very long negotiations we were allowed to return to the bookshop for a second search, this time without the police and the DA. Upon arrival we discovered that the dealer had cleaned his complete shop and storage area, and only very few suspected prints remained.
Slide 33

Lessons learned.We all know that security belongs to the core business of cultural institutions like museums, libraries and archives. Too often insider thefts are not part of risk assessments. It is a problem one prefers not to think about. It is not true that protection against insider theft means distrusting staff. Contrary. Protection against insider theft protects the working environment and those working in the museum, library of archive.

In the Army Museum we have been able to observe not only the destruction of a fascinating and very rare collection, but also the destruction of working relationships. Now, almost three years after these thefts were discovered there still are a lot of negative emotions and there still is distrust.

People blame one another for not noticing the thefts. Some still support the imprisoned curator and regard him as the victim of an imperfect organization. Others feel a lot of aggression against this curator.

It was a very good decision of the general director to make a display of ruined books for staff only. Some museum workers have looked at this display for a very long time in total silence. Others stood there crying.

Worst of all is that for many years to come museum staff will be confronted with damaged books. If something is stolen it will be out of sight and possibly forgotten. These damaged books will always be there to remember a curator who was able to steal uncontrolled for many years.

Slide 33

And what happened to Mr Polman? December 2003 Mr Polman was convicted to 26 months imprisonment and as additional condition he was convicted not to work as a museum curator for six years. His neighbor was convicted to 60 days social labor and appealed. This case is still pending.
It was not only until May this year that this book dealer and fence was convicted to 150 hours penal labor.

Slide 34

The Museum Security Network disseminates news on security and safety issues and cultural property protection through two mailing lists: the Museum Security Network mailing list and the Cultural Property Protection Net mailing list. These mailing lists are a free service for cultural heritage managers world wide. Over 2000 members from 90 countries receive several times a week information over incidents with and the protection of cultural heritage. Via following web-address one can subscribe to these: http://www.museum-security.org Also the archives are accessible on this web-address.

September 17th, 2005

Posted In: algemeen, diefstal, interne diefstal