Wat een walgelijke TV-avond. In De Wereld Draait Door en bij Pauw werd podium geboden aan ‘Okkie’ Durham, de inbreker die twee Van Gogh schilderijen roofde uit het museum aan de Paulus Potterstraat. Gelukkig bleef mijn inbreng in de door Vincent Verweij gemaakte en door Brandpunt uitgezonden documentaire over de inbraak en de terugkeer van de schilderijen beperkt tot een enkele, algemene opmerking over inbraakvertragend glas en mijn stellige overtuiging dat deals met criminelen de basis leggen voor toekomstige diefstallen. Okkie’s advocaat Bénédicte Ficq, iedere keer wanneer ik haar zie moet ik denken aan Hirsi Ali, deelde mijn mening.

De documentaire waar Verweij een jaar aan werkte, geeft een fascinerende inkijk in de wereld van ‘career criminals’ als Durham en Mink Kok. Geen heren die je graag in je kennissenkring hebt, of met wie je op wat voor manier dan ook geassocieerd wilt worden. Als documentairemaker begeef je je op glad ijs wanneer je met dergelijke heren aan de slag gaat. Het ware beter geweest wanneer Vincent Verweij de boeiende documentaire voor zichzelf had laten spreken, want zijn optreden bij met name Pauw vond ik ronduit ongelukkig. Wat mij betreft wierp dat een smet op wat een goed produkt is. Zo zie je maar: er is een aanzienlijk verschil tussen onmiskenbare professionaliteit achter de camera en beschouwingen over je product in spotlights van een babbelprogramma.

Laat het duidelijk zijn, Okkie Durham wordt in de documentaire van Verweij geenszins verheerlijkt, een valkuil waar journalisten vaak in vallen. De kijkers kregen de narcistische persoon Durham in al zijn ontluistering te zien. Daar was nauwelijks interpretatie door de documentairemaker voor nodig. De man is blijkbaar zoals hij is, een nare crimineel die jarenlang velen benadeeld heeft. Het zal voor Okkie niet prettig zijn op Twitter alle reacties op zijn persoon te lezen. Ik raad hem aan voorlopig niet op zijn bromfietsje – heel symbolisch een kinderformaat ding – door Amsterdam te zwerven, maar zich in schaamte een aantal weken achter de goed beveiligde voordeur van zijn appartement terug te trekken.

Het verhaal in de docu spitste zich toe op de winstgevende kant van schilderijendiefstal. Gestolen schilderijen zouden een ruilmiddel kunnen zijn voor criminelen om strafvermindering te krijgen. Gelukkig prikte Axel Rüger deze ballon door. De suggestie in de docu van Verweij dat een Italiaanse crimineel geen 20 maar 12 jaar straf kreeg dankzij onder andere de teruggave van de schilderijen klopte volgens Axel Rüger niet. De strafeis ging weliswaar van 20 naar 12 jaar, maar de uiteindelijke straf werd 18 jaar. Tel maar uit je winst.

Vincent Verweij leek bij Pauw alle distantie tot zijn criminele subject uit de documentaire kwijt te zijn en ging tegen Axel Rüger in de aanval omdat het Van Goghmuseum die nare Okkie niet meer in het museum wil hebben. Hij heeft immers zijn straf er al op zitten. Axel Rüger ziet dat, volkomen terecht, anders. Mensen die schade hebben aangericht mogen, geheel volgens de huisregels, het museum niet meer in. Verweij’s poging Axel Rüger de kwaaie Pier toe te spelen werd door Rüger overtuigend gecounterd.

Laten we wel wezen, een cultureel onbenul als Okkie Durham – hij had het in de docu herhaaldelijk over de ‘aardappeltelers’ en meende dat schilderijen met dikke verf meer geld waard zijn – heeft sowieso niets te zoeken in welk museum dan ook.

Was Erbin Wennemars in DWDD een verkwikkende criticus van Durham, een welkom alternatief voor de schaapachtig lachende Van Nieuwkerk, in Pauw overklaste Axel Rüger zowel Vincent Verweij als Okkie.  Rügers woede was integer en overduidelijk. Zijn ogen spuwden vuur, zijn mond sprak logica en zijn houding was die van een verontwaardigde gentleman. Hij had zijn opgekropte emotie beter onder controle dan Verweij.

De medewerkers van het Van Goghmuseum kunnen zich gelukkig prijzen met zo’n directeur. De man is blijkbaar bereid als een leeuw te vechten voor het behoud van kunst die van ons allemaal is.

Het ongeloofwaardige excuus van Okkie negeerde hij volledig en Verweij werd aan het einde van het gesprek door de directeur van het Van Goghmuseum berispt. Axel Rüger vond de afsluiting van de documentaire waarin Okkie wandelend langs het museum tegen zijn vriendin blaatte dat hij gemakkelijk via ‘die muur en dat raam’ de Zonnebloemen kon stelen, een stuitende belediging.

Geef de man eens ongelijk.

Niet Okkie of Grunberg stalen de show bij Pauw. Dat deed Axel Rüger.

Ton Cremers

 

 

March 22nd, 2017

Posted In: diefstal uit museum, Museum thefts, Ton Cremers

Tags: , , , , , , , ,

The fake’s progress: How the masterpieces of Britain’s greatest art fraud are now being shown in top galleries

18/03/2017

The artist jailed for Britain’s most audacious art fraud has sneaked into top art galleries to hang his fakes next to real masterpieces. Don’t worry, John Myatt tells Event , I’ve done my time and it’s all perfectly legal…

John Myatt has a Van Gogh in the kitchen, a Monet in the sitting room and a Matisse on the stairs. His sprawling farmhouse, just north of Stafford, would be among the great galleries of the world except for one thing – the man who painted all those masterpieces is, in fact, Myatt himself.

John Myatt has a Van Gogh in the kitchen, a Monet in the sitting room and a Matisse on the stairs. The man who painted all those masterpieces is, in fact, Myatt himself

John Myatt has a Van Gogh in the kitchen, a Monet in the sitting room and a Matisse on the stairs. The man who painted all those masterpieces is, in fact, Myatt himself

Myatt with Stephen Fry and his portrait of Fry as Pope Innocent X by Diego Velasquez;

Myatt with Stephen Fry and his portrait of Fry as Pope Innocent X by Diego Velasquez;

He was once a criminal faker, and in 1999 was convicted for taking part in what was called ‘the biggest art fraud of the 20th century’. Using a mixture of emulsion paint and K-Y Jelly, Myatt faked dozens of paintings by artists including Matisse, Giacometti and Ben Nicholson. Dealers in London and New York were fooled by his fakes, as were Sotheby’s and Christie’s. A receipt for £140,000 for a fake Ben Nicholson from Christie’s still hangs in Myatt’s loo.

His criminal period began in 1985, when his first wife left him. Formerly a supply teacher, he had to work from home to look after his two young children. Always keen on painting in the style of Dufy and Monet, he started selling copies, putting an advert for ‘genuine fakes’ in Private Eye. That was when his partner in crime, John Drewe, walked into his life. Drewe, a regular customer of Myatt, told him Christie’s had paid £25,000 for Myatt’s copy of an Albert Gleizes, a French Cubist.

Myatt's harlequin with a rose, in the style of Picasso

Myatt’s harlequin with a rose, in the style of Picasso

‘He said, “How would I like £12,500 in a brown envelope?”, and I said yes.’

Myatt started churning out Chagalls, Mattises and Giacomettis, and Drewe sold them for a fortune to dealers and auction houses. In 1995, they were rumbled when Drewe’s ex-girlfriend, angry at being abandoned, spilled the beans. Myatt pleaded guilty and was sentenced to a year’s imprisonment. Drewe got six years. ‘You can’t excuse it,’ says Myatt. ‘I don’t think of myself as dishonest, but I was dishonest.’

To begin with, prison was an overwhelming experience for Myatt. ‘It’s frightening when you go in,’ he says, ‘It’s noisy, there’s quite a lot of unpleasant people there. You can’t sharpen pencils. You have to go cap in hand to the screws’ office – they had a sharpening machine there. You couldn’t get hold of paint; you could only draw.’

Myatt wasn’t allowed to draw pictures that might threaten security, but he managed to smuggle out one drawing of the prison wall, done in E Wing.

He has nothing but praise for the ‘superb’ police. In fact, it was a policeman who persuaded him to return to painting after he was released from jail. Myatt had been planning to give it all up. ‘The police sent art materials into Brixton for me,’ says Myatt. ‘One policeman commissioned a picture of his family, and the barristers in the case wanted a memento, too.’

These days, Myatt makes a living as a professional, self-confessed faker, and stamps the back of his copied paintings with the words ‘Genuine Fakes’. He launched his career as a legitimate faker, appearing on the Sky Arts show, Fame In The Frame, painting Stephen Fry in the style of Velazquez, and later this month he will appear on Fake! The Great Masterpiece Challenge, presented by Giles Coren and art historian Rose Balston. In the eight-part series, fakes painted by Myatt are smuggled onto the walls of art galleries in place of genuine masterpieces by British painters. Ten finalists compete to spot the imposters, to win their own faked masterpiece.

For the programme, Myatt, 71, set about faking a Gainsborough.

‘He underpainted in grey,’ he says, ‘He established the whole painting, almost in black and white, and went on to tint it.

‘He was a much better technician than [his rival] Reynolds. His work is beautifully done, with a feathered, soft edge. Reynolds’ big problem was that he was very impatient. He wanted his painting to dry as quickly as possible. He used honey as a binder [the material used to hold the paint in place]. Even within his lifetime, customers came back, saying, “It’s all very well, but my nose has fallen off.”’ That’s why Myatt uses acrylic paint and emulsion – ‘acrylics will dry while you’re drinking your tea’ – and K-Y Jelly as a thin wash over colours. ‘K-Y Jelly gives you, say, a deeper blue and you get a smoother finish.’

Any scientist analysing these paintings would spot that they’re made with modern materials. But the point of a good fake is that it’s so convincing no one will think to analyse it. ‘A Gainsborough is covered with several coats of varnish,’ he says, ‘if you can fake the smoothness of the surface texture, then bury it under varnish, it’s hard for anyone to spot a fake, unless you’re a Gainsborough expert.’

He says the more recent the artist the easier to fake. ‘In the first half of the 20th century, painters didn’t go through all this technical stuff. That was all old hat. What you wanted was an immediacy in the way you painted. The same goes for Van Gogh, who was doing two paintings a day in a frenzy.’

If a painting was originally done quickly, it’s that much easier to fake it. Van Gogh is a particular favourite of Myatt. In his studio, he has three van Goghs on the go – a self-portrait, a church and a street scene in Arles.

For a good fake, it’s not enough just to paint a good copy. Everything that goes with an old painting must match up, too.

‘If you gave me a year, I could do a very good fake of a 1920 Modigliani,’ Myatt says. ‘First, I’d get a cheap Twenties painting, scrape it down and find primer [undercoat] from the same period. I’d pretend I was an art restorer and get a paint with the same constituents from a vintage paint supplier.’

To ‘age’ old paintings, Myatt uses strong coffee or brown umber, a natural earth pigment. He is currently working on a 17th-century Dutch painting of a young woman.

To give the impression of craquelure – a fine web of cracks in old paint – Myatt puts down a layer of slow-drying varnish beneath a layer of quick-drying varnish. The combination produces an ultra-quick cracking pattern.

Whenever Myatt’s second wife, Rosemary, wants a new masterpiece, he simply rustles one up. Sometimes, they’re direct copies; sometimes, he adapts the style of famous artists. In the sitting room, he’s got a Majorca seaside view, where he and his wife went on holiday. Two men are dragging a boat from the water.

HOW TO MAKE A FAKE

Vincent Van Gogh –  The Starry Night

‘A clever forger would replicate the surface painting. He would look at the thickness of the paint and make sure that was the same.

‘What is difficult is to get the same paint. Van Gogh used Sennelier paint, with a binder of linseed oil, which had a particular, fluorescent look.’

Vincent Van Gogh – The Starry Night (left). John Myatt’s copy of Van Gogh (right)

Claude Monet – The Houses Of Parliament

‘The problem with Monet’s series of paintings of Parliament was that he later worked on them for about a year or more back in his studio in Giverny. The difficulty is getting the paint’s consistency right, because he kept on adding to the pictures, producing such a complicated layering of paint.’

Claude Monet – The Houses Of Parliament (left). John Myatt’s fake Monet (right)

‘I nicked this idea from Monet,’ says Myatt, ‘He had one guy; I had two. It’s in the style of Monet – his brushwork, his immediacy.’

On the staircase, there’s a Matisse portrait of a woman’s head. ‘He’s actually quite hard to do,’ says Myatt, ‘If one of those lines goes wrong, you’re finished. You have to have a properly loaded brush to get it to work.’

Myatt is relieved to finally be able to make a living out of these legitimate pictures, and he now advises the police on catching fakers.

‘Last January, I gave a talk in Whitehall to the Hong Kong Police and Interpol,’ he says, ‘They think they’re getting closer, through scientific analysis, to tracking down fakes. Still today, between 20 and 30 per cent of what goes to auction is fake.’

Myatt may have gone straight. But there are still plenty of crooked artists out there.

‘Fake! The Great Masterpiece Challenge’ is on Sky Arts from March 28

Source: Britain’s greatest art fraud exhibits in top galleries | Daily Mail Online

March 20th, 2017

Posted In: fakes and forgeries

Volkskrant 7 maart 2017: Neushoornstropers slaan nu zelfs toe in Franse dierentuin, ‘Nederlandse’ Vince gedood.

Neushoornstropers schrikken nergens meer voor terug. In het wild waren neushoorns al nergens meer veilig, en zelfs opgezette neushoorns in Europese natuurmusea werden van hun kostbare hoorns beroofd. Maar nu hebben de stropers voor het eerst ook toegeslagen in een Europese dierentuin.

(xxxxxx)

Daar gaan we weer. Stoorde ik mij in het verleden regelmatig aan museummanagers die zich na incidenten ontpopten als multigetalenteerden die quasi-deskundigheid over beveiliging ten toon spreidden, nu voegt zich de manager van een dierenpark zich ook al in die rij en stelt zich bovendien als sitting duck op, want ‘je kunt het als een kluis beveiligen, maar….stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen’.

WAT?!! Stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen, maar toch zijn volgens Wineke geen ‘strengere maatregelen nodig’? Als ze nu nog beweerde dat strengere maatregelen niet mogelijk zijn – dat kan ik niet overzien, maar betwijfel ik – maar nee: stropers kunnen binnenkomen, en toch zijn er, nogmaals volgens Wineke, geen strengere maatregelen nodig. Er is nota bene in een collega-dierenpark ingebroken, een neushoorn vermoord en beroofd van zijn hoorn en Wineke Schoo beweert doodleuk dat geen extra maatregelen nodig zijn. Doe. Normaal. Hier word ik echt heel moe van. Wat een management lamlendigheid. Volgens mij hoog tijd voor een functioneringsgesprekje.

Kromme tenen krijg ik van dergelijke prietpraat. Ik vertik het om voor de zoveelste keer een onbezoldigde cursus beveiliging en veiligheid te geven, en beperk mij tot de opmerking dat het zonder kluis – de museale collega’s van mevrouw Wineke Schoo papegaaien elkaar na en blaten dat ze van hun museum geen vesting kunnen maken (dixit o.a. Jan Reumer, voormalig directeur Natuurhistorisch Rotterdam) – heel goed mogelijk is de zes neushoorns  in Burgers’ Zoo afdoende te beveiligen. Ik heb het dan nog niet eens over de methode die in sommige Afrikaanse natuurparken wordt gehanteerd: preventief verwijderen van de hoorns (zie foto).

De hoorns van neushoorns leveren op de markt voor bijgelovigen circa $ 50.000 per kilo op. Volwassen neushoorns żeulen 5 tot 7 kilo hoorn op hun kop mee (ik ben geen deskundige, maar deze info vond ik op het internet). De totale waarde van de hoorns in Burgers Zoo komt dus neer op 6 x 5 x 50.000 = $ 1.500.000. Een bedrag interessant genoeg om met een paar man de hele neushoornpopulatie in Arnhem uit te moorden.

Mevrouw Wineke Schoo doet er verstandig aan ongeveer 5% van deze waarde bij financiers en sponsoren – denk aan de Postcodeloterij – los te peuteren op basis van een goed beveiligingsplan, in plaats van criminelen uit te dagen een nachtelijk bezoek bij haar dierentuin af te leggen.

Ik verzeker haar dat het met dat budget mogelijk is snode plannen van ‘stropers’ te verhinderen. Die moeten bij een goed beveiligingsplan in Burgers’ Zoo gedwongen nagelbijten (een gelijkwaardig alternatief voor de hoorns van neushoorns, want van exact dezelfde biologische samenstelling).

Ton Cremers

lees verder het volledige artikel in De Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/reizen/neushoornstropers-slaan-nu-zelfs-toe-in-franse-dierentuin-nederlandse-vince-gedood~a4471388/

March 8th, 2017

Posted In: advice and tips, Ton Cremers

Tags: , , ,