This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 30th, 2015

Posted In: fakes and forgeries

This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 26th, 2015

Posted In: insider theft, Mailing list reports

This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 26th, 2015

Posted In: insider theft, Mailing list reports

www.museumbeveiliging.com/2015/04/24/dan-koop-je-toch-lekker-zelf-een-rembrandt/

24/04/2015 – 10:24

In Het Parool van 21 april 2015 komt Wim Pijbes aan het woord over drukte in de tentoonstelling Late Rembrandts in het Rijksmuseum. Blijkbaar zijn er veel klachten van bezoekers – ‘honderden’ – over de drukte in de tentoonstelling. “Voornamelijk Nederlanders” die klagen volgens Pijbes met het hem zo langzamerhand typerende autoritaire toontje. Het klinkt als: het zijn altijd Nederlanders die wat te zeuren hebben. Dat deze Nederlanders via de belastingen jaarlijks 38 miljoen euro ophoesten voor deze grootste museale subsidieslurper, is Pijbes blijkbaar vergeten.

“Drukte” is volgens Pijbes “een belevenis”. Dat kan wel zijn, maar voor velen een negatieve belevenis. Overigens: ik vraag mij af of de brandweer deze drukte ook slechts ziet als een belevenis. Natuurlijk is drukte niet alleen een belevenis, maar ook een feit. Een feit waar het museum, ten koste van de bezoekers, maar al te trots op is.

Pijbes verwijst naar enkele buitenlandse instituten waar ook sprake is van grote drukte en lange rijen wachtenden. Hij stelt vast dat het druk is, ‘Maar lang niet zo druk als in het Uffizi, in de Sixtijnse Kapel of voor de Mona Lisa.’ Kijk, daar gaat Pijbes de fout in. Voor wat betreft de Sixtijnse Kapel en de Mona Lisa heeft hij slechts zeer gedeeltelijk gelijk. In de Sixtijnse Kapel wordt de bezoekersstroom – ik geef toe, niet altijd even vriendelijk – snel geleid door de kapel om te voorkomen dat hij te vol stroomt. De zaal waarin de Mona Lisa hangt, staat altijd vol met bezoekers, echter: dat schilderij is feitelijk het enige schilderij waarom bezoekers die ruime zaal in gaan en het is bovendien centraal in de ruimte opgesteld. De drukte rondom de Mona Lisa hoort zo langzamerhand onlosmakelijk bij de museale folklore van het Louvre.

De vergelijking met de Uffizi gaat helemaal niet op. Daar staat altijd een lange rij wachtenden voor het gebouw juist om er voor te zorgen dat het binnen niet te vol stroomt en bezoekers waar voor hun geld krijgen. Er is meestal slechts 1 kassa geopend, en alleen als het minder druk is, opent men een tweede kassa. Dit lijkt vreemd, maar toont aan dat men zowel rekening houdt met de rij wachtenden voor de deur, als met de drukte binnen de tentoonstelling. Het primaat moet altijd liggen bij de drukte in de tentoonstelling. Doe je dat niet, dan verkoop je de bezoekers een kat in de zak: men hoeft niet heel lang buiten te wachten, bij het Rijksmuseum is dat vrijwel nooit langer dan een kwartier, maar eenmaal binnen loop je van opstopping naar opstopping. Bezoekers moeten zelf kunnen besluiten of ze bereid zijn buiten langdurig in de rij te staan, en mogen niet, zoals nu gebeurt, in de val gelokt worden opdat Pijbes aan het einde van het jaar borstkloppend de groei van het aantal bezoekers kan melden.

Pijbes kreeg een klacht waarin stond dat het voor de Rembrandts te druk was voor contemplatie. ‘Dat lees ik met aandacht. En denk: koop dan zelf een Rembrandt. Een museum is geen stiltezone.’

Koop dan zelf een Rembrandt? Hoevelen kunnen dat? Pijbes toont hier een storend elitair trekje. Hij kan de klacht dan wel met aandacht gelezen hebben, maar dacht hij lang na over zijn antwoord? Dit antwoord hoort thuis in de categorie borrelpraat.

Een museum is geen stiltezone, maar het culturele lunapark dat op publiekscijfers gerichte museumdirecteuren er nu van maken, is ook niet waar we heen willen.

Eerst wordt er een twijfelachtige hype veroorzaakt via een hersenspoeling aan STER reclames waarin directeur collecties Taco Dibbits beweert dat het een “Once in a lifetime, maybe even a once in eternity experience” is (spreek je moers taal denk ik dan), en als die hersenspoeling leidt tot aanzienlijke bezoekersaantallen die het Rijksmuseum logistiek niet verantwoord aan kan, worden klagende bezoekers geschoffeerd.

Overigens: het historisch besef van kusthistoricus Dibbits blijkt hiaten te vertonen. In 1990 presenteerde het Rijksmuseum onder Henk van Os een Rembrandt overzichtstentoonstelling met bruiklenen van over de hele wereld, veel ruimer van opzet dan de huidige tentoonstelling, waar ook van gezegd werd: dit maken we nooit meer mee.

Als ik het Rijksmuseum mag adviseren: bij grote drukte minder kassa’s open zodat de bezoekers buiten al kunnen bepalen of ze lang wachten over hebben voor deze tentoonstelling en om te voorkomen dat men zich opgelicht voelt en, volkomen terecht, het museum overspoelt met klachten. Mochten er toch klachten komen, dan is het beter die serieus te nemen en niet in de pers die klagende bezoekers te schofferen.

‘Honderden’ klachten kan je niet afdoen met sarcasme zoals Pijbes zich aanmatigde, mede omdat achter iedere klagende bezoeker er mogelijk tientallen anderen staan die dezelfde klacht hebben maar niet uiten.

Ton Cremers

 

April 24th, 2015

Posted In: Geen categorie

Tags: , , , , , , ,

Dan koop je toch lekker zelf een Rembrandt

 

24/04/2015 – 10:24

In Het Parool van 21 april 2015 komt Wim Pijbes aan het woord over drukte in de tentoonstelling Late Rembrandts in het Rijksmuseum. Blijkbaar zijn er veel klachten van bezoekers – ‘honderden’ – over de drukte in de tentoonstelling. “Voornamelijk Nederlanders” die klagen volgens Pijbes met het hem zo langzamerhand typerende autoritaire toontje. Het klinkt als: het zijn altijd Nederlanders die wat te zeuren hebben. Dat deze Nederlanders via de belastingen jaarlijks 38 miljoen euro ophoesten voor deze grootste museale subsidieslurper, is Pijbes blijkbaar vergeten.

“Drukte” is volgens Pijbes “een belevenis”. Dat kan wel zijn, maar voor velen een negatieve belevenis. Overigens: ik vraag mij af of de brandweer deze drukte ook slechts ziet als een belevenis. Natuurlijk is drukte niet alleen een belevenis, maar ook een feit. Een feit waar het museum, ten koste van de bezoekers, maar al te trots op is.

Pijbes verwijst naar enkele buitenlandse instituten waar ook sprake is van grote drukte en lange rijen wachtenden. Hij stelt vast dat het druk is, ‘Maar lang niet zo druk als in het Uffizi, in de Sixtijnse Kapel of voor de Mona Lisa.’ Kijk, daar gaat Pijbes de fout in. Voor wat betreft de Sixtijnse Kapel en de Mona Lisa heeft hij slechts zeer gedeeltelijk gelijk. In de Sixtijnse Kapel wordt de bezoekersstroom – ik geef toe, niet altijd even vriendelijk – snel geleid door de kapel om te voorkomen dat hij te vol stroomt. De zaal waarin de Mona Lisa hangt, staat altijd vol met bezoekers, echter: dat schilderij is feitelijk het enige schilderij waarom bezoekers die ruime zaal in gaan en het is bovendien centraal in de ruimte opgesteld. De drukte rondom de Mona Lisa hoort zo langzamerhand onlosmakelijk bij de museale folklore van het Louvre.

De vergelijking met de Uffizi gaat helemaal niet op. Daar staat altijd een lange rij wachtenden voor het gebouw juist om er voor te zorgen dat het binnen niet te vol stroomt en bezoekers waar voor hun geld krijgen. Er is meestal slechts 1 kassa geopend, en alleen als het minder druk is, opent men een tweede kassa. Dit lijkt vreemd, maar toont aan dat men zowel rekening houdt met de rij wachtenden voor de deur, als met de drukte binnen de tentoonstelling. Het primaat moet altijd liggen bij de drukte in de tentoonstelling. Doe je dat niet, dan verkoop je de bezoekers een kat in de zak: men hoeft niet heel lang buiten te wachten, bij het Rijksmuseum is dat vrijwel nooit langer dan een kwartier, maar eenmaal binnen loop je van opstopping naar opstopping. Bezoekers moeten zelf kunnen besluiten of ze bereid zijn buiten langdurig in de rij te staan, en mogen niet, zoals nu gebeurt, in de val gelokt worden opdat Pijbes aan het einde van het jaar borstkloppend de groei van het aantal bezoekers kan melden.

Pijbes kreeg een klacht waarin stond dat het voor de Rembrandts te druk was voor contemplatie. ‘Dat lees ik met aandacht. En denk: koop dan zelf een Rembrandt. Een museum is geen stiltezone.’

Koop dan zelf een Rembrandt? Hoevelen kunnen dat? Pijbes toont hier een storend elitair trekje. Hij kan de klacht dan wel met aandacht gelezen hebben, maar dacht hij lang na over zijn antwoord? Dit antwoord hoort thuis in de categorie borrelpraat.

Een museum is geen stiltezone, maar het culturele lunapark dat op publiekscijfers gerichte museumdirecteuren er nu van maken, is ook niet waar we heen willen.

Eerst wordt er een twijfelachtige hype veroorzaakt via een hersenspoeling aan STER reclames waarin directeur collecties Taco Dibbits beweert dat het een “Once in a lifetime, maybe even a once in eternity experience” is (spreek je moers taal denk ik dan), en als die hersenspoeling leidt tot aanzienlijke bezoekersaantallen die het Rijksmuseum logistiek niet verantwoord aan kan, worden klagende bezoekers geschoffeerd.

Overigens: het historisch besef van kusthistoricus Dibbits blijkt hiaten te vertonen. In 1990 presenteerde het Rijksmuseum onder Henk van Os een Rembrandt overzichtstentoonstelling met bruiklenen van over de hele wereld, veel ruimer van opzet dan de huidige tentoonstelling, waar ook van gezegd werd: dit maken we nooit meer mee.

Als ik het Rijksmuseum mag adviseren: bij grote drukte minder kassa’s open zodat de bezoekers buiten al kunnen bepalen of ze lang wachten over hebben voor deze tentoonstelling en om te voorkomen dat men zich opgelicht voelt en, volkomen terecht, het museum overspoelt met klachten. Mochten er toch klachten komen, dan is het beter die serieus te nemen en niet in de pers die klagende bezoekers te schofferen.

‘Honderden’ klachten kan je niet afdoen met sarcasme zoals Pijbes zich aanmatigde, mede omdat achter iedere klagende bezoeker er mogelijk tientallen anderen staan die dezelfde klacht hebben maar niet uiten.

Ton Cremers

 Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Dan koop je toch lekker zelf een Rembrandt.

April 24th, 2015

Posted In: blogwereld

Tags: , , , ,

In Het Parool van 21 april 2015 komt Wim Pijbes aan het woord over drukte in de tentoonstelling Late Rembrandts in het Rijksmuseum. Blijkbaar zijn er veel klachten van bezoekers – ‘honderden’ – over de drukte in de tentoonstelling. “Voornamelijk Nederlanders” die klagen volgens Pijbes met het hem zo langzamerhand typerende autoritaire toontje. Het klinkt als: het zijn altijd Nederlanders die wat te zeuren hebben. Dat deze Nederlanders via de belastingen jaarlijks 38 miljoen euro ophoesten voor deze grootste museale subsidieslurper, is Pijbes blijkbaar vergeten.

“Drukte” is volgens Pijbes “een belevenis”. Dat kan wel zijn, maar voor velen een negatieve belevenis. Overigens: ik vraag mij af of de brandweer deze drukte ook slechts ziet als een belevenis. Natuurlijk is drukte niet alleen een belevenis, maar ook een feit. Een feit waar het museum, ten koste van de bezoekers, maar al te trots op is.

Pijbes verwijst naar enkele buitenlandse instituten waar ook sprake is van grote drukte en lange rijen wachtenden. Hij stelt vast dat het druk is, ‘Maar lang niet zo druk als in het Uffizi, in de Sixtijnse Kapel of voor de Mona Lisa.’ Kijk, daar gaat Pijbes de fout in. Voor wat betreft de Sixtijnse Kapel en de Mona Lisa heeft hij slechts zeer gedeeltelijk gelijk. In de Sixtijnse Kapel wordt de bezoekersstroom – ik geef toe, niet altijd even vriendelijk – snel geleid door de kapel om te voorkomen dat hij te vol stroomt. De zaal waarin de Mona Lisa hangt, staat altijd vol met bezoekers, echter: dat schilderij is feitelijk het enige schilderij waarom bezoekers die ruime zaal in gaan en het is bovendien centraal in de ruimte opgesteld. De drukte rondom de Mona Lisa hoort zo langzamerhand onlosmakelijk bij de museale folklore van het Louvre.

De vergelijking met de Uffizi gaat helemaal niet op. Daar staat altijd een lange rij wachtenden voor het gebouw juist om er voor te zorgen dat het binnen niet te vol stroomt en bezoekers waar voor hun geld krijgen. Er is meestal slechts 1 kassa geopend, en alleen als het minder druk is, opent men een tweede kassa. Dit lijkt vreemd, maar toont aan dat men zowel rekening houdt met de rij wachtenden voor de deur, als met de drukte binnen de tentoonstelling. Het primaat moet altijd liggen bij de drukte in de tentoonstelling. Doe je dat niet, dan verkoop je de bezoekers een kat in de zak: men hoeft niet heel lang buiten te wachten, bij het Rijksmuseum is dat vrijwel nooit langer dan een kwartier, maar eenmaal binnen loop je van opstopping naar opstopping. Bezoekers moeten zelf kunnen besluiten of ze bereid zijn buiten langdurig in de rij te staan, en mogen niet, zoals nu gebeurt, in de val gelokt worden opdat Pijbes aan het einde van het jaar borstkloppend de groei van het aantal bezoekers kan melden.

Pijbes kreeg een klacht waarin stond dat het voor de Rembrandts te druk was voor contemplatie. ‘Dat lees ik met aandacht. En denk: koop dan zelf een Rembrandt. Een museum is geen stiltezone.’

Koop dan zelf een Rembrandt? Hoevelen kunnen dat? Pijbes toont hier een storend elitair trekje. Hij kan de klacht dan wel met aandacht gelezen hebben, maar dacht hij lang na over zijn antwoord? Dit antwoord hoort thuis in de categorie borrelpraat.

Een museum is geen stiltezone, maar het culturele lunapark dat op publiekscijfers gerichte museumdirecteuren er nu van maken, is ook niet waar we heen willen.

Eerst wordt er een twijfelachtige hype veroorzaakt via een hersenspoeling aan STER reclames waarin directeur collecties Taco Dibbits beweert dat het een “Once in a lifetime, maybe even a once in eternity experience” is (spreek je moers taal denk ik dan), en als die hersenspoeling leidt tot aanzienlijke bezoekersaantallen die het Rijksmuseum logistiek niet verantwoord aan kan, worden klagende bezoekers geschoffeerd.

Overigens: het historisch besef van kusthistoricus Dibbits blijkt hiaten te vertonen. In 1990 presenteerde het Rijksmuseum onder Henk van Os een Rembrandt overzichtstentoonstelling met bruiklenen van over de hele wereld, veel ruimer van opzet dan de huidige tentoonstelling, waar ook van gezegd werd: dit maken we nooit meer mee.

Als ik het Rijksmuseum mag adviseren: bij grote drukte minder kassa’s open zodat de bezoekers buiten al kunnen bepalen of ze lang wachten over hebben voor deze tentoonstelling en om te voorkomen dat men zich opgelicht voelt en, volkomen terecht, het museum overspoelt met klachten. Mochten er toch klachten komen, dan is het beter die serieus te nemen en niet in de pers die klagende bezoekers te schofferen.

‘Honderden’ klachten kan je niet afdoen met sarcasme zoals Pijbes zich aanmatigde, mede omdat achter iedere klagende bezoeker er mogelijk tientallen anderen staan die dezelfde klacht hebben maar niet uiten.

Ton Cremers

 

April 24th, 2015

Posted In: Columns Ton Cremers

Tags: , , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

April 23rd, 2015

Posted In: fakes and forgeries

Tags: , , , ,

VIENNA MUSEUM DIRECTOR CALLS FOR TIME LIMITATION ON NAZI LOOT CLAIMS

VIENNA MUSEUM DIRECTOR CALLS FOR TIME LIMITATION ON NAZI LOOT CLAIMS

We are gradually beginning to think that there is something special about restitution which makes it very difficult for some, especially museum directors, to accept that there are crimes, including the looting of cultural objects that should never be barred by a statute of limitation.

 

Egon Schieles Portrait of Wally, 1912.

 

We thought we had dealt adequately with the grounds why such heinous crimes as the Nazis committed against individuals and their property, including artworks, should under no circumstances, be forgiven or forgotten and that restitution or adequate compensation accepted by the victims of such crimes or their successors appears to be the only solution. We thought we had dealt with this as Sir Norman Rosenthal made a suggestion to set a time limit to such claims. (1)

Similar ideas were also subsequently proposed by Jonathan Jones who in the meanwhile has seen the light of the day, recanted and is even calling for the restitution of all artworks looted in the British colonial period as well as the Parthenon Marbles(2)

Now we have the Director of the Albertina Museum in Vienna, calling for a time limit on all Nazi-loot restitution claims on art works in public collections. The Art Newspaper reported as follows:

The international community should decide on a sensible time frame of 20 or 30 years from now, says Klaus Albrecht Schrder. If we dont set a time limit of around 100 years after the end of the Second World War, then we should ask ourselves why claims regarding crimes committed during the First World War should not still be valid; why we don’t argue anymore about the consequences of the 1870-1871 Franco-Prussian war, and why we don’t claim restitution of works of art that have been stolen during previous wars? (3)

Schroeder believes that Nazi-looted art claims in public collections have been well treated by museums in countries such as Austria that signed the Washington Principles, adopted in December 1998.

According to the museum director, Austria has done well in returning some 50,000 artworks and objects looted by the Nazis and were held in public collectionsSchroeder thinks it is now necessary to set a time limit:

Until now we have done the right thing in Austria by disregarding statutes of limitations on art looted during the Second World War. Nevertheless, without ever forgetting the ferocious crimes of the war, I think we must come to the point in which history is accepted as history and it can be laid to rest.

I do not know what conception of history Schroeder has but the remark I think we must come to the point in which history is accepted as history and it can be laid to rest, frightens me a lotHow can anybody, aware of the recent history of Austria and other European countries make such a statement? Many of us believe that history in such matters as the Nazi loot is not to be laid to rest. On the contrary, given the ignorance and lack of interest by many persons in this decisive period of European history, efforts should be doubled to teach the youth and others about the horrible and evil acts of that period and lessons learnt about how to prevent re-occurrence. What did previous generations mean when they shouted Nie Wieder! (Never Again)?

According to Schroeder, prices paid by museums to keep works now recognized as Nazi looted are higher than could be realized on the free market. He gives as an example, the case of Egon Schieles 1912 Portrait of Wally, which the Leopold Museum in Vienna paid $19m to keep. With all due respect to the museum director, if prices of Nazi looted artworks have gone up that cannot be put at the door of victims of Nazi loot nor would that justify setting time limits to such claims. The museums could themselves take part of the blame for high prices in so as they are not obliged to pay prices they consider exorbitant. Moreover, the delay of decades in settling claims has undoubtedly contributed to higher prices but this is surely not the fault of claimants. In view of the circumstances surrounding Nazi loot and the costs to the victims – loss of life, exile and general deprivation of property and loss of jobs – do we dare to raise the issue of price?

The example of Schieles Portrait of Wally which Dr Schroeder gives is rather unfortunate for this case, in my opinion, clearly provides reasons why there should be no time limit. The delaying tactics that were employed to keep this painting in Austria were impressive. It required the intervention of American courts to oblige the museum to enter into negotiations with the claimant forsettlement by agreement.

It is commendable that Austria has taken necessary steps in returning many of the Nazi-looted artworks. But how many more of the looted artworks remain to be returned? And how long have the restitution cases taken? My reading of the materials available indicates that there is still a lot to be done and instead of talking about limitations of time, one should consider how the remaining cases can be speeded up. Perhaps more staff and funds could be provided for provenance research. Long after the end of the Nazi regime we are still dealing with such problems and some say it is time to stop. But have we finished the task of securing justice for the victims of Nazism and their successors?

So long as there are looted objects that have not been returned, so long should restitution claims continue.

Kwame Opoku, 31 March, 2015.

NOTES

1.

Should Nazi-looted art be returned? – Lootedart.com

www.lootedart.com/NFVA1Y581441 Kwame Opoku,

The Strange and Amazing Thoughts of Sir Norman Rosenthal on Ending Restitution of Nazi Looted Art

www.museum-security.org/…/kwameopoku-the-strange-and-amazing-th

 

2. Kwame Opoku,

Response to Jonathan Jones: Should All Looted Art be Returned?

www.lootedart.com/NFVA1Y581441_print;Y

Jonathan jones.,

The art world’s shame: why Britain must give its colonial booty back…

www.theguardian.com Arts Art & design Parthenon marbles

Britains museums need to face up to a reality. Cultural imperialism is dead. They cannot any longer coldly keep hold of artistic treasures that were acquired in dubious circumstances a long time ago, taken from the splendid West African city by a British punitive raid in 1897, are never going to rest easy in Bloomsbury. Meanwhile the international mood is shifting and will inevitably continue to shift towards a consensus that many wonders of the world are wrongfully hogged by western museums.

The Benin sculptures in the British Museum

In the end, the defence for hanging on to contested cultural goods boils down to the deeply offensive notion that Britain looks after the Parthenon marbles or Benin heads and plaques better than Greece or Nigeria ever could. How long can our museums keep up this arrogance? Not long.

The British Empire is dead. So is the age of cultural booty

 

3...

Vienna mu

seum director calls for time limit on Nazi-

loot…

www.theartnewspaper.com/art

icles/Vienna-museum-director…/37391

Curator calls for time limit on

 returning art looted by the Nazis

 The Independent

Zeitlimit fr Restitutionen: Albertina-Direktor pldiertfr…

der Standard.at

Albertina-Chef will Zeitlimit fr Ansprche auf Restitution

VIENNA MUSEUM DIRECTOR CALLS FOR TIME LIMITATION ON NAZI LOOT CLAIMS.

April 3rd, 2015

Posted In: Dr. Kwame Opoku writings about looted cultural objects